What's in a name? That which we call a rose by any other name would smell as sweet.

Φαίδων stikes back, νομίζω ότι ζωγράφισε το αριστούργημα του για το Σκοπιανό:

΄Ενα κατάλοιπο από το παρελθόν της Washington που μας θυμίζει ότι ( πολύ πριν εγκατασταθούν εκεί οι προπάτορες της σημερινής, ευρηματικής σε σενάρια παγκόσμιας κυριαρχίας, γραφειοκρατικής ελίτ του State Department) δεν ήταν παρά ένας καταυλισμός αυτοχθόνων γηγενών, είναι το όνομα του ποταμού που τη διασχίζει. Το όνομα Ποτόμακ αποτελεί σήμερα ένα τεκμήριο, για να θυμίζει τους γηγενείς Ερυθροδέρμους καθώς και με τον όποιο τρόπο έχουν αυτοί εκλείψει.
Κατάλοιπο από το παρελθόν, και σήμερα ένα ιστορικό τεκμήριο, αποτελεί επίσης και το όνομα της πρωτεύουσας του γειτονικού κράτους εκείνου, οι ιθύνοντες του οποίου διακήρυτταν προχθές ότι ευχαρίστως θα έδιναν το όνομα του απερχόμενου Πλανητάρχη σε μια κεντρική πλατεία της πόλης τους. Το όνομα Σκόπια (> αρχ. Scupi) αλλά και τοπωνύμια της εγγύτερης περιοχής της σημ. πρωτεύουσας της FYROM δεν προέρχεται από κάποια σλαβική διάλεκτο , αλλά από τη γλώσσα των αυτοχθόνων , του θρακικού φύλου των Δαρδανών, των γλωσσικών προγόνων των σημερινών Αλβανών. Αυτοί είναι οι... «Ερυθρόδερμοι» της περιοχής αυτής που αναφέρονται στις ιστορικές πηγές ως κάτοικοι της γειτονικής μας χώρας, τουλάχιστον δέκα αιώνες πρίν εγκατασταθούν εδώ (τον 7ο μ.Χ.) τα σλαβικά φύλα. Κοντολογίς: το όνομα των Σκοπίων αποτελεί μια ιστορική πηγή που, μαζί με περαιτέρω μαρτυρίες, τεκμηριώνει ένα αντικειμενικό δεδομένο: ότι η σημ. βόρεια FYROM αποτελεί το εθνογενετικό λίκνο των σημερινών Αλβανών. ΄Αλλο ένα ιστορικό επιχείρημα, το οποίο παραβλέπουν με περισσή ευκολία οι αυτοαποκαλούμενοι «Μακεδόνες» των Σκοπίων.
« Ποια αξία έχει ένα όνομα;» - Στο ερώτημα αυτό που θέτει ο ήρωας του Σέξπιρ ( «Ρωμαίος και Ιουλιέττα») θα απαντούσαμε ότι η αξία του είναι μηδαμινή, όταν αυτό χρησιμοποιείται ως ψευδεπίγραφο. Απόδειξη η άνεση, με την οποία αποχωρίστηκε από το όνομα, αλλά και από τη «μακεδονική» του εθνική ταυτότητα, ο πρώην πρωθυπουργός της FYROM Ljupco Georgijevski (1998-2002) και έλαβε, αυτός και η οικογένειά του, τον Ιούλιο του 2006, βουλγαρικό διαβατήριο.

Αναζητόντας την ελληνική ταυτότητα

Στις μέρες της αναζήτησης του Μακεδόνα να'σου ένα ωραίο του Μαλιγκούδη για την ελληνική μας ταυτότητα. Έχω κάνει πολλές αναφορές για το θέμα και έχω παραπέμψει σε παλιότερα άρθρα του εξαιρετικού ακαδημαικού αλλά αξίζει να (ξανα)διαβάσει κανείς αυτό που λέει. Σύντομα, χωρίς αρλούμπες, είναι συντριπτικά αποτελεσματικός στο μήνυμα που θέλει να περάσει, enjoy!

Θα ήταν, ιδιαίτερα στις μέρες που διανύουμε (με την επαναφύπνιση
ποικίλων παραλλαγών του εθνικισμού), ίσως παρακινδυνευμένο να
αναζητήσει κανείς κάποιες «ιδιαίτερες ελληνικές αξίες» και να πασχίσει
μάλιστα να εντοπίσει τη διαχρονική τους επίδραση σε κάποια
(υποτιθέμενη) ταυτότητα των Ελλήνων. Θα προσπαθήσω λοιπόν να απαντήσω
ξεκινώντας από μια κατηγορία που για μένα, ως ιστορικό, είναι
ανιχνεύσιμη: την ελληνική ταυτότητα.
Αν ως «ελληνική ταυτότητα»
ορίζαμε τη συλλογική μας νοοτροπία, όπως αυτή ανιχνεύεται διαχρονικά,
τότε θα διακρίναμε ως σταθερό της στοιχείο την εξατομίκευση, τη
δεσπόζουσα δηλαδή θέση που κατέχει στη νοοτροπία του Νεοέλληνα το
μεμονωμένο άτομο, το οποίο διατηρεί την προτεραιότητα έναντι του
συνόλου.
Ως «ιδιαίτερη (νεο)ελληνική αξία», το ατομικό «εγώ»
χαρακτηρίζει τη συλλογική μας νοοτροπία και αντικατοπτρίζεται με
ενάργεια σε μια αντικειμενική κατηγορία όπως είναι το όργανο της
επικοινωνίας μας, η γλώσσα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη νεοελληνική
δεν μπορεί να αποδοθεί παρά μόνο περιφραστικά μια λέξη από τη γλώσσα
ενός Κεντροευρωπαίου, στη νοοτροπία του οποίου το συλλογικό έχει την
προτεραιότητα έναντι του ατομικού. ΄Ετσι, η γερμανική λέξη Ruecksicht
(και η ταυτόσημή της ohled στα τσεχικά)- μια έννοια- κλειδί για τη
νοοτροπία των Ευρώπιαων μας εταίρων, δεν μπορεί παρά μόνον περιφραστικά
να αποδοθεί στην καθ’ημάς νεοελληνική : «η φροντίδα του να ρίχνει
κανείς μια ματιά πίσω από την πλάτη του (γύρω του), μήπως ενοχλεί το
γείτονα ή τον διπλανό του».
Η άλλη, η θετική, πλευρά του νομίσματος
αντικατοπτρίζεται και πάλι από τη γλώσσα μας. Η έννοια «φιλότιμο» που
χαρακτηρίζει τη νοοτροπία του Νεοέλληνα δεν μεταφράζεται μονολεκτικά σε
μια οποιαδήποτε δυτική γλώσσα.
Να είναι, άραγε, το φιλότιμο του
ατομικιστή Ρωμιού εκείνο που, τελικά, θα μας οδηγήσει μακριά από την
στενωπό που σήμερα βρισκόμαστε;

άντε γιατί έχω αρχίσει να ντρέπομαι που ταυτίζεται η Θεσσαλονίκη με ένα σκαιό και συντηρητικό μόρφωμα, έτσι όπως την έχουν καταντήσει ο νέος Παπαφλέσσας γνωστός με το Nom de guerre "Άνθιμος", ο Νομάρχης-Ζορρό-Τηλεμαιντανός, ο λαοπρόβλητος, άοκνος οραματιστής, φτερωτός (οδοντο)γιατρός, η εκδοτική eminence grise και συλλογικό μας υποσυνείδητο και το λουρί της μάνας τους.

ProiniPilala