Μπορεί να σας την έχω ξαναπεί την ιστορία,
πάντως αυτό το ήταν το πρώτο μου σινγκλάκι,
πρώτο από τα εκατοντάδες
που, με τα χρόνια, απέκτησα μετά.
Μάτωσε το χαρτζηλίκι μου,
τέσσερα κατοστάρικα το είχα αγοράσει,
από το δισκάδικο στην Τσιμισκή
που όλοι είχαν περάσει από εκεί
και τώρα πια, απλά, δεν υπάρχει.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά
που το εξώφυλλό του
το χε ξεκολλήσει από το τζάμι της βιτρίνας
ο υπάλληλος,
το σέταρε ευλαβικά με το μαύρο βινύλιο
και το βαλε στη nylon σακούλα.
Τέτοιες μέρες ήταν που τ'αγόρασα
το φανερώνει και η θεματολογία του
γκραν σουξέ του Σέικιν' Στίβενς
νάμπερ ουάν στα τσαρτς,
και μεταξύ μας,
σαχλαμαρίτσα απ'τις λίγες το θεωρώ πια
αλλά, τι να κάνεις
που ήταν το πρώτο.
Και τις πρωτιές,
τις παρθενιές
δεν τις ξεχνάς, ποτέ.
_____________________________
Καλές γιορτές σε όλους.
Μαύρη πιασιάρικη, ωραία pop, στα ίχνη των Supremes, της Mary Wells, των Martha & the Vandellas.
Σαν να βγήκε η Motown απ'το μνήμα της!
Είναι βρετανοί, είναι φρέσκο και η τύπισσα φυσάει.
Μεγάλε Iggy
η δύναμή σου
είμαστε εμείς
οι χιλιάδες οπαδοί σου.
Αλλά τι νάζι, τι κακό
τώρα στα εξήνταφεύγα σου
να πλασάρεις το χιλιοταλαιπωρημένο σου κορμί
για διαφημίσεις ασφαλιστικών και ανταποδοτικών προιόντωνε;
Δε λέω, ουδείς αρμοδιότερος από σένα
που συνάντησες το Χάρο περισσότερες φορές
απ'όσες αντάμωσες τους ζωντανούς
αλλά λίγο σε βιοποριστική ξεφτίλα μού φέρνει.
Και βάλε κανά ρουχάκι πάνω σου
τρομάζει η πιτσιρικαρία
έτσι μαζί με τις ρυτίδες
που φαίνονται οι ουλές
από τα θρύψαλλα της σκηνής
που κάποτε κυλιόσουν.
