Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από τα πέναλτυ

Το ποδόσφαιρο είναι μια μικρογραφία της ζωής: άδικο, βρώμικο και πάντα τραγικό. Ο τελικός των τελικών δεν ήταν κάτι διαφορετικό, η μπάλα χάθηκε σε πολλές στιγμές στο Α' ημίχρονο, εξαιρετική επίδειξη ποδοσφαιρικού ταλέντου και τελικά η απόλυτη τραγωδία των πέναλτι όπου ο καταπληκτικός λατίνος Ρονάλντο καταρρέει από το βάρος της στιγμής. Μεγαλείο και ιδιοφυΐα, ο κακομούτσουνος Τέβες πετάει έξω τον Ντρογκμπά και έτσι ο ξυλοκόπος Τέρυ γλιστράει στο πέναλτι που σε άλλη περίπτωση δεν θα κτυπούσε και η Man United είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Η αντίδραση του Φαν στερ Σααρ στο πέναλτι που αποκρούει είναι η επιτομή της λογοτεχνίας που αντιγράφει την πραγματικότητα. Όποιος έχει όρεξη για βαριά κουλτούρα ας δει (και διαβάσει) το "The Goalkeeper's Fear of the Penalty" του Wim Wenders βασισμένο στο ομόνυμο βιβλίο του Peter Handke. (MgP)

Chitis said:

(Ώστε «τραγικό», το ποδόσφαιρο MgP, ε;)


Tο ποδόσφαιρο εκτός από όλα αυτά που τού αποδίδεις (τόσο αυτού όσο και της ίδιας της ζωής) είναι απλό, θεαματικό, συγκινησιακό και λυτρωτικό.


Όταν μάλιστα μιλάμε για τόσο υψηλό αγωνιστικό επίπεδο (τελικός Champions League), οι λεπτομέρειες κάνουν την παραμικρή διαφορά που σε στέλνουν από τα ύψη στα Τάρταρα (sic).


Εάν διατηρήσουμε την ορολογία από το ρεπερτόριο της τραγωδίας, μπορούμε να μιλήσουμε για "Θεία Δίκη" καθώς το χαμένο πέναλτυ του Τέρυ (τελικώς "εξιλαστήριο θύμα") προκλήθηκε από τον ίδιο απρόσμενο παράγοντα (σαβούρντα) που προσωρινά έφερε την ισοφάριση για την ομάδα του.

Ο ίδιος ο Τέρυ που λίγο νωρίτερα, σαν "από μηχανής θεός", είχε αποτρέψει γκολ του Γκιγκς, επί της γραμμής, κατά τη διάρκεια της παρά(σ)τασης.


Ρε, μήπως το ποδόσφαιρο επινόησαν οι αρχαίοι Έλληνες;


Το ίδιο σκαμπανέβασμα και εναλλαγή συναισθημάτων μπορεί να μας προκαλέσει και η περίπτωση του Κρίστιαν Ρονάλντο, παρ' ολίγον "μοιραίου" παίκτη καίτοι η ομάδα του προηγήθηκε με δική του κεφαλιά.

Ειδικότερα, ο Πορτογάλος φλερτάρει εδώ και πολύ καιρό με την "ύβρη".
Του αναγνωρίζουμε τις υψηλής κλάσης ποδοσφαιρικές "αρετές", όπως και την εξαιρετική του φόρμα (και ρέντα = "εύνοια") όμως δε θα αργήσει πολύ, η ώρα και η στιγμή που, κάποιος κοκκινομάγουλος αντίπαλος κυριευμένος από "οργή" θα του δώσει το πόδι στο χέρι εάν συνεχίσει τα ανούσια unfair τσαλιμάκια στο χώρο του κέντρου που σκοπό έχουν τον "εξευτελισμό" και την "διακωμώδηση".

---------------------------
Όσοι έχουν πατήσει, έστω και μία φορά, σε αγωνιστικό χώρο διαπίστωσαν πόσο μικρή είναι η απόσταση που χωρίζει το σημείο της "ποινής" (penalty) με την "εστία".

Έντεκα βήματα απόσταση (και όχι "11 μέτρα" που χρόνια τώρα μας ζαλίζουν οι επαγγελματίες άσχετοι).

Αντίθετα με τον τίτλο της ταινίας, θεωρώ ότι το πρόβλημα, την αγωνία όλη την έχει ο εκτελεστής, κανείς δεν θα καταλογίσει το παραμικρό σε έναν τερματοφύλακα κατά την εκτέλεση ενός πέναλτυ.

Μπορεί να περιμένεις κάτι καλό από αυτόν, αλλά "αλίμονο" στον εκτελεστή που θα απωλέσει την ευκαιρία.

Και την ευκαιρία την έχουν χάσει, μεγάλοι και τρανοί (τύφλα να έχουν τα προχθεσινά τσουτσέκια), που ξαφνικά είδαν σαν κουμπότρυπα τα 18 τετραγωνικά μέτρα τού στόχου, είτε λόγω αυτοσυγκέντρωσης, είτε λόγω υπεροψίας, ψυχραιμίας, φόβου:

http://www.youtube.com/watch?v=TLBTDYHz-b0

http://www.youtube.com/watch?v=lnwwV0hlEng

http://www.youtube.com/watch?v=342DWbBhtGo



Και επειδή σάς το πολυζάλισα το πράγμα, πάρτε και κάτι "κωμικό" για το τέλος:

http://www.youtube.com/watch?v=G4XmtZ2seac

Chitis