Νέα κυκλοφορία.

Ακόμα και... αγριεμένη η Μυρτώ Αλικάκη παραμένει γιαβράκι
("γιαβράκι" λέω, με δεύτερο γράμμα το γιώτα)
και χαιρόμαστε όταν την βλέπουμε σε εξώφυλλα
πολύ περισσότερο όταν φωτογραφίζεται
φορώντας την τιμημένη ασπρόμαυρη.

Ολα αυτά στο εξώφυλλο του καλαίσθητου θεσσαλονικιώτικου SOUL
και με αφορμή το άρθρο που θα διαβάσετε πιο μέσα
αναφορικά με την πολύπαθη θεατρική παράσταση "Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ".

Οιδίπους Μαρκουλάκειος

Καλοκαίρι είναι
και ποτέ δεν ξες πού θα ταξιδέψεις
και πού κοντά θα βρεθείς.

Απόψε, ας πούμε, μπορεί να είσαι
κατά "Θέατρο Γης" μεριά,
παραμεθαύριο στους Φιλίππους,
την Επίδαυρο την έχασες, πάντως.

Αν πάντως σού ρθει να μπεις να δεις Οιδίποδα
με Μαρκουλάκη στον ομώνυμο ρόλο
και Καραμπέτη στης Ιοκάστης,
σφύρα κλέφτικα
και πάνε πιες μπύρες,
εκτός κι αν σε καλύπτει

το συγκλονιστικό κείμενο του Σοφοκλή, από μόνο του.

Κι εκεί θα σου βρω ενστάσεις για την απόδοση τού Κ.Χ.Μύρη
(κατά κόσμον, Κώστα Γεωργουσόπουλου)
αλλά μην τα θέλουμε όλα δικά μας
θα συντριβείς έτσι κι αλλιώς από τη βάσανο τού ήρωα.

Εκείνο όμως που δε θα αντέξεις
είναι αυτό που δεν άντεξε και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής,
το βάρος του one-in-a-lifetime ρόλου.

"Το Γάλα"

Είδαμε χθες (με την Α.) την παράσταση της Άννας Βαγενά πάνω στο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη "Το γάλα". Καλή αλλά βαριά και φλύαρη, με πλατειασμούς και ψυχαναλυτικές αμπελοφιλοσοφίες προπτυχιακού επιπέδου. Πρόκειται για ένα οικογενειακό δράμα, περιληπτικά από τον παραπάνω σύνδεσμο:

«Το γάλα» είναι η ιστορία μιας μητέρας μετανάστριας από την πρώην Σοβιετική Ένωση, με δύο γιούς, ο ένας εκ των οποίων πάσχει από σχιζοφρένεια, οι οποίοι προσπαθούν να προσαρμοσθούν και να επιβιώσουν στην Ελλάδα.
Η απόγνωση της μάνας και ο ψυχικός σπαραγμός της για την ασθένεια του μικρού της γιου, παράλληλα με το φόβο, που προέρχεται από τον κοινωνικό ρατσισμό του περιβάλλοντός της, παρουσιάζονται με σπαρακτικό τρόπο.
Η βία διαδέχεται και εναλλάσσεται με την τρυφερότητα, η ένταση με τη γαλήνη, η απελπισία με την ελπίδα, το όνειρο με τον εφιάλτη, η πραγματικότητα με την ψευδαίσθηση, και αντιστρόφως.

Ουσιαστικά όλα τα ωραία είναι οι ερμηνείες και η δραματουργία, η παρουσίαση δηλαδή του θεατρικού δρώμενου στην σκηνή, ο ρυθμός και γενικά η αίσθηση της παράστασης (μοναδική παραφωνία η Λαρισινή προφορά της Βαγενά). Το σενάριο πάει από το αρκετά καλό στο παιδαριώδες, με καλά σημεία να είναι όσα αναφέρονται στην ενσωμάτωση των μεταναστών στην Ελλάδα, στην εικόνα της πατρίδας που σχηματίζουν και στην ανάγκη επιβεβαίωσης και ένταξης, στοιχεία που δίνονται με χιούμορ και ευαισθησία. Η παρουσίαση και ανάλυσης της ψυχασθένειας του μικρού αδερφού όμως είναι μια παραφωνία και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί διαφορετικά στο έργο. Κρατήστε πάντως το όνομα του συγγραφέα στην μνήμη γιατί μου φαίνεται πως θα δούμε ωραία πράγματα από αυτόν.

Blame it on Rigos.

"Η παράσταση που κατέκτησε την Αθήνα".

"Η Θεσσαλονίκη χορεύει bossa nova".

"Ενα ξέφρενο πάρτι σε ρυθμό bossa nova".

Με δυο κουβέντες, η επιβεβαίωση τού ρηθέντος για τα πολλά κεράσια και το (πολύ) μικρό καλάθι.

Η χιλιοδιαφημισμένη και πολυσπονσοραρισμένη παραγωγή κόπιασε και επιτέλους παίζει στο Μέγαρο Μουσικής τής φτωχομάνας, θα "διαπρέψει", θα ξεκουμπιστεί και δυστυχώς ούτε που θα ακουμπήσει!

.

.

"Θέλω να καταπιώ καρφίτσες για σένα".

"Θέλω να σιδερώνω γυμνός, τα τσαλακωμένα σου σεντόνια".

"Θέλω να με δεις γυμνό".

(Και εγώ, re pousti mou, θέλω να φύγω αλλά δεν θέλω να ενοχλήσω το χοντρό ζευγάρι που αποκοιμήθηκε δίπλα μου.

Και στο φινάλε, ο Μαρόγλου στον ErotikosFM πιο εμνευσμένες ατάκες αμολάει).

Ο Κωνσταντίνος-θα-είμαι-πάντα-στη-σκιά-τού-Δημ.Παπαϊωάννου-Ρήγος κατόρθωσε τα ακατόρθωτα, να στήσει μια μουσική παράσταση, μελέτη αφιερωμένη στον έρωτα (κατά τον ίδιο) και να μας κάνει, πολλές στιγμές, να κοιτάμε από υπερβολική ανία τα ρολόγια μας.

Με παντελώς ακατάλληλο το cast των ηθοποιών (αντιερωτική η Μπαζάκα, ξενερωτική η πρωην ολυμπιακή πρωθιέρεια Ναυπλιώτου, απλά γκρίζος ο Φραγκάκης, ισχνή σαν τη φιγούρα της η Παππά) και ξεκαρδιστικά αποτελέσματα στην προσπάθεια τους είτε να χορέψουν υποτυπωδώς είτε να τραγουδήσουν τα χιλιοτραγουδισμένα και κλισέ τού αγαπημένου του μουσικού είδους.

.

Λιτή σαν φθηνού κοστολογίου σχολική προσπάθεια και με πολλά στοιχεία από αθηναϊκές επιθεωρήσεις (τύπου Δελφινάριο) η παράσταση κράτησε τα προσχήματά της σε μεμονωμένα πεντάλεπτα όπου ανέλαβαν όσοι πραγματικά μπορούσαν να εκτελέσουν κάποιες χορογραφίες της προκοπής.

Το glossy δεν συνεπάγεται το luxury.

Και η lounge ανεμελιά την καλοπέραση.

All that glitters isn't gold.

H σπαρίλα, η βαρεμάρα είναι και αυτή ενα πάρα πολύ σοβαρό ενδεχόμενο.

Παραμονή Χριστουγέννων.

Συλλεκτικό στιγμιότυπο από σκηνή ανθολογίας, έργου που σάρωσε ταμεία και θεατρικά βραβεία στην εποχή του, ενθουσιάζοντας κοινό και κριτικούς.

Όπως μαρτυρά και το ημερολόγιο στον τοίχο, είναι παραμονή Χριστουγέννων και οι τρεις εικονιζόμενοι δεν προβλέπεται οτι θα περάσουν και τόσο ξέφρενα.

Η minimal σκηνογραφία (κάτι γραμμές στον τοίχο) αποδίδει πειστικά την εντύπωση ότι βρισκόμαστε σε κελί φυλακής και οι έγκλειστοι ήρωες μας, δευτεραγωνιστές της ζωής, ασφυκτιούν βυθισμένοι στις ζοφερές σκέψεις τους, αναπολούν χρόνους παρελθόντες αναζητώντας κάποιο είδος λύτρωσης εν είδει Χριστουγεννιάτικου Θαύματος τη συνθήκη που θα τους λύτρωνε από τη δεινή θέση στην οποία έχουν περιπέσει.

Θαυμάστε, μέσα από το φωτογραφικό "κλικ" την δουλεμένη ερμηνεία των τριών νέων που εν συνεχεία και αηδιασμένοι από όσα φαιδρά συνάντησαν κατά την καλλιτεχνική τους εξέλιξη εγκατέλειψαν το θεατρικό σανίδι, προς έκπληξη και απογοήτευση του φιλοθεάμονος κοινού.
____________________________________________________________
(Καλές Γιορτές, αγαπητοί συνblogίτες, σας εύχομαι ότι καλό, για εσας και τις οικογένειές σας!
Και ιδιαιτέρως, στους γίγαντες christos και MgP για τις ονομαστικές τους γιορτές).