"36 Vues du Pic St-Loup" :΄Οταν το φέσι φτάνει ως τα αυτιά.

Οι 36 όψεις τού Πικ Σεν-Λου
σε σκηνοθεσία τού παππούλη Jacques Rivette
ήταν η κακή όψη όσων είδαμε μέχρι στιγμής
στο πεντηκοστό ετήσιο cine rendez-vous της ρημάδας πόλης.

Προηγήθηκε η απονομή ενός "Αλέξανδρου"
(για λόγους που δεν έγιναν κατανοητοί
επειδή μας καταδέχθηκε, I guess)
στην βρετανίδα ηθοποιό-αοιδό-etc Jane Birkin
γνωστή και ως "μούσα τού (μακαρίτη πια) τραγουδοποιού Serges Gainsbourg".



Δε λέω, γυναικάρα η Τζέιν, στα νιάτα της
αλλά και σήμερα στα 62 της, το χει το class της
καίτοι παρέστη στην εκδήλωση με... δανεικό φόρεμα,
το καλό τής το ψείρισαν, μαζί με όλη την αποσκευή της
κάπου κατά την πτήση προς το SKG.

By the way, τα ίδια είχε πάθει πρόπερσι
σε τούτα δω τα χώματα
και ο τότε τιμώμενος John Malkovich,
μπας και παίζει κάτι με καμιά σπείρα
που αρέσκεται σε κλοπές προσωπικών ειδώνε επωνύμωνε;

Και πάμε στην ταινία:
#%#ρφιτυδφβυθψγυδθισατ6ε5δ67ρβ;ε6τε;673ςνι;ψν8.
θφγθυββγυθψογσαρθ$$%^*Υ_ΝΥ(*ΥΒΘηθιη θηγθζηρτ48

Αυτά και με την ταινία.
Ας μην μακρυγορούμε.
Ολοκληρώσαμε.

Χαρακτηριστικά μόνον, να αναφέρω οτι
όταν άναψαν τα φώτα της αίθουσας
θαρρείς και είχαμε προσβληθεί από sarin
το παραλυτικό αέριο με το οποίο είχε "χτυπηθεί" το μετρό του Tokyo το '95.

Σύσσωμοι σαν ρωμαίους που φάγαμε χοντρό ξύλο
από το ανυπόταχτο γαλατικό χωριό
έτσι δείχναμε.

Καθε δυνατή πόζα είχε επιτευχθεί από το κοινό
που είχε κατακλύσει το Ολύμπιον
πόζες ολύμπιες πάνω στα βελούδινα καθίσματα
πόζες κάθε λογής από τους θεατές
που ενοχλημένοι από τους τίτλους τέλους
και ξαφνιασμένοι από τα έντονα φώτα
αγουροξυπνημένοι έψαχναν να βρουν την έξοδο
προς τα πραγματικά κρεβάτια τους.

____________________________________________________
(Οχι, δεν έχει μόνο κακές όψεις η γιορτή της πόλης.
Τα καλά θα τα πούμε άλλη ώρα).

Πρόταση για σχέδιο επερώτησης στη βουλή για το φεστιβάλ κινηματογράφου

Σήμερα στο wikipolitics άνοιξε θέμα για μια ερώτηση σχετικά με το φεστιβάλ κινηματογράφου. Είναι, πιστεύω, μια καλή πρωτοβουλία και θα πρέπει να μας απασχολήσει. Άλλωστε του χρόνου θα γιορτάσουμε μισό αιώνα φεστιβάλ! Παρακάτω μεταφέρω τα σχόλια που έκανα στο προσχέδιο που δημοσιεύτηκε:

Ditto με την Δέσποινα για τα περί Μακεδονικού χαρακτήρα και άνοιγμα στην εργατική τάξη. Βγάλτε τα, είναι παρωχημένες έννοιες που διαχέουν την ατζέντα χωρίς νόημα. Ερώτηση για το φεστιβάλ είναι όχι για την κοινωνική πολιτική στη βόρεια ελλάδα.

1) "Το Πανεπιστήμιο αναλαμβάνει την τεχνική στήριξη με μελέτες και υποδομές. (Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ως τεχνικός σύμβουλος του Φεστιβάλ για τις όχι πάντα δικαιολογημένα προμήθειες)"

Αόριστο και ανερμάτιστο. Γιατί "μελέτες" και "υποδομές" μιλάμε? Επίσης πως θα βοηθήσει το ΑΠΘ στις διαδικασίες προμηθειών? Το όλο θέμα είναι περίπλοκο και πρέπει ή να γραφτεί σωστά, με λεπτομέρειες και εμπεριστατωμένα ή (καλύτερα) να αφαιρεθεί.

2) Αποκρατικοποίηση του φεστιβάλ. Πρέπει να γίνει ένας οργανισμός κινηματογράφου (όπως οι μη-κυβερνητικές οργανώσεις) με συνεχή, ετήσια δραστηριότητα στην πόλη με το φεστιβάλ να αποτελεί την κορωνίδα των εκδηλώσεων του. Τα μέλη του μπορούν να είναι και η βάση εθελοντών του φεστιβάλ. Μόνο έτσι μπορεί να γίνει δουλειά βάσης, με λίγες μέρες το χρόνο δεν βγαίνει.

3)Χρηματοδότηση από το budget του φεστιβάλ ταινιών χαμηλού κόστους με συγκεκριμένη ατζέντα. Δηλαδή θα υποβάλλονται προτάσεις με short stories, θα αξιολογούνται τη μία χρονιά και κάποιες θα επιλέγονται για χρηματοδότηση ώστε να παρουσιαστούν στο επόμενο φεστιβάλ. Το παραπάνω μπορεί και να διαφέρει στη υλοποίηση το σημαντικό είναι να χρηματοδοτούνται ταινίες ΜΕΣΑ από το φεστιβάλ.

Chitis @Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2008

(έκανα μεταφορά όλων των κριτικών του chitis εδώ για να είναι εύκολα προσβάσιμες και να μπορούμε να κάνουμε σχόλια. Chris συνιστώ να κάνεις και εσύ repost όλα όσα έχεις για το φεστιβάλ, βάλε και tags)

Να την κάνω εγώ (την αρχή) αν και σε ένα φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, δεν υπάρχει ούτε αρχή, ούτε τέλος.

Ήδη βρισκόμαστε στα μισά, έχω παρακολουθήσει κάποια φιλμ, όμως είναι τέτοια η δομή της διοργάνωσης (πάνω από 250 ταινίες, οι περισσότερες προβάλλονται για μία φορά) που και να σας συστήσω κάποιες δεν υπάρχει η δυνατότητα να σπεύσετε για να τις παρακολουθήσετε.

Οι μικρές αίθουσες τιγκάρουν με κόσμο, είτε με κανονικά (€ 7, τα θεωρώ πολύ αλμυρά) είτε με τα αμέτρητα μηδενικά εισιτήρια που κυκλοφορούν και ο πανζουρλισμός κρατά από νωρίς το πρωί ως πολύ αργά με τη λήξη των τελευταίων ταινιών.

Οργανωτικά, μην την ψάχνετε, Παρασκευή άρχισε το πανηγύρι και μέχρι την Πέμπτη δεν υπήρχαν ούτε έντυπα προγραμμάτων ούτε τα εισιτήρια στη διάθεση του κοινού.

Από όσα είδα, κρατάω το "The Wrestler" www.imdb.com/name/nm0004716
τού Darren Aronofsky (γνωστός μας από το Requiem of a dream) μια ταινία που θα βγει και στο κύκλωμα των αιθουσών, με θεματολογία από τον κόσμο του... Wrestling (ναι, αυτή την παλαιστική μαλακία που παρακολουθούν και εκστασιάζονται οι Αμερικάνοι) και πέρα από κάθε κινηματογραφική αρτιότητα, με έναν σπαρακτικό Mickey Rourke, αγνώριστο από τις πλαστικές και τα botox, να δίνει ρέστα στο ρόλο της Ζωής του, υποδυόμενος ίσως και τον ίδιο του τον εαυτό.

Είναι καλή ευκαιρία το φεστιβάλ, για αποτοξίνωση από τις τέλειες παραγωγές του εμπορικού κυκλώματος, να παρακολουθήσουμε έργα φτιαγμένα με λίγα μέσα από ικανούς δημιουργούς, με άσημους ερμηνευτές και ενοχλητική θεματολογία.

Πολύ ενδιαφέρον βρήκα το δανέζικο Frygtelig lykkelig (Terribly Happy) με θεματολογία και χαρακτήρες αδελφών Κοέν, σαν να παρακολουθείς το Fargo στη χερσόνησο της Γιουτλάνδης.

Αργό, δύσκολο και ενοχλητικό (όπως και προείπα) το ανεξάρτητο αμερικανικό Ballast ("Το έρμα")

Καλή αφορμή για να γνωρίσουμε τι συμβαίνει και έξω από τον (δυτικό μας) κόσμο το ιρανικό «Τόσο απλά» και εξόχως ψυχαγωγικό το Parking απο την Taiwan, το μόνο από όσα αναφέρω και επαναπροβάλλεται την Παρασκευή στις 22:00.

Το βράδυ του Σαββάτου, έχει και νέο Angelopoulos (sskape, γνωρίζω οτι, εξ απαλών ονύχων, εισαι Theo-enthusiast), θα έρθει και ο Willem Dafoe, για εισιτήρια όμως, ούτε λόγος.

Τόσο για αυτό, όσο και για το "W." τού Oliver Stone που θα προβληθεί αύριο, παρουσία του μεγάλου αμερικανού σκηνοθέτη.
[Τρι Νοε 18]

Τι θα συνέβαινε εάν μέσα στο κτίριο τού "Σινεέπ" κατοικούσε μία δεκαμελής οικογένεια, από την εβδομηντάρα γιαγιά (ιδιοκτήτρια του κινηματογράφου) ώς το εξάχρονο εγγόνι της;

Αυτό και άλλα πολλά, μα παααάρα πολλά, συνέβησαν στο φιλιππινέζικο "Serbis", αλλά και εδώ όπου "Serbis" αποκαλείται η... εξυπηρέτηση, συνήθως στοματική, που μπορείς να τύχεις με 200-300 πέσος από κάποιο αγοράκι, κοριτσάκι ή κοριτσάκι με πουλάκι, κάποιον από τους πολλούς που συχνάζει κάπου εκεί κοντά, γι αυτή την ερωτική υπηρεσία.

Με αρκετές υπερ τού δέοντος ρεαλιστικές σκηνές, που ακόμα και σε φεστιβαλικό περιβάλλον έφεραν τους θεατές σε αμηχανία.

Ειδικά, οι δύο φιλιππινέζες μετανάστριες, μάλλον σαραντάρες στην ηλικία, είναι και δύσκολο να εκτιμήσεις τα χρόνια τους, που κάθονταν παραδίπλα μου ήταν οι πρώτες που έσυραν τον χορό των αποχωρήσεων από την αίθουσα.
Ακολούθησαν λίγοι ακόμα.
Αυτοί έχασαν και ένα πανέξυπνο σκηνοθετικό εύρημα στα τελευταία δευτερόλεπτα του φιλμ. ("Ρουλέτα το φεστιβάλ", όπως θα λεγε και ο christos".
---------------------------
"Ο μαμάκιας" (Momma's man) ήταν ένα εύστοχο σχόλιο πάνω στην αργοπορημένη ενηλικίωση και την ευθυνοφοβία.
Ιδιαιτερότητα της ταινίας οτι ο σκηνοθέτης έδωσε τους ρόλους των γονέων τού ήρωα της ταινίας, στους ίδιους τους (ερασιτέχνες ηθοποιούς) γονείς του ενώ το στόρυ διαδραματίζεται μέσα σε ένα απερίγραπτο διαμέρισμα, το ίδιο του το πατρικό σπίτι, στη Νέα Υόρκη.

Και είναι αυτές οι κουβέντες με τους συντελεστές των ταινιών, μετά την προβολή τους, που γουστάρω πολύ στο φεστιβαλ.
[Παρ Νοε 21]