Tηλεοπτικά και κινηματογραφικά Πάθη.

Κινηματογραφικά και τηλεοπτικά, η Μεγάλη Εβδομάδα έχει εξελιχθή σε σινε-αμάν.

Δεν ξέρεις αν πρέπη να κλαις, να γελάς, να χτυπάς το κεφάλι σου στο ντοίχο ή και όλα μαζί.

Προσφέρεται μια κυριολεκτική πλημμυρίδα από «θρησκευτικής φύσεως» υλικό, μέσα στο οποίο άνετα παρεισφρέουν κάθε είδους μηνύματα, που δεν έχουν καμιά σχέση με το «τιμώμενο πρόσωπο», τον Ιησού.

Ο οποίος τελικά μάλλον τείνει να μεταβληθή σε κομπάρσο, αν μη και σε σάκο.

Πιο τυπικό δείγμα αυτού του είδους «ανάγνωσης» των Παθών θεωρώ την αστροφυσικά αστρονομική χονδροκονομησιόν επιτυχία του Μελ Γκιμπσον «Ο Ξυλοδαρμός του Χριστού», όπου εκτυλίσσεται η αφήγηση του τελευταίου και μεγαλύτερου θαύματος του Ιησού, δηλαδή το πώς έφθασε μέχρι το σταυρό έχοντας προηγουμένως εισπράξει 6.666 ραβδισμούς, 57 πλήρη προγράμματα μαστίγωσης με ποικίλα μαστίγια, βοϊδοβούρδουλες, καμτσίκια, απλά και σύνθετα, μπουνιές και κλωτσές για 24 έργα κουνγκ φου και περισσότερα συνολικά από 40.000 άλλα είδη πληγμάτων, όπως καρεκλιές, ροπαλιές, κατσαβιδιές, γονατιές, κοφτές, αγκωνιές, σφαλιάρες, ορθόδοξες και ανάποδες μάπες, κουτουλιές, καλαμιές, ζβουριχτές, σκαμπίλια, χαστούκια, κατραπακιές, γιακάδες, στουμπηχτες, τσαρουχιες, καρυδωτές, ουρανοκατέβατες, πατσαβουριές, τσουπαρι, μάι γκερι, γιοπ τσάκι, γιοπ τβαγιού ματς και άλλες παραλλαγές πάνω στο βασικό θέμα.

(Γιαουρτωμοί δεν αναφέρονται).

Το σενάριο προέβλεπε και κάτι δικαννιές, οι οποίες παραλείφθηκαν για λόγους ΑΠΟΛΥΤΟΥ σεβασμού προς την ιστορική αλήθεια, που αποτελεί και τον ακρογωνιαίο λίθο του μεγαλουργήματος.

Να σκεφθούτε ότι στην ταινία δεν ομιλείται η αγγλική.

ΟΛΑ τα κραξίματα και τα μπινελίκια είναι είτε στην αραμαϊκή είτε εις την λατινικήν.

Χρήσις της ελληνικής γίνεται λίαν φειδωλή, κυρίως όταν ο δημιουργός του έργου Μελιος Δολλάριος Γύψων (Melius Dollarius Gibso) αναφέρεται εις τον άρτον αυτού τον επιούσιον (fortigum trapezogrammatiorum diarium).

Η πλάκα είναι ότι εγώ θα το ξαναδώ το έργο.

Πρώτα-πρώτα για να ξαναμετρησω τις μπουνιές. Έχω την υπόνοια ότι με κλέβουν.

Μετά, αξίζει τον κόπο μόνο και μόνο για τη σύντομη παρουσία ΟΧΙ της Μονικα Μπελλουτσι ως Μαρίας Μαγδαληνης αλλά της Ρουμάνας Μάγια Μοργκενστερν ως Παναγίας (Φυσικά, δεν υποτιμώ την Μπελλουτσι, μια παγκόσμια καλλονή.

Απλά, η Μοργκενστερν, με το δικό της αυστηρό, επιβλητικό τρόπο, είναι ακόμα πιο ωραία…).

Όσο για τον All American Τζιμ Καβιζελ, πείθει ότι αντέχει ξύλο. Αλλά όχι… ΤΟΣΟ!

Και φυσικά, δεν αποκλίνει ούτε κατά κεραία από την «παράδοση», που θέλει τον Ιησού «Άριο».

Αυτό, θα ήταν γελοίο αν δεν ηταν σκοτεινό.

Από κάπου, κάποτε, αποφασίσθηκε ότι ο διασημότερος Εβραίος της Ιστορίας… δεν μπορούσε να μοιαζη με Εβραίο.

Δεν επιτρεπόταν!

Είναι να είσαι Εβραίος και να μη σκας;

Και πάλι καλά ο Τζιμ Καβιζελ.

Υπάρχει και ο αμερικανοτερότερος Τζεφφρυ Χαντερ στα «Πάθη του Χριστού».

Ακόμα και ο Μαξ φον Συντοβ.

Εκεί να δης… Εβραίο!...

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι τουλάχιστον το έργο, όπου ο Σουηδός γίγαντας υποδύεται τον Ιησού, δεν είναι για αλγολαγνικους.

Είναι απλά για Αμερικανούς.

Πρόκειται για την «Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου» ή κάπως έτσι, του Τζωρτζ Στηβενς, αν δε με γελαη η μνήμη μου.

Το είδα καλοκαίρι του ’65 στη Ν. Υόρκη στους 42 δρόμους.

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η σοβαρότητα του Μαξ φον Συντοβ, που δεν τον ήξερα.

Ο μπεργκμανικος αυτός ηθοποιός έκανε μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να κανη ζάφτι τον πιο καταδικαστικό ρόλο σε όλο τον κινηματογράφο και το κατάφερνε αξιοπρεπώς.

Έβγαζε συγκίνηση, καθώς το έργο περιείχε τουλάχιστον πολλές σκηνές με διδασκαλία του Ιησού.

Το πολύχρωμο κοινό σιγούσε και παρακολουθούσε.

Και συμβαίνει λοιπόν η Σταύρωση και έρχεται και το «Τετέλεσται» και αρχίζει η καταιγίδα και ο σεισμός..

Και τώρα, πρέπει να εμφανισθη ο Ρωμαίος εκατόνταρχος, να πη το «Αληθώς, υιός Θεού ην ούτος!...».

Και εμφανίζεται.

Και το λέει.

Και πέφτει το σινεμα.

Μαύροι, καφε-ολεδες, Πορτορικανοι, Ιρλανδοί, Ιταλοί, Γιάνκηδες, μαχαιροβγάλτες δίπλα σε νερόβραστους, όλοι μαζί αγκαλιασμένοι και αδελφωμένοι, κυλιούνται αντάμα στο πάτωμα σωρός μαλλιά κουβάρια και κρατάνε την κοιλιά τους και τα παΐδια τους για να μην εκραγούν από τα γέλια!

Μιλάμε, χαμός!

Διότι ο εκατόνταρχος είναι ο Τζων Γουεην.

Με εκείνο το σαρδόνιο ύφος τετανικού “rictus” μόνιμα κολλημένο στη μάπα (ΠΟΙΟΣ Μητσοτάκης!...) έτσι που να είναι αδύνατο να καταλαβης αν ετοιμάζεται να πη «go for your gun, you thiev n’ polecat!” ή “ the pleasure’s been all mine ma’am!” ή «ksiyeesoo moo 17 sooblakia me ena mastelo djadjiki, pronto!...”

Κι έγινε σκέτο μουτι και το έργο και οι προσπάθειες του Μαξ και η συγκίνηση και όλα τα συναφή κόλπα!

Ηθικό δίδαγμα: οι Αμερικανοί έχουν περισσότερη αυτογνωσία και χιούμορ από όσο νομίζουμε εμείς!

Μολαταύτα, έχουν πρόβλημα με τα βιβλικά έργα.

Η πιθανότητα να το πετύχουν, δεν είναι μεγάλη.

Τέλος πάντων, δήτε το «Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο» του Παζολινι. Ακόμα καλύτερα, ακούστε τα «Πάθη Κατά Ματθαίο» του Ι.Σ.Μπαχ.


(Του απολαυστικού κατ'εμέ Ηλία Μπαζίνα. «Φίλαθλος» Μ.Τετάρτη 15/4/2009)