Στο "Μόλυβο".

Οι εξωθεσμικοί δεν μας έκαναν τη χάρη.
Νο προμπλέμο, αυτοί έχασαν!

Εδώ, καλά-καλά, δεν ήρθε
κάποιο από τα ιδρυτικά μέλη
της διαδικτυακής Πιλάλας
σε αυτούς, τους περιφερειακούς θα κολλήσουμε;

Ή μήπως ο άλλος, στη Γεωργία,
ο παραληρών ΓΑΠίτης, ντε!
θεωρεί εαυτόν δικαιολογημένο;

Μια χαρά είμασταν, πληρέστατοι,
οκτάδα συμπληρώσαμε παρακαλώ,
με σημαντική μεταγραφή-έκπληξη
αυτήν τού Απόστολου
που είχαμε χρόνια και ζαμάνια να τον ανταμώσουμε.

Ο Μόλυβος ξηγήθηκε ωραία
όπως και αναμενόταν
μας καβάτζαρε και ωραίο τραπεζάκι στην άκρη
και εμείς με τη σειρά μας,
το φάγαμε όλο το φαϊ μας



ενώ και το πιοτό,
δε μπορείς να πεις,
κύλησε τόσο και όσο χρειαζόταν.

Τα πιάτα πήγαιναν



και έρχονταν σε καταιγιστικούς ρυθμούς
χάρη στις συντονισμένες προσπάθειες
του Εξ Πρεζιντέντε has-tas-kebab



στην κυριολεξία βομβαρδιζόμασταν από αέρος
με καινούρια πιάτα
οπότε είχαμε το νου μας, με το Zipperman
μην μας έρθει κάτι από κει που δεν το περιμένεις



όταν κάποια στιγμή, ο χώρος σκοτείνιασε
και ο sskape άρχισε να μας διηγείται
τόσο παραστατικά
ένα παραμύθι με δράκους και ξωτικά
από αυτά που συνηθίζει να λέει στο μικρό Γιωργάκη



κάτι που ανάγκασε το νιόπαντρο Christos
να ζητήσει αυστηρά εξηγήσεις.



Υπό τη σκιά της διαφαινόμενης παρεξήγησης
ο Χαρίτων άναψε το κρέμα-βανίλια κοχιμπάκι του
ενώ ο Tolis πήρε το λόγο και με μαεστρία
ηρέμησε τα πλήθη.



Η παρεξήγησις είχε λυθεί
και οι παλιόφιλοι αποφάσισαν
να σουτάρουν μιαν αναμνηστικήν πίκτσιορ.



Λόγω τού στριμόκωλου τού πράγματος
και μη δυνάμενοι άλλως
αποθανατίστηκαν οι μισοί στη μία
και οι υπόλοιποι στην άλλη.



Κατά την έξοδό μας
διεξήχθη μίνι ενημερωτικό σεμινάριο
με θέμα:
"Η οικονομική κρίση
και πώς να παρεκλίνεις τον οικογενειακό προγραμματισμό
κατά τετρακόσια πενήντα ευρώ"



με βασικό ομιλητή τον dealer ασφαλιστικών και ανταποδοτικών προϊόντων της παρέας.



Καθώς οι παλιόφιλοι ανανέωναν το ραντεβού τους
μία χαρδαβελική και θεία δέσμη φωτός
τύλιξε τα χορτάτα από φαγητό σώματά τους
και οι φίλοι έγιναν καπνός...

Πάμε για τσίπουρο (άνευ γλυκανισου).

Ο has-tas είπε...
Το νέο σενάριο λέει Τετάρτη ή Πέμπτη ΟΥΖΟ .Μέσα όλοι ?Πείτε για να κλείσω εισητήριο για τον Anton .69 ευρώ με Aegean " πάνε έλα " , πατριώτ να το κλείσω?
Δευ Απρ 06, 11:23:00 πμ EEST

Ο @MgPolitis είπε...
Τετάρτη ή Πέμπτη μετά τις 21:30 είμαι ΟΚ.
Δευ Απρ 06, 11:29:00 πμ EEST

Ο sskape είπε...
Mπορω και τις 2 μερες, μετα τις 2130 τουλαχιστον, αλλα λογω CHL προτιμω Πεμπτη. Αλλα δεν εχω προβλημα και Τεταρτη
Δευ Απρ 06, 11:34:00 πμ EEST

Ο chitis είπε...
Wednesday would be fine.
Δευ Απρ 06, 03:20:00 μμ EEST

Ο has-tas είπε...
Πάμε στο... "Μόλυβος",Ίωνος Δραγούμη 31 & Καποδιστρίου 1, Τ: 2310 555952την Τετάρτη στις 21.30 ?Θέλετε Guest star τον "Πρόεδρο" ?
Δευ Απρ 06, 06:20:00 μμ EEST

Ο sskape είπε...
παμε παπαρουνα???
Δευ Απρ 06, 06:22:00 μμ EEST

Ο has-tas είπε...
ΜΈΣΑ για παπαρούνα! !
Δευ Απρ 06, 06:59:00 μμ EES

Ο has-tas είπε...
kai ο Χαρίτων ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ ειναι εδώ !(μέσα)
Δευ Απρ 06, 11:29:00 μμ EEST

Ο sskape είπε...
θεμα για μια κινηματογραφικη ταινια ξεκινησε εδω και το καναμε της Παπαρουνας.
Τρι Απρ 07, 08:43:00 πμ EEST

Ο @MgPolitis είπε...
btw, αποφασίστε που θα πάμε, και δώστε ακριβή διεύθυνση. Εάν σας άρεσε ο "Γιάννης" που ήμασταν την τελευταία φορά πείτε να κλείσω τραπέζι αλλιώς κάποιος ας πάρει μια απόφαση σήμερα!
Τρι Απρ 07, 08:55:00 πμ EEST

Ο/Η chitis είπε...
Αναλαμβάνουν να κλείσουν τραπέζι αυτοί που θα κεράσουν:
(sskape, has&tas κάνετε κουμάντο).

Christos,
Πρόεδρος(;),
Χαρίτωνας (με τον Σακαρίδη),
Μιλτιάδης.
Εαν έρθει ο Greg να ειδοποιήσει και τον Φίλιππο.
Ο Αntonis να φέρει και τον Μπαράκ (ξέχασα αυτός ήταν στην Τουρκία, να τον προλάβουμε πριν απομακρυνθεί με το Air Force One).
Τρι Απρ 07, 09:06:00 πμ EEST

Η (νέα) Πρωινή Πιλάλα είναι 2 ετών: The celebration.

Ηταν από την αρχή "μισή" η τούρτα;



Άλλα κρίσιμα ερωτήματα:
Με γλυκάνισο ή χωρίς;
Ευθύνη πολιτική ή Ευθύνη ποινική;
Μύδι με κέλυφος ή τηγανητό;
Παναθηναϊκός ή Ανόρθωση;


Κρίση τεχνητή ή πραγματική;
Δικαιολογημένος ή αδικαιολόγητος για τη θεία Στέλλα που γιορτάζει;
Από δεξιά ή από αριστερά να ανοίγει η εξώπορτα;
Είναι Νόμος ή δεν είναι, το δίκιο του (λιμεν-)εργάτη;
Πόσο σκληρή ήταν η "μοσχαρίσια" (τότε στη Διαγώνιο) και πόση από αυτή είχε φάει;
Μήπως τις είχαν συμπεριλάβει (τις "μοσχαρίσιες") στο λογαριασμό;



Πόσο ανίκανος είναι ο ΚΚ;
Για πόσο ψηλά ετοιμάζεται το Μητσοτακοκόριτσο;
Ποιοί ψηφίζουν ακόμα το δίπολο;
Mα πότε θα το πάρει, το κορίτσι, ο christos;



Αυτά και άλλα πολλά, μέσα σε λίγες μόνον ώρες, βράδυ Τετάρτης με Τσαμπιονς Λιγκ και ψοφόκρυο, κάπου στην Καμάρα με διάθεση επετειακή.
'Οου γιεεεέ!

Food for thought ή αλλιώς μερικές ταινίες για το φαί που τρώμε

1. Our daily bread, ένα Αυστριακό ντοκιμαντέρ πάνω στην βιομηχανική παραγωγή τροφής, χωρίς σπικάζ, με φυσικούς ήχους από το περιβάλλον που γυρίστηκε η κάθε σκηνή. Κότες, μοσχάρια, πατάτες, φρούτα, έτοιμα γεύματα και ότι άλλο θέλει η αγορά, παράγεται με ρομποτική ακρίβεια. Σου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο. (στην φωτογραφία ένα αεροπλάνο αεροψεκασμών "δροσίζει" τα ηλιόσπορα)2. Fast Food Nation, σε άλλο επίπεδο καλλιτεχνικά από το προηγούμενο αλλά τίμιο στις προθέσεις. Ίσως λίγο κραυγαλέα "στρατευμένο" και με αρκετές αμερικανιές, αξίζει όμως να το δει κανείς.

3. McLibel, ένας πυροβολημένος Άγγλος ακτιβιστής για το περιβάλλον τα βάζει με τα McDonalds (μαζί με την γυναίκα του) μοιράζοντας ένα φυλάδιο με τίτλο "What’s wrong with McDonald’s: Everything they don’t want you to know". Τα McDs τους μηνύουν και κερδίζουν μεν στο γράμμα του νόμου χάνουν όμως σε όλα τα άλλα με τελική κατάληξη την καταδίκη του Αγγλικού κράτους από το Ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τον (άδικο) τρόπο που έγινε η δίκη. Καλοστημένο ντοκιμαντέρ, θα μπορούσε να είναι κα συντομότερο αλλά πάλι αξίζει να το παρακολουθήσει κανείς. Ειδικά οι σκηνές με τους μάνατζαρέους της McDs είναι όλα τα λεφτά.

Διαβάσματα, επισκόπηση καλοκαιριού

Book cover via Amazon Όχι ότι διάβασα και πολλά αλλά με αιτία μια γαστρεντερο-ιώση που με ξάπλωσε καμιά βδομάδα βρήκα ευκαιρία να διαβάσω μερικά. Μάλιστα την ιδέα για το post μου την έδωσε το σχόλιο του Νίκου για την τεχνολογία. Λοιπόν αξίζει να διαβάσετε το άρθρο του Michael Pollan "Unhappy Meals". Έτσι τον γνώρισα και εγώ και μετά διάβασα και άλλα δύο βιβλία του, το "in defence of food" και "an omnivor's dilemma".

Με δύο λόγια ό P. λέει ότι για το διατροφικό χάλι της εποχής μας (ειδικά στην Αμερική) αυτό που φταίει είναι η βιομηχανοποίηση της αλυσίδας διατροφής και ειδικότερα η υπερ-ειδίκευση και κεντρική παραγωγή και διακίνηση. Δηλαδή το φαγητό έγινε ένα προϊόν που παράγεται μαζικά σε μεγάλες μονάδες και μετά διακινείται τεράστιες αποστάσεις μέχρι να φτάσει στο πιάτο μας.
Η μαζική αυτή παραγωγή κάνει την αλυσίδα επιζήμια για το περιβάλλον και την υγεία μας. Για παράδειγμα οι αγελάδες κανονικά τρώνε χορτάρι και βόσκουν σε λιβάδια. Έτσι δεν έχουν ανάγκη από αντιβιοτικά και πρόσθετα.
Αυτό που μας προτείνει είναι:
1) να τρώμε τοπικά, δηλαδή από προϊόντα που παράγονται σε μικρή απόσταση από εκεί που ζούμε. Έτσι δεν επιβαρύνεται το περιβάλλον για την μεταφορά και βοηθάμε την τοπική οικονομία αλλά και οικοσύστημα. Είναι για μένα γελοίο να βλέπω να πουλάνε "οργανικά" προϊόντα από την Κίνα. Γενικά δεν έχω καμία εμπιστοσύνη σε ετοιματζίδικα "οργανικά" οτιδήποτε. Καλύτερα μη-οργανικά από τον παραγωγό δίπλα μου παρά από του διαόλου το κέρατο.
2) να τρώμε λιγότερο, νομίζω πως μια βόλτα στο δρόμο θα μας πείσει για το πόσο επιτακτική ανάγκη είναι αυτό. Βέβαια από προσωπική πείρα "easier said than done", αλλά αυτό ας το αφήσω για άλλο θέμα.
3) να τρώμε πραγματικά φαγητά, δηλαδή μη επεξεργασμένα, όπως λέει χαρακτηριστικά να τρώμε αυτά που και η προ-γιαγιά μας θα αναγνώριζε τι είδους φαΐ είναι. Εάν η συσκευασία ενός προϊόντος διαφημίζει κάποιο καλό που κάνει στην υγεία μας μην το αγοράζετε, πάντα είναι απάτη γιατί ό,τι καλό κάνει είναι σίγουρα λιγότερο από το φρέσκο λαχανικό ή άλλο που βρίσκετε σε κάποιο ράφι μόνο του και σιωπηλό και αποτελεί το βασικό συστατικό της επεξεργασμένης τροφής.
4) να τρώμε συμμετέχοντας σε μια πολιτιστική εμπειρία φαγητού. Να καθόμαστε στο τραπέζι, να τρώμε με παρέα, να τρώμε όπως λέμε "παραδοσιακά".

Αν και τα βιβλία του είναι γύρω από την Αμερικανική πραγματικότητα όπου τα διατροφικά πράγματα είναι τραγικά βιομηχανοποιημένα νομίζω πως αξίζει να διαβαστεί και να διαδοθεί και στα δικά μας λημέρια. Έχω βαρεθεί να βλέπω ντομάτες Βελγίου και λεμόνια Αργεντινής. Πλέον από αντίδραση αρνούμαι να αγοράσω ό,τι λαχανικό δεν είναι Ελληνικό. Μακριά από μένα οι εθνικισμοί αλλά πλέον έχω πειστεί ότι έτσι τρώω καλύτερα.