Οταν "πέθανε" ο Paul McCartney.

Συνεχίζοντας το post των "Beatles στην Αράχωβα" και την μικρή κουβέντα που άνοιξα με τον Mgp. Αναρωτιέμαι πόσο εύκολο ήταν τότε να διαδοθεί και να επιβεβαιωθεί ή διαψευστεί μια φήμη.
Σαράντα χρόνια πριν.
"Τα ζώα μου αργά" στην μετάδοση εικόνας και ειδήσεων ακόμα και από τα Μέσα αναπτυγμένων χωρών.
(Δεν μιλάω για την Ελλάδα, απίστευτη θολούρα τον καιρό εκείνο, βλέπαμε... "επιλεγμένα" -από τη χούντα- επίκαιρα στους κινηματογράφους).
Θέλω να πω οτι, σε αντιθεση με σημερα που είναι αδύνατο κάποιος να κρυφτεί ακόμα (αντιγράφω) και στη ζούγκλα του Αμαζονίου, τα πράγματα ήταν τόσο διαφορετικά που έδιναν τροφή σε εικασίες, φήμες και θρύλους σε ανεξέλεγκτη κλίμακα.

Σήμερα αρκεί μία διάψευση, σε παγκόσμια απ'ευθείας μετάδοση, κάτι σαν τα κλιπάκια του Οσάμα μπιν Λάντεν, για να αποκατασταθεί η αλήθεια ή να επιβεβαιωθεί ένα γεγονός.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό με την κυκλοφορία του σπουδαίου "Abbey Road" από τους Beatles και την παραφιλολογία που αναπτύχθηκε γύρω από την φήμη πως ο μπασίστας του συγκροτήματος, Paul McCartney, ήταν νεκρός.
Την φήμη αυτή, που λίγο καιρό κυκλοφορούσε, αλλά είπαμε ουδείς βγήκε να διαψεύσει, ήρθε να επιτείνει το εξώφυλλο του δίσκου, η πασίγνωστη φωτογραφία της τετράδας των Fab Four να διασχίζει την διάβαση (τουριστικό point of interest, σήμερα) απέναντι από το studio της Apple records:



Το όλο concept παραλληλιζόταν με νεκρώσιμη ακολουθία.
Ο ΜcCartney, καθώς είναι νεκρός, φορά σκούρο κοστούμι και είναι ξυπόλητος ενώ ο βηματισμός του είναι αντίθετος με τους υπολοιπους. Κρατά τσιγάρο (σημάδι ανθυγειινής συνήθειας) στο δεξί χέρι παρ'ότι αριστερόχειρας.
Ο Lennon προπορεύεται και είναι ντυμένος στα λευκά, ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας, ακολουθεί ο Starr με μαύρο κοστούμι ως το "κοράκι" απο το γραφείο τελετών, ενώ τελευταίος ο Ηarrison φορά ρούχα εργασίας αφού αντιπροσωπεύει τον νεκροθάφτη.