Soul Kitchen

Ποδαρικό από τον Φατίχ Ακίν.



Αξιοπρεπέστατη απόπειρα
τού καλού Τούρκου σκηνοθέτη
στο χώρο της ευρωπαικής ποπ κωμωδίας.

Με βασικό ήρωα έναν εξαιρετικά γκαντέμη 'Ελληνα
και όχημα ένα εστιατόριο με... ψυχή, κάπου στη Γερμανία.

Ενταξει, δε θα πιάσεις την κοιλιά σου από τα γέλια,
Φατίχ Ακίν τον λένε,
και όχι Φατίχ Ακιέλ.




Πάντως δε θα βαρεθείς ούτε λεπτό
και θα φύγεις με το ίδιο χαμόγελο
που θα σε συντροφεύει σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Εχει πλοκή, καταστάσεις, ανατροπούλες,
υπερβολές με μέτρο,
διαθέτει πολλούς (και διαπλεκόμενους) χαρακτήρες,
ενώ μνημονεύω και κάποια νόστιμα αστειάκια
μέσω του ευρηματικού soundtrack.

Αυγουστιάτικο γεύμα στη Ρώμη.

Pranzo di ferragosto (2008).



Το παρακολούθησα σαν Σεπτεμβριανό δείπνο στη Θεσσαλονίκη
αλλά καθόλου δε με χάλασε.
Ούτε καν η βροχή που έπεφτε στον θερινό,
τι να μασήσω τώρα,
τόσα χρόνια μαθημένος στα γήπεδα της υφηλίου!

Εδώ μιλούμε για διαμαντάρα από Ιταλία
no action
μόνο λόγια, σιωπές, συναίσθημα και γκρο-πλαν.
Σε ρυτιδιασμένα πρόσωπα.

Ο Gianni di Gregorio
συνσεναριογράφος και βοηθός σκηνοθέτη στο αξιόλογο περσινό Gommora
είναι εδώ ο άνθρωπος-ορχηστρα.
Και ψήνει, και τηγανίζει και μαγειρεύει!

Εδώ, υπογράφει το σενάριο
σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ο ίδιος
με παρτενέρ 4 γηραιές κυρίες
όλες τους ερασιτέχνες
γιαγιάδες της διπλανής πόρτας
όλοι μαζί κλεισμένοι σε ένα διαμέρισμα
δεκαπενταύγουστο στη Ρώμη.


Τι έχουν να πουν;
Τι έχουν να χωρίσουν;
Θα ρωτάς, τι τους ενώνει;
Πίστεψέ με, πολλά!

Και ο μπαγάσας ο Di Gregorio
φτιάχνει μια σχεδόν μεσαίου μήκους ταινία
οριακά γύρω στη μία ωρίτσα διάρκεια
που βράζει, φουσκώνει και δε λασπώνει.

Το τέλος του "σινεμά" όπως το ξέραμε

Image by craig1black via Flickr

Με αφορμή το άρθρο του Καρπετόπουλου και τα άλλα σχετικά σχόλια στο post του Slumdog Millionaire μου φάνηκε χρήσιμο να ανοίξω ένα ξεχωριστό thread για το θέμα του που πηγαίνει ο κινηματογράφος. Διαφωνώ ουσιαστικά με τον Καρπετόπουλο. Μπερδεύει τον κινηματογράφο με έννοιες τελείως περιφερειακές του μέσου όπως "το σινεμά δεν είναι μοναχική υπόθεση, είναι συλλογική απόλαυση. Κοινωνία". Ναι, είναι και αυτό, αλλά η τεχνολογία της εποχής το ανάγκασε να γίνει "κοινωνικό". Η τέχνη του κινηματογράφου δεν είναι μόνο "σινεμά", αυτό είναι ένα όλο και λιγότερο δημοφιλές κανάλι που μοιράζεται στον κόσμο. Τώρα που οι μηχανές προβολής δεν είναι πανάκριβες και ο κάθε ένας μπορεί να έχει αξιοπρεπέστατη κινηματογραφική εμπειρία στο σπίτι του (απο καθαρά τεχνολογική άποψη) το "σινεμά" πρέπει να γίνει redefined. Η γνώμη μου είναι ότι σε λίγα χρόνια θα μπούμε στην εποχή του home-cinema on demand με αποτέλεσμα να μειωθούν οι αίθουσες μαζικής προβολής, formerly known as cinemas.
Το διαδίκτυο ενώνει ανθρώπους, ιδέες, κάνει την δυνατή δημιουργία κοινοτήτων και γενικά είναι ένα empowering medium που έχει δώσει άλλη μορφή στον τρόπο που βιώνουμε όλα τα performing arts. Σαν κανάλι που μεταφέρει pixels έχει φυσικά αλλάξει το τοπίο και στον κινηματογράφο. Έτσι η έννοια της "ταινίας" πλέον μπορεί να είναι μια δημιουργία που περνάει μόνο από το internet για να φτάσει στον κόσμο και υπάρχουν πολλοί δημιουργοί που μοιράζουν έτσι τα έργα τους, σαν νόμιμα, open source downloads. Τίποτα δεν είναι πια μόνο αυτό που ήταν, ο κόσμος αλλάζει απλά ζούμε μια εποχή που μετά από χρόνια στασιμότητας επανακαθορίζει τα όρια του εφικτού και έτσι βάζει αναγκαστικά σε μια νέα πραγματικότητα όλες τις παραδοσιακές βιομηχανίες του εφήμερου (μουσική, κινηματογράφος, εφημερίδες και συναφή)

"Το Γάλα"

Είδαμε χθες (με την Α.) την παράσταση της Άννας Βαγενά πάνω στο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη "Το γάλα". Καλή αλλά βαριά και φλύαρη, με πλατειασμούς και ψυχαναλυτικές αμπελοφιλοσοφίες προπτυχιακού επιπέδου. Πρόκειται για ένα οικογενειακό δράμα, περιληπτικά από τον παραπάνω σύνδεσμο:

«Το γάλα» είναι η ιστορία μιας μητέρας μετανάστριας από την πρώην Σοβιετική Ένωση, με δύο γιούς, ο ένας εκ των οποίων πάσχει από σχιζοφρένεια, οι οποίοι προσπαθούν να προσαρμοσθούν και να επιβιώσουν στην Ελλάδα.
Η απόγνωση της μάνας και ο ψυχικός σπαραγμός της για την ασθένεια του μικρού της γιου, παράλληλα με το φόβο, που προέρχεται από τον κοινωνικό ρατσισμό του περιβάλλοντός της, παρουσιάζονται με σπαρακτικό τρόπο.
Η βία διαδέχεται και εναλλάσσεται με την τρυφερότητα, η ένταση με τη γαλήνη, η απελπισία με την ελπίδα, το όνειρο με τον εφιάλτη, η πραγματικότητα με την ψευδαίσθηση, και αντιστρόφως.

Ουσιαστικά όλα τα ωραία είναι οι ερμηνείες και η δραματουργία, η παρουσίαση δηλαδή του θεατρικού δρώμενου στην σκηνή, ο ρυθμός και γενικά η αίσθηση της παράστασης (μοναδική παραφωνία η Λαρισινή προφορά της Βαγενά). Το σενάριο πάει από το αρκετά καλό στο παιδαριώδες, με καλά σημεία να είναι όσα αναφέρονται στην ενσωμάτωση των μεταναστών στην Ελλάδα, στην εικόνα της πατρίδας που σχηματίζουν και στην ανάγκη επιβεβαίωσης και ένταξης, στοιχεία που δίνονται με χιούμορ και ευαισθησία. Η παρουσίαση και ανάλυσης της ψυχασθένειας του μικρού αδερφού όμως είναι μια παραφωνία και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί διαφορετικά στο έργο. Κρατήστε πάντως το όνομα του συγγραφέα στην μνήμη γιατί μου φαίνεται πως θα δούμε ωραία πράγματα από αυτόν.

Γιάννης Γαϊτης. " 'Ολοι και μόνος ".

Σε αντίθεση με την αναιμική Infosystem, (την λειτουργία τής οποίας δεν αντελήφθην όσο βολτάριζα κάπου παραδίπλα της), όσοι από εσάς βρεθείτε στην περιοχή πλησίον της ΔΕΘ, αφιερώστε μισή ώρα στην αναδρομική έκθεση του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης για τον Γιάννη Γαϊτη και γνωρίστε (ή ξανασυναντείστε) έναν σημαντικό, καινοτόμο Έλληνα καλλιτέχνη.

http://www.mmca.org.gr/el/exhibition.htm?m=1;2