Ησυχία! Αρχίζει...

To 1994 (USA World cup) ήταν η παρθενική μας εμφάνιση
με το αξεπέραστο 4+4+2 σύστημα του Αλκέτα Παναγούλια
που απέφερε μηδέν πόντους και δέκα τεμάχια παθητικό.



Με τη συμμετοχή της Εθνικής Ελλάδας
(μη ξεχνιέσαι, πρωταθλήτριας Ευρώπης προ εξαετίας)
και των υπολοίπων τριανταμιάς καλύτερων ποδοσφαιρικά χωρών τού πλανήτη
ξεκινά το World Cup 2010 στα στάδια του Σάουδ Άφρικα.

Το ελληνικό φουτεμπόλ έχει επιδείξει σημάδια προόδου
μέσα από την αξιοπιστία του εθνικού επαγγελματικού πρωταθλήματος
αλλά και τη διατήρηση περσόνων
για το χειλάκι κάθε πικραμένου.



Καλή τηλεθέαση
και τις πίτσες, με το μαλακό!

Για να φτιάξει η μέρα....

Οποιος έχει 7 λεπτά χρόνο πιστεύω ότι αξίζει να δεί το παρακάτω link....



είναι μία τέχνη που δεν ήξερα (show με άμμο).....και εύχομαι να σας αρέσει...

Για την ιστορία είναι απο ρεαλιτυ της Ουκρανίας και περιγράφει την ιστορία της χώρας.....το βραβείο που κέρδισε το έδωσε σε παιδάκι με προβλήματα υγείας

Και τώρα τι κάνουμε χωρίς μπαλίτσα; (Τελικός Champions League 2009)

Συνεχίζουμε και φέτος, την αναφορά μας στον τελικό τού ChL, μόνο που, αν το ποδόσφαιρο ήταν πάντα τόσο (μη) θεαματικό, όσο ήταν το χθεσινό παιχνίδι, μόνο σαν βασιλιάς των σπορ δε θα επιβίωνε, βία-βία καμιά θεσούλα κλητήρα κι αυτή μετά από ξεκοκκάλισμα προσόντων.

Δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, που ο τελικός ήταν - σε σχέση με τις προσδοκίες - να μασάς και να φτύνεις, σαν εκείνες τις μοσχαρίσιες μπριζόλες που είχαμε πάρει από κοινού με τον Antonis, πριν πολλά χρόνια στη Διαγώνιο, πασίγνωστη ιστορία, δεν κοιτούσαμε να πάρουμε καμιά γκόμενα από κοινού, το μυαλό μας στις μοσχαρίσιες τό'χαμε, τέτοια μαλακία μάς έδερνε.

Τες πα' (που λέει και ο sskape), βρήκα ένα ωραίο κειμενάκι στο βλόγιο ενός θεσσαλονικέως (βεβαίως) φίλου από την... Αθήνα, όχι τόσο με αφορμή τα διαδραματισθέντα στο Ολύμπικο της Ρώμης, όσο ό,τι προηγήθηκε στα τηλεοπτικά εκράν της πατρίδος, με την εμφάνιση τού μεγάλου (στο measurement αναφέρομαι) Kostas λίγο πριν το εναρκτήριο λάκτισμα τού τελικού.

Σας παραθέτω την τοποθέτηση τού φίλου και ακολούθως την απάντηση τού γράφοντα.

Η μαζορέτα του μεγάλου τελικού
http://tribes.wordpress.com/
27 Μαΐου, 2009 — chumba
Ποιος ήταν αυτός ο κυριούλης με το τσαχπίνικο υφάκι, το ζουμπουρλούδικο μαγουλάκι και τις ατελείωτες ξεκαρδιστικές χειρονομίες που μας διασκέδασε μέχρι να αρχίσει ο μεγάλος τελικός; Αυτός ρε συ, ο κιμπάρης, ο γεννημένος για κουβεντούλα σε τραπέζι που θα είχε παραγγείλει και μεζέ, αν δεν είχε απέναντί του τον ξινό τζιτζιφιόγκο που το έπαιζε μεγάλος δημοσιογράφος.
Τους βλέπαμε έτσι από βαρεμάρα καθώς περιμέναμε με αυπομονησία την αναμέτρηση της Μαν Γιου κόντρα στη Μπάρτσα.

Κάποιοι είπαν πως ήταν ο πρωθυπουργός της χώρας σε αποκλειστική προεκλογική συνέντευξη με μια από τις υπερτιμημένες ντίβες μεγάλου καναλιού.
Και ότι το κόμμα του, είχε κλείσει τη συγκεκριμένη ζώνη, δηλαδή τη μια ώρα πριν τον τελικό, εδώ και εβδομάδες.
Αποκλείεται.
Δε γίνονται αυτά.
Άντε η ξινή κατά φαντασίαν πριμαντόνα της γκλαμουράτης δημοσιογραφίας, αυτό να το δεχτώ.
Αλλά ο πρωθυπουργός μιας χώρας σε ρόλο μαζορέτας;
Δε γίνονται αυτά, ρε φίλε.


Και η απάντηση τού Μad Daddy (aka chitis):

Κάποια στιγμή πρέπει να μπουν ξεκάθαρα στεγανά μεταξύ των τηλεοπτικών ζωνών.
Είναι ανάγκη για τον τόπο μας.
Για τα παιδιά μας που τα κρατάμε ξύπνια με το ζόρι για να δουν μπαλίτσα.
Δεν μπορεί τού μέγιστου αθλητικού γεγονότος να προηγείται πολιτικού περιεχομένου εκπομπή.
Είναι unfair!

Θα ήτο προτιμότερο να γίνει ενωρίτερα η εμφάνισις της μαζορέτας και να παρεμβληθεί κάποιο αθώο πρόγραμμα για να καταλαγιάσουν τα πνεύματα, μία τσόντα επεισόδιο από το The Woody Woodpecker Show (αχαχαχαααχα!) ή κάποιο ντοκιμαντέρ τύπου ΣΚΑΙ (και απογειώνεται) για την αναπαραγωγή των κολιμπρι.
Να καταλαγιάζουν και τα πάθη, βρε αδελφέ, μας βλέπουν και στα καφενεία.

Στο γκραν φινάλε, η εμφάνιση (πολύ λίγο πριν την πανδαισία των Μέσι και Κριστιάνο Ρ.) τού εν λόγω κυρίου, κρίνεται και ως βλάσφημος, καθώς την τελευταία φορά που επιδόθηκε σε τσαλιμάκια με την ασπρόμαυρη θεά, βρέθηκε κλινήρης με βαρύτατο διάστρεμα, από τραυματισμό άνευ αντιπάλου.

Είναι σαν να προβάλεται συνέντευξη με το έτερον τέρας της ελληνικής πολιτικής σκηνής, λίγο πριν την εκκίνηση τού… ποδηλατικού Γύρου της Γαλλίας.
Δε λέει!

Ποιος Μάνος και ποιος 'δυσσέας, να'ούμε;

Αγνοούν τον Χατζιδάκι και τον Ελύτη αλλά αναγνωρίζουν... Καρβέλα και Μακρυπούλια

Βέβαια, τα αποτελέσματα μιας τέτοιας έρευνας (που δεν ξέρω δυστυχώς, πόσο έγκυρη μπορεί να είναι) δε μου προκαλούν κάποια ιδιαίτερη εντύπωση, λίγο-πολύ αναμενόμενα τα θεωρώ, ενίσταμαι όμως στο γεγονός ότι επικεντρώνονται και κατακεραυνώνουν το οικογενειακό περιβάλλον αφήνοντας τους ίδιους τους ιθύνοντες (της έρευνας), τον κόσμο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, εντελώς "στην απ'έξω".

Την ίδια ώρα, ο Αλέξης Παπαχελάς ετοιμάζει για τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ το αφιέρωμά του στους "ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ"

Μέσα από μια λίστα και τα πορτραίτα 100 Ελλήνων που το κοινό προεπέλεξε με ψηφοφορία, θα εκλεγεί (εκ νέου από το κοινό) ο μεγαλύτερος Ελληνας όλων των εποχών.

Βασίζεται στην αντίστοιχη και προ πενταετίας παραγωγή τού ΒΒC, "The Great Britons".

Η ελληνική εκατοντάδα είναι διαθέσιμη και εδώ en.wikipedia.org/wiki/Great_Greeks
με άμεσες παραπομπές και όση εγκυρότητα μπορεί να παρέχει η wikipedia.

Η σούμα της Παρασκευής

Παίρνω ιδέες από το "Friday Random" του Good-Math-Bad-Math και εγκαινιάζω ένα νέο εβδομαδιαίο post που θα έχει σε μορφή καταλόγου όσα άκουσα, είδα και διάβασα που μου έκαναν εντύπωση. Δεν είμαι σίγουρος εάν η Πιλάλα είναι το καλύτερο μέρος για να δημοσιεύω κάτι τέτοιο και ίσως αυτό να αλλάξει και να πάει στο προσωπικό και αγγλόφωνο blog μου mgpolitis.blogspot.com το οποίο έχω αφήσει προς το παρόν να αποτελεί απλά μια αποδελτίωση τών twitter posts που γράφω καθημερινά.

1. Levellers "What a beautiful day", το άκουσα μετά από καιρό και κατάλαβα ότι μου έλειψε. Το αστείο είναι ότι έψαχνα για το "Beautiful day" των U2!
2. Tool "Forty Six & 2" ένα από τα καλύτερα progressive metal συγκροτήματα To ακούω συχνά αλλά μόλις πριν λίγες μέρες η Αντιγόνη μου είπε - ξαφνικά - ότι της ακούγεται σαν ξεπατίκομα του Wish you were here και έπαθα ένα σοκ. Μετά όμως από προσεκτική ακρόαση πρέπει να πω ότι αν και δεν είναι αντιγραφή οι επιρροές είναι ολοφάνερες.
3. Ακόμα και ο Economist κάνει τον επικήδειο του Bush. Είναι απόλαυση να διαβάζεις τους νεο-φιλελεύθερους αγγλους (πρώην) ακόλουθους του Αυτοκράτορα να τον γκρεμίζουν και ιδεολογικά. Κάποιο τους τα έλεγαν καιρό...
4. Η βραβευμένη με όσκαρ ταινία Crash έδωσε τη ιδέα σε μια νέα σειρά της Αμερικανικής τηλεόρασης με τον ίδιο τίτλο. Τα πρώτα επεισόδια που είδα μου άρεσαν και θα την παρακολουθώ πλέον μαζί φυσικά με το Heroes. Επιδή δεν έχω χρόνο για παραπάνω από 2-3 σειρές την εβδομάδα σταματάω να παρακολουθώ το House που δείχνει να έχει φάει τα ψωμιά του και κουράζει με την επανάληψη
5. Overparenting είναι ίσως κάτι που πρέπει να μας απασχολεί. Μήπως δηλαδή γινόμαστε υπερβολικοί με την ακαδημαϊκή προετοιμασία των παιδιών μας? Πολύ ενδιαφέρουσα κριτική της βιβλιογραφίας και μια εμπεριστατωμένη σύνοψη στον New Yorker.
6. Tory Amos "Smells like teen spirit" άλλα και διάφορες άλλες διασκευές της. Μια μοναδική ερμηνεύτρια σε ιδιοσυγκρασιακές ερμηνείες.
7. Quantum of Solace, καλός ο νέος 007, αξίζει.

Remember the '80s

Εκείνες τις γαμ**ένες Παρασκευές, πώς γινόταν και είχα πάντα Αγγλικά στη Βαφοπούλου (Προξ.Κορομηλά έναντι TV games by Kostas Karakatsanis);
Εμπαινα πάντα στο σπίτι, την ώρα της αποφώνησης απο τον κύριο Γκούτη και οριακά προλάβαινα το τελευταίο κλιπάκι, και κείνο ήταν συνήθως πετσοκομένο, το μισό έδειχναν για να μη ρίξουν τις διαφημίσεις.



Πες τώρα εσύ, στον σημερινό έφηβο του MTV και του Γιου-Τιουμπ, το δράμα που αντιμετώπιζες στην ηλικία του, να περιμένεις μισή ωρίτσα κάθε βδομάδα, για να δεις Κάλτσιουρ κλαμπ, Χιούμαν Λιγκ και Σίντι Λοπερ.
Απελπισία.
Μόνο εκεί, κατά τα Χριστούγεννα, σωζόταν η φάση, με το εορταστικό Μουσικόραμα διάρκειας μίας-μιάμισης ώρας.
_________________________
*Με την ευκαιρία, και μετά την τηλεφωνική καθοδήγηση του master-MgP, σάς προτείνω να ρίξετε μια δεύτερη ματιά, στο ανανεωμένο (σε εμφάνιση, και όχι περιεχόμενο) post μου "Τραγούδια διάλεξα για φίλους" που πρωτοδημοσίευσα πριν λίγο καιρό:

http://proinipilala.blogspot.com/2008/02/blog-post_02.html

Τηλε-καννίβαλοι

Οι μεγαλύτερη αθλιότητα της τηλεόρασης είναι για μένα οι τηλε-εισαγγελείς. Αλίμονο σε όσους πέσουν στα χέρια του Μάκη, του Εισαγγελάτου και των ομοίων τους. Σε μια δημοκρατία κανείς δεν μπορεί να διασύρει χωρίς αποδείξεις, να κάνει τον τηλε-δικαστή με ενόρκους τηλεπερσόνες. Βρείτε χρόνο και παρακολουθήστε μερικά από τα συγκλονιστικά φιλμάκια ενός πρώην συνεργάτη του Εισαγγελάτου. Με λίγα λόγια οι εκπομπές του βασίζονται σε μαγειρεμένα στοιχεία και κανονικές απάτες. Επίσης ανατριχιαστικό είναι το ρεπορτάζ για μια άλλη απάτη του Αντέννα στις πυρκαγιές της Ηλίας όπου το ψέμα της ρεπόρτερ είναι για κανονικό εισαγγελέα αλλά αντί γι' αυτό την βράβευσαν! Η τηλεόραση που πουλάει τρόμο και εξευτελισμό, που σατιρίζει επιλεκτικά όταν δεν θέλει να φανεί πως συκοφαντεί και τελικά κανείς τους δεν είναι υπόλογος. Εδώ υπάρχει ένα σοβαρότατο έλλειμμα δημοκρατίας και πρέπει, πιστεύω, σαν υπεύθυνοι πολίτες να καταγγείλουμε το αυγό του φιδιού πριν φτάσει να μας δαγκώσει.