ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ (ΑΚΟΥΣΟΝ ΑΚΟΥΣΟΝ!!!!)

Ένταση επικράτησε και την Τετάρτη στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, έπειτα από τα προχθεσινά επεισόδια και τις συγκρούσεις μεταξύ αντιεξουσιαστών, ακροδεξιών και της Αστυνομίας.

Όπως σημειώνει η εφημερίδα Το Βήμα, ο φόβος πιθανών, νέων συγκρούσεων και επεισοδίων μεταξύ των αναρχικών και των αυτοαποκαλούμενων ομάδων περιφρούρησης της πλατείας και της μικρής παιδικής χαράς που υπάρχει σε αυτήν, υποχρέωσε την Αστυνομία να διατηρεί από νωρίς το απόγευμα της Τετάρτης πολλές διμοιρίες των ΜΑΤ σε όλη την περίμετρο της περιοχής.

Αφορμή για τον νέο γύρο αντιπαράθεσης υπήρξε η απόφαση τοπικών συλλόγων κατοίκων και φορέων που αντιδρούν στην αυξανόμενη παρουσία μεταναστών στην ευρύτερη περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, να τοποθετήσουν σιδεριές και μια μεγάλη σιδερένια πόρτα στην είσοδο της παιδικής χαράς, προκειμένου να περιφραχθεί εντελώς ο χώρος και να παρεμποδίζεται η είσοδος μεταναστών ή ακόμη και των οικογενειών τους.

Σύμφωνα με τους αντιεξουσιαστές, πάντως, στις κινήσεις για το κλείσιμο της παιδικής, ώστε να μην έχουν πρόσβαση σε αυτήν οικογένειες μεταναστών, προχώρησαν ομάδες ακροδεξιών και όχι κατοίκων της περιοχής.

Οι αντιεξουσιαστές που συγκεντρώθηκαν προχθές το βράδυ, διαμαρτυρόμενοι για αυτή την κατάσταση, προσπάθησαν για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες να «ξηλώσουν» τη σιδερένια κατασκευή. Η απόπειρα αυτή καταγγέλθηκε στην αστυνομία, με αποτέλεσμα διμοιρίες των ΜΑΤ να προσπάθησαν να απωθήσουν τους περίπου 50 αντιεξουσιαστές, κάνοντας χρήση δακρυγόνων, με αποτέλεσμα οι συγκρούσεις να γενικευθούν στους γύρω δρόμους.

Στη διάρκεια των συγκρούσεων μεταξύ της Αστυνομίας και των αντιεξουσιαστών συνελήφθησαν πέντε νεαροί, ενώ τραυματίστηκαν ελαφρώς και τρεις άνδρες της ομάδας Δέλτα.

Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα, όπου τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες. Οι πέντε νεαροί πήραν προθεσμία για να απολογηθούν την Παρασκευή και αφέθηκαν ελεύθεροι.

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1022573&lngDtrID=244

Πριν αρχισω να κραζω, ας μου εξηγησει καποιος που γνωριζει καλυτερα το θεμα, τι ακριβως φταιει και εφτασε το ολο θεμα εδω.

Εψαξα λιγο τα προηγουμενα σχολια στο in.gr και ειλικρινα δεν καταλαβα πως φτασαμε εδω.

Η δημοκρατικη Ελλαδα, που δεν ειναι ρατσιστρια, εφτασε σε σημειο να κλεινει παιδικες χαρες σε μεταναστες???

Ολα οσα φαινονται με πρασινο χρωμα, ειναι τα σχολια μου, αμεσως μετα την αναγνωση του εν λογω αρθρου, και χωρις να γνωριζω επακριβως ολες τις λεπτομερειες.

Ενα φιλαρακι μου ομως (οχι καποιος απο το Blog) με ενημερωσε πληρως. Στην περιοχη του Αγ Παντελεημονα υπαρχει (δεν ξερω πως φτανουν εκει???) σημαντικος αριθμος λαθρομεταναστων, χωρις χαρτια, χωρις στεγη χωρις τροφη. Μπορει να μην υπαρχουν σαν χαρτια, υπαρχουν ομως ως υπαρξεις.

Δυστυχως το κρατος δε λαμβανει καμια μεριμνα τοσο για αυτους τους ανθρωπους οσο και για τους κατοικους της περιοχης εκεινης, με αποτελεσμα οι μεταναστες να περναν σημαντικο, αν οχι ολο το χρονο τους στην εν λογω παιδικη χαρα και καποιοι απο αυτους να χρησιμοποιουν την παιδικη χαρα ως μερος οπου κανουν τη φυσικη τους αναγκη.

Δικαιολογημενα οι κατοικοι της περιοχης αγανακτησαν κλεινοντας την παιδικη χαρα, αλλα φυσικα βρηκαν αφορμη να αντιδρασουν και ορισμενοι ευεξαπτοι ακροδεξιοι. Σαφως ενα θεμα προβληματισμου για ανθρωπινη υποσταση ....με ή χωρις χαρτια

The New York Times: "Καταρρέει το όνειρο στο Ντουμπάι".

(Το παρακάτω post καταχωρήθηκε από τον ασυγχώρητο κ. has-tas
Ta πρώτα 2 σχόλια δεν καταχωρήθηκαν από τον chitis).

Πώς αλλάζουν οι καιροί και καταρρέουν κολοσσοί και πολλοι άλλοι μαζί....
Kαταρρέει το όνειρο στο Ντουμπάι
The New York Times

ΝΤΟΥΜΠΑΪ. Η 34χρονη Σοφία, που μετακόμισε πέρυσι στο Ντουμπάι για να εργαστεί στον κλάδο της διαφήμισης είχε τόση εμπιστοσύνη στην ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομία του αραβικού αυτού εμιράτου, που αγόρασε διαμέρισμα αξίας 300.000 δολαρίων με δάνειο διάρκειας 15 ετών.
Τώρα, εκείνη, όπως και πολλοί από τους ξένους εργαζομένους που αποτελούν το 90% του εργατικού δυναμικού του Ντουμπάι, απολύθηκε και ψάχνει για δουλειά. Αν δεν βρει, αντιμετωπίζει το φάσμα της απέλασης - ή και κάτι ακόμη χειρότερο.
«Αν δεν μπορέσω να αποπληρώσω το δάνειό μου, μου είπαν ότι μπορεί να καταλήξω στη φυλακή για χρέη», λέει.

Ξένοι βουτηγμένοι στα χρέη
Η οικονομία του Ντουμπάι βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και οι εφημερίδες γράφουν ότι πάνω από 3.000 αυτοκίνητα έχουν μείνει παρατημένα στο πάρκιγκ του αεροδρομίου του Ντουμπάι, καθώς οι ιδιοκτήτες τους, ξένοι βουτηγμένοι στα χρέη, τα παράτησαν και έφυγαν.
Λέγεται ότι κάποιοι έχουν αφήσει μέσα υπερχρεωμένες πιστωτικές κάρτες και σημειώματα με τα οποία ζητούν συγγνώμη.
Η κυβέρνηση λέει ότι ο πραγματικός αριθμός των αυτοκινήτων αυτών είναι πολύ μικρότερος.
Ομως οι ιστορίες περιέχουν τουλάχιστον μια δόση αλήθειας.
Τον περασμένο μήνα, ο τοπικός Τύπος έγραψε ότι 1.500 άδειες εργασίας ακυρώνονται κάθε ημέρα, αριθμός που δεν επιβεβαιώθηκε ούτε διαψεύσθηκε από την κυβέρνηση.
Αντί να προωθεί τη διαφάνεια, η κυβέρνηση φτιάχνει νόμο για τα ΜΜΕ που θα τιμωρεί με βαρύτατο πρόστιμο όποιον προξενεί ζημιά στη φήμη ή στην οικονομία της χώρας.
Καθώς λοιπόν η κυβέρνηση δεν θέλει να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία, οι φήμες οργιάζουν, πλήττοντας το ηθικό και υποσκάπτοντας ακόμη περισσότερο τις βάσεις της οικονομίας.
«Αυτή τη στιγμή είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε τα χειρότερα», λέει ο επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου της τράπεζας HSBC στο Ντουμπάι.
Κάποια πράγματα είναι σαφή.
Οι τιμές των ακινήτων, που εκτινάχθηκαν τα τελευταία έξι χρόνια, έχουν πέσει 30% ή και περισσότερο σε κάποια σημεία της πόλης μέσα στους τελευταίους δύο μήνες.
Τα μεταχειρισμένα πολυτελή αυτοκίνητα πωλούνται 40% φθηνότερα από ό,τι πριν δύο μήνες.
Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι η επίδραση της κρίσης στην ομοσπονδία των επτά ηνωμένων εμιράτων θα είναι μεγάλη.
Το κοσμοπολίτικο Ντουμπάι εδώ και καιρό παίζει τον ρόλο του μικρού εξεγερμένου αδελφού μπροστά στο συντηρητικότερο εμιράτου του Αμπου Ντάμπι.
Η κυβέρνηση του Ντουμπάι τώρα άφησε κατά μέρος την υπερηφάνειά της και έκανε σαφές ότι θα δεχόταν πακέτο διάσωσης του τραπεζικού τομέα της.
Ομως μέχρι στιγμής, το Αμπου Ντάμπι έχει προσφερθεί να διασώσει μόνο τις δικές του τράπεζες.
«Γιατί το Αμπου Ντάμπι αφήνει τη φήμη του γείτονά του να καταβαραθρωθεί, ενώ θα μπορούσε να διασώσει τις τράπεζες του Ντουμπάι;» λέει ο συγγραφέας Κρίστοφερ Ντάβιντσον.
«Ισως το σχέδιο είναι να επιτευχθεί μια πιο συγκεντρωτική δομή στα Ηνωμένα Αραβικά Εμπιρτα κάτω από τον έλεγχο του Αμπου Ντάμπι», μια εξέλιξη θα περιόριζε την ανεξαρτησία του Ντουμπάι και ίσως θα άλλαζε και τον ελεύθερο τρόπο ζωής του.

Ιστορία μιας ζωής

Διάβασα την παρακάτω ιστορία ενός μετανάστη στα "Νέα" και την μεταφέρω αυτούσια. Υπεύθυνος για την δημοσίευση είναι ο Γκαζμεντ Καπλάνι, συγγραφέας-δημοσιογράφος (επίσης blogger), μετανάστης από την Αλβανία και ο ίδιος και που στα 18 του ήρθε στην Ελλάδα, σπούδασε και ρίζωσε σπάζοντας το στερεότυπο που υπάρχει για τους συμπατριώτες του. Η ιστορία που μας μεταφέρει είναι για έναν Ιρανό μετανάστη, μια ζωή κινηματογραφική ταινία που δεν έχει ακόμα φτάσει στο happy-end. Μέσα σε αυτή υπάρχουν κομμάτια που με κάνουν πραγματικά περήφανο για κάποιους συμπατριώτες μας που με ανθρωπιά βοηθάν αυτούς τους ανθρώπους. Μακάρι να γίνουν περισσότεροι.

Μια ιστορία από το Ιράν

Στη φωτογραφία φαίνονται μόνο τα χέρια του Μαξίμ. Για λόγους προσωπικής ασφαλείας ο ίδιος δεν ήθελε να φωτογραφηθεί το πρόσωπό του. Κάποιες λεπτομέρειες της ζωής του, ονόματα πόλεων και ανθρώπων παραλείπονται από το κείμενο για τους ίδιους λόγους…

«Με λένε Μαξίμ. Γεννήθηκα στην Τεχεράνη πριν από 35 χρόνια. Οι γονείς μου ήταν εύποροι. Είχα μια αδελφή, δέκα χρόνια μεγαλύτερη και πολύ όμορφη. Είμαι ο μοναδικός επιζών της οικογένειας... Όταν ανατράπηκε ο Σάχης, ήμουν στην Α΄ Δημοτικού. Οι δασκάλες μας, ξαφνικά, φόρεσαν μαντίλα. Μας χώρισαν σε αγόρια και κορίτσια. Μια μέρα αστυνομικοί με πολιτικά συνέλαβαν τον δάσκαλό μας σε ώρα μαθήματος, δεν ξέρω γιατί. Η μητέρα μου ήταν άθεη, αναγκάστηκε να φορέσει μαντίλα. Και η αδελφή μου φόρεσε μαντίλα. Εκείνη διάβαζε πολύ, ζωγράφισε, άκουγε συνέχεια Βeatles και εκδήλωνε ανοιχτά την απέχθειά της για τους ισλαμιστές. Οι γονείς μου φοβόντουσαν. Ήμουν δώδεκα χρόνων όταν συνέλαβαν την αδελφή μου. Την έκλεισαν στο Εβίν, στη φυλακή όπου βάζουν τους αντιφρονούντες. Μια βραδιά έκαναν ντου οι μυστικές υπηρεσίες στο σπίτι μας, έψαχναν κι έσπαγαν... Μερικές μέρες αργότερα μάθαμε ότι η αδελφή μου εκτελέστηκε για συμμετοχή σε αντικαθεστωτική οργάνωση. Ήταν φοιτήτρια, 22 χρόνων. Τη σορό της δεν μας την έδωσαν. Ούτε ξέρουμε πού την έθαψαν. Δεκαπέντε χρόνων πήγα στον πόλεμο με το Ιράκ. Πήγα με ενθουσιασμό. Μισούσαμε το καθεστώς, πολεμούσαμε όμως για την πατρίδα μας. Με πήγαν στην Ντοκόχε, στο Νότιο Ιράν. Οβίδες έπεφταν συνέχεια, το έδαφος τρανταζόταν. Σήμερα όταν ακούω δυνατό θόρυβο, τρομάζω. Εμάς τα ανήλικα μας πήγαιναν να κατασκοπεύσουμε τις κινήσεις των Ιρακινών. Ο στρατός τους είχε τα πάντα. Ρωσικά και αμερικανικά όπλα, πολλά τανκς. Εμείς είχαμε Καλάσνικοφ, μπαζούκας και μπαγιάτικο κριθαράκι. Σε μια από τις κατασκοπευτικές αποστολές είδα μόνο μια φοβερή λάμψη να φωτίζει τη νύχτα. Ξύπνησα στο νοσοκομείο. Είχα τραυματιστεί στο πρόσωπο. Αυτή η ουλή εδώ είναι το ανεξίτηλο ενθύμιο αυτού του πολέμου. Στο μέτωπο είδα πολλά πτώματα, Ιρανούς και Ιρακινούς, δίπλα δίπλα σαν φίλοι παλιοί...
Με έστειλαν πίσω στην Τεχεράνη. Τελείωσα το λύκειο. Έδωσα εξετάσεις για να περάσω στο πανεπιστήμιο. Κόπηκα για κακή γνώση του Κορανίου και κακό βιογραφικό. Μετά την απόρριψη με κάλεσαν στο στρατό. Υπηρέτησα κοντά στα σύνορα με το Ιράκ, στην περιοχή του Κουρδιστάν. Υπήρχαν πολλές αψιμαχίες με Κούρδους αυτονομιστές, εμείς οι συνοριοφύλακες ήμασταν στόχοι. Δυο χρόνια εκεί, σε άθλιες συνθήκες. Πολλές φορές δεν είχαμε ούτε νερό, μαζεύαμε χιόνι και το βράζαμε... Μετά την απόλυση έδωσα ξανά εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. Αναγκαστικά διάβασα πολύ το Κοράνι. Πώς μου φάνηκε; Ένα κατάλληλο βιβλίο για να το μάθεις απέξω. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν ότι δεν είχε καμία σχέση με τον πολιτισμό μας, με τους ποιητές μας, που από τον Μεσαίωνα τραγουδούσαν το κρασί, τον έρωτα και τις γυναίκες... Πέρασα στις εξετάσεις, στο τμήμα Αρχαιολογίας. Τον περισσότερο χρόνο μελετούσαμε τη ζωή του Μωάμεθ παρά κάτι σχετικό με το αντικείμενό μας.

Ο Μαξίμ σκιτσογραφεί το πρόσωπο του μουλά που προέδρευε στην πανεπιστημιακή επιτροπή

Ήμουν στο τρίτο έτος, οδηγούσα το αυτοκίνητό μου, όταν με σταμάτησαν οι Φρουροί της Επανάστασης. Ήταν Πέμπτη, το θυμάμαι καλά, κάθε Πέμπτη κάνουν ελέγχους. Μου βρήκαν κασέτες με ροκ μουσική. Με έσυραν στο τμήμα, μου έσπασαν τις κασέτες, με έδειραν. Οι γονείς μου πλήρωσαν εγγύηση και με άφησαν ελεύθερο. Με απέλυσαν όμως από το πανεπιστήμιο με την αιτιολογία «κακός μουσουλμάνος».Οι γονείς μου με παρότρυναν τότε να φύγω, έστω για κάποια χρόνια. Τους ρώτησα γιατί δεν φεύγουμε όλοι μαζί, αφού είχαμε χρήματα. Μου απάντησαν ότι δεν θα εγκαταλείψουν ποτέ το Ιράν. Ξεκίνησα μια περιπλάνηση που συνεχίστηκε οκτώ χρόνια. Πήγα σε χώρες όπου δεν δυσκολευόμουν για βίζα. Οι γονείς μου με υποστήριζαν οικονομικά. Πήγα Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία, Ρωσία, Μόσχα και Αγία Πετρούπολη, σε φίλους των γονέων μου. Μετά Ταϊλάνδη, πανέμορφη χώρα, Μαλαισία, Ινδονησία, μερικές εβδομάδες στη Κίνα, με σόκαρε το χάος και η φτώχεια. Μετά Ιαπωνία, στην πόλη Οζάκα, γιατί το Τόκιο ήταν πανάκριβο. Κάθησα τρεις μήνες εκεί, προσπάθησα να βρω δουλειά. Η Ιαπωνία ήταν πολύ ακριβή και δύσκολα έβρισκες δουλειά. Το 1998 έριξα άγκυρα στη Νότια Κορέα. Με βοήθησε ένας φίλος των γονέων μου για στέγη και δουλειά. Δούλευα στη Samsol, κάναμε ελατήρια για αυτοκίνητα. Ο μισθός ήταν πολύ καλός. Έπαιζα με την ποδοσφαιρική ομάδα του εργοστασίου. Δυο φορές κερδίσαμε το πρωτάθλημα. Στη Νότια Κορέα το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου των εργοστασίων είναι εθνικό γεγονός. Επειδή βγήκαμε πρώτοι, η διεύθυνση μάς έκανε γερή αύξηση του μισθού. Ήταν ωραίο, είχε πλάκα. Στην Κορέα κάθησα επτά χρόνια, έμαθα κορεάτικα, έκανα παρέες. Η Κορέα είναι πανέμορφη χώρα και υγρή. Από Απρίλη μέχρι Σεπτέμβρη βρέχει διαρκώς.
Μια μέρα συνέλαβαν την μητέρα μου. Για συμμετοχή σε αριστερή αντικαθεστωτική οργάνωση. Την φυλάκισαν στο Εβίν. Ύστερα από μερικές εβδομάδες την εκτέλεσαν. Δεν μας έδωσαν τη σορό της. Ο πατέρας μου επέμενε να μην επιστρέψω στο Ιράν. Έπειτα από μερικές εβδομάδες έχασα την επαφή μαζί του. Μέσω ενός οικογενειακού φίλου έμαθα ότι ο πατέρας μου πέθανε από εγκεφαλικό. Επέστρεψα επειγόντως στο Ιράν. Ολομόναχος, όλοι νεκροί. Η μητέρα και η αδελφή μου δεν είχαν καν τάφο... Έπεσα σε κατάθλιψη. Νοσηλεύτηκα σε ψυχιατρείο. Έπαιρνα πολλά χάπια. Μια ψυχίατρος με βοήθησε πολύ να σταθώ στα πόδια μου.
Όταν βγήκα, έσμιξα ξανά με έναν παλιό μου φίλο. Εκείνος ήταν σε μια ομάδα χριστιανών. Μαζεύονταν και προσεύχονταν κρυφά. Αποφάσισα να βαφτιστώ χριστιανός. Εάν το έκανα από αντίδραση στο καθεστώς; Ίσως. Οι γονείς μου δεν ένιωθαν την ανάγκη της πίστης στον Θεό. Εγώ την ένιωσα, για να στηριχτώ κάπου. Ύστερα από μερικούς μήνες έπιασαν τον φίλο μου. Ο παπάς με ειδοποίησε να φύγω αμέσως, γιατί με έψαχναν οι μυστικές υπηρεσίες. Πήρα μαζί 35.000 δολάρια, όλες τις οικονομίες μου στη Κορέα. Τα έκρυψα μέσα στα εσώρουχα. Έδωσα 6.000 δολάρια για να με περάσουν στην Τουρκία. Έφτασα στη Πόλη. Περίμενα μερικές μέρες σε ξενοδοχείο. Μαζί με μερικούς Αφγανούς, άνδρες, γυναίκες και μωρά, μας μετέφεραν, χαράματα, σε ένα παραθαλάσσιο χωριό. Μπαχράμ Καλέ λέγεται. Περπατήσαμε πολλές ώρες, μέχρι που έπεσε το λυκόφως. Τότε επιβιβαστήκαμε σε μια φουσκωτή μπάρκα και ξεκινήσαμε. Ο πιλότος μού είπε να δηλώσω Αφγανός για να μην με απελάσουν. Έδωσα 3.000 δολάρια. Ήταν νύχτα όταν φθάσαμε. Ο πιλότος είπε σε μας τους άνδρες να ριχτούμε στο νερό, να κολυμπήσουμε μέχρι την ακτή. Σκαρφαλώσαμε ένα βουναλάκι, περπατήσαμε μέχρι το πρωί και φθάσαμε σε ένα χωριό. Μπήκαμε σε καφετέρια, τουρτουρίζαμε... Δεν έχω δει πιο φιλόξενους ανθρώπους. Μας έφεραν φαγητό, ρούχα, μπιμπερό, γάλα, ρούχα για τα μωρά. Μάθαμε ότι το νησί λεγόταν Μυτιλήνη, το όνομα του χωριού δεν το θυμάμαι. Ήρθε και μας πήρε ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας. Μας έβαλαν σε κέντρο προσφύγων. Οι συνθήκες ήταν τρομακτικές. Δήλωσα Αφγανός. Μου έδωσαν ένα χαρτί και μου είπαν να προσπαθήσω να φύγω μέσα σε ένα μήνα από την Ελλάδα, κάπου αλλού στην Ευρώπη. Μαζί με τους Αφγανούς ήρθα με καράβι στην Αθήνα. Μέναμε στην Πλατεία Αττικής, σε ένα βρώμικο ξενοδοχείο. Μας πλησίασε ένας Αφγανός. Μας υποσχέθηκε διαβατήρια για να πάμε αλλού. Επέλεξα το πιο ακριβό, το καναδέζικο, ήθελα να πάω εκεί, είχα ακούσει ότι συμπεριφέρονται καλά στους πρόσφυγες. Πλήρωσα 19.000 δολάρια. Ο Αφγανός εξαφανίστηκε, χάσαμε όλοι τα λεφτά μας και το όνειρο...
Βρέθηκα στο κενό. Άρχισα να ψάχνω κάποια οργάνωση για τους πρόσφυγες. Πήγα στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, από εκεί σε άλλες οργανώσεις. Έκανα κανονική αίτηση ασύλου, πήρα το ροζ χαρτάκι. Στις ανθρωπιστικές οργανώσεις συνάντησα συγκλονιστικούς ανθρώπους. Κάποιος προσφέρθηκε να με φιλοξενήσει στο σπίτι του. Ξαφνικά εντάχθηκα σε παρέα. Άρχισα να μαθαίνω ελληνικά στα Εξάρχεια, κάνουν δωρεάν ελληνικά μαθήματα για μετανάστες. Οι φίλοι μου με βοήθησαν να βρω δουλειά. Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Σε ένα γραφείο εύρεσης εργασίας μάς εξαπάτησαν κανονικά, αν και είχαμε πληρώσει. Συμπληρώνω εννιά μήνες στην Ελλάδα. Τώρα εργάζομαι σε κάποια βιοτεχνία στην Βόρεια Ελλάδα. Θέλω να τα καταφέρω. Περιμένω την έγκριση της αίτησης για άσυλο. Καλύτερα να με εκτελέσουν εδώ παρά να με στείλουν πίσω στο Ιράν. Το μέλλον; Δεν ξέρω. Έχω χάσει τα πάντα. Είμαι μέσα στην πάλη της επιβίωσης, οικονομικής και ψυχικής. Το Ιράν; Θα επιστρέψω μια μέρα. Καλή αντάμωση στα ιρανικά; Γκόντα Χαφέζ!»...