Beatles στην Αράχωβα

Στο www.beatles.gr/photogreece.htm μπορείτε να θαυμάσεται μια πολύ ωραία συλλογή από φωτογραφίες της επίσκεψης των σκαθαριών στη Ελλάδα του '60. Ειδικά αυτή με τους πλανόδιους στην Αράχωβα είναι όλα τα λεφτά, rock on! Απολαύστε υπεύθυνα πίνοντας Haig και ακούγοντας το υπέροχο medley Golden Slumbers, Carry That Weight, σίγουρα επιρεασμένο από το πνεύμα της Αράχωβας του '60.

Σσσσσσσσ... η πατρίδα κοιμάται....

"ΑΝΑΤΟΛΗ" τ.53 / Ιανουάριος 2008 *
ΜΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ
Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΓΑΠΑΚΗΣ

Την έλεγαν Χαρά, μα χαρά σκορπούσε και στα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου που παιδαγωγούσε με θέρμη, γεμίζοντάς τα με γνώση και αγάπη συνάμα. Η Χαρά Νικοπούλου με ενθουσιασμό υποδέχτηκε την αναγγελία της μετάθεσής της σε μειονοτικό δημοτικό σχολείο της Θράκης την σχολική χρονιά 2004 - 2005. Διέθετε τα μέσα και τις γνωριμίες για να επιτύχει ευνοϊκή μετάθεση στην πόλη της τη Θεσσαλονίκη, όμως συνειδητά δεν το επεδίωξε. Όταν μετέβη στο μειονοτικό χωριό Μέγα Δέρειο του Έβρου προκειμένου να διδάξει ως δασκάλα τα μουσουλμανόπουλα του δημοτικού σχολείου του χωριού την έθελξε η πανώρια θρακική φύση και γι' αυτό αποφάσισε μαζί με το σύζυγό της να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί στην εσχατιά της Ελλάδας. Έκαναν όνειρα για το μέλλον για το χωριό για το σχολείο, για τα παιδιά, για την οικογένειά τους. Με το που πάτησαν το πόδι τους στο Μέγα Δέρειο πλημμύρισαν με αγάπη όχι μόνο τους λιγοστούς χριστιανούς μα και όλους τους μουσουλμάνους συμπολίτες τους (Σουνίτες και Αλεβήδες). Για πρώτη φορά στην ιστορία του δημοτικού σχολείου και του χωριού έδειξε μια δασκάλα, τόσο πηγαίο και ανιδιοτελές, ενδιαφέρον για τα παιδιά, τους μικρούς μαθητές της.

Εκτός των καθημερινών μαθημάτων του σχολείου, η Χαρά παρέδιδε δωρεάν μαθήματα τα απογεύματα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσχέρεια στην ελληνική γλώσσα. Τα βοήθησε να νιώσουν ότι μπορούν να σπουδάσουν, να προκόψουν, να γίνουν ενεργά μέλη της ελληνικής κοινωνίας καλοί και αγαθοί «πολίτες της μάνας Ελλάδας που νοιάζεται για όλα τα τρυφερά βλαστάρια της. ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως οι μαθητές της κυριολεκτικά την λάτρευαν. Οργανώνοντάς τους σε χορωδία και μαθαίνοντας τους πολλά ωραία τραγούδια τους οδήγησε σε βράβευση από την Ελληνική Πολιτεία με έπαθλο ένα δωρεάν ταξίδι στη Θεσσαλονίκη όπου η Χαρά με τους μαθητές της έδωσαν μουσική παράσταση και διέμειναν σε πολυτελές ξενοδοχείο της πόλης. Για τα περισσότερα παιδιά ήταν το πρώτο ταξίδι έξω από το χωριό τους. Πολλά αντίκριζαν για πρώτη φορά στη ζωή τους τη θάλασσα. Συγκινήθηκαν όλοι τους. Η Χαρά έδωσε πολλή αγάπη κι έτσι κέρδισε την εκτίμηση, την αποδοχή και το σεβασμό όλου του χωριού. Δυστυχώς αυτό δεν άρεσε σε κάποιους. Συγκεκριμένα, άτομα του χωριού όπως ο ψευτοϊμάμης και ο μουσουλμάνος διευθυντής του μειονοτικού σχολείου εξυπηρετούσαν τους σκοπούς του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής φανατίζοντας το χωριό κάτω από τη σημαία του τουρκικού σοβινισμού που προέτασσε μίσος για όλους τους «γκιαούρηδες», δυσαρεστήθηκαν από τις δραστηριότητες της Χαράς που αντί για μίσος φύτευε την αγάπη και την ομόνοια στις καρδιές των μαθητών της και των γονιών τους.

Έτσι καραδοκούσαν για την αφορμή που θα δημιουργούσε ένταση και θα ανάγκαζε τη Χαρά να φύγει από το σχολείο. Η αφορμή δεν άργησε να έλθει. Κάποια φθινοπωρινή μέρα του 2007, μέλη της σχολικής εφορείας ζήτησαν από τη Χαρά να τους δώσει για 2 μέρες τη σφραγίδα του σχολείου προκειμένου να την «δανείσουν» στο Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής ώστε
να σφραγίσει κάποιους λαχνούς που προορίζονταν για το ταμείο του σχολείου. Η Χαρά φυσικά αρνήθηκε, τους εξήγησε ότι είναι παράνομο αυτό που ζητούν και τους πρότεινε να φέρουν τους λαχνούς του Τουρκικού Προξενείου στο σχολείο για να τους σφραγίσει η ίδια. Εκείνοι αρνήθηκαν και απόσπασαν τελικά τη σφραγίδα του σχολείου από το μουσουλμάνο διευθυντή παραδίδοντάς την στο Τουρκικό Προξενείο και επιστρέφοντάς την στο σχολείο μετά από 2 μέρες. Όταν το πληροφορήθηκε η Χαρά επισήμανε στο διευθυντή το παράνομο της ενέργειάς του και του έκανε αναφορά στην προϊσταμένη αρχή της.
Αυτό στάθηκε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι των εξτρεμιστών. Ο μουσουλμάνος διευθυντής κάνοντας μπροστά της άσεμνες χειρονομίες, απείλησε τη Χαρά ότι «αυτό που έκανε θα το πληρώσει», ότι «εδώ είναι Τουρκία» και ότι «δεν πρέπει να τα βάζει μαζί τους διότι είναι κυνηγοί και έχουν όπλα...». Η Χαρά έμεινε άναυδη. Το επόμενο διάστημα όλοι στο χωριό γύρισαν την πλάτη στη Χαρά. Δεν της μιλούσαν και της έδειχναν ότι είναι ανεπιθύμητη αυτή που τους ευεργέτησε με τόση αγάπη. Οι γονείς άρχισαν να μην στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο και ξεκίνησε συλλογή υπογραφών στο χωριό με αίτημα την αποπομπή της Χαράς! Επενέβη η προϊσταμένη αρχή. Αντί όμως να δικαιώσει τη Χαρά, επέδειξε ραγιαδισμό απέναντι στους παράνομους ταραχοποιούς συνιστώντας στη Χαρά να ζητήσει, συγνώμη(!) και να αυτοσυγκρατηθεί! Ως συμβιβαστική λύση η Χαρά θα απομακρυνόταν από το χωριό και το σχολείο με τη λήξη της τρέχουσας σχολικής χρονιάς. Μέσα στο «κυρίαρχο» ελληνικό κράτος, ο τουρκικός εθνικισμός και μισαλλοδοξία νίκησαν για άλλη μια φορά. Η «γκιαούρισσα», δασκάλα θα έφευγε.

Τα παιδιά θα αφήνονταν έρμαια στο σκοτάδι του μίσους του φανατισμού και της προπαγάνδας των πρακτόρων της Άγκυρας. Τι απέμεινε; Ένα δάκρυ στα μάτια των μαθητών που θα έχαναν την αγαπημένη δασκάλα τους με τα χρυσά μαλλιά και οι ζωγραφιές των τετραδίων τους με τις αφιερώσεις που έγραφαν προς την Χαρά για το «πόσο πολύ την αγαπούν»!...

18/1/2008 Κομοτηνή
Η "ΑΝΑΤΟΛΗ" είναι μηνιαία έκδοση για τον Ελληνισμό της καθ' ημάς
Ανατολή του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη εκδότη του περιοδικού «Ενδοχώρα»

Η δασκάλα, οι πρακτορίσκοι και το ελληνικό κράτος
Η κόρη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, η Χαρά Νικοπούλου, είναι δασκάλα. Δεν χρησιμοποίησε το αξίωμα του πατέρα της για να επιτύχει έναν «καλό» διορισμό. Διορίστηκε στο Μεγάλο Δέρειο του νομού Έβρου, σε ένα Πομακοχώρι που βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρα, απομονωμένο, που κατοικείται μόνο από μουσουλμάνους Πομάκους. Δεν επέλεξε ως τόπο κατοικίας της κάποιο κοντινό αστικό κέντρο (Σουφλί) ή έστω το Μικρό Δέρειο, στο οποίο διαμένουν και χριστιανοί και λειτουργούν κάποιες έστω κρατικές υπηρεσίες. Δεν έκανε δηλαδή αυτό που έκαναν και κάνουν όλοι οι άλλοι συνάδελφοί της. Επέλεξε να μείνει με τον σύζυγό της στο χωριό που διδάσκει, κοντά στους μαθητές και τις μαθήτριές της, κοντά στους ανθρώπους που εκτιμούν το έργο και την προσφορά της. Το νεαρό ζευγάρι μετέφερε ακόμη και τα πολιτικά του δικαιώματα στο χωριό και διαμένει εκεί, όχι μόνο τους μήνες του σχολικού έτους, αλλά ολόκληρο το χρόνο. Αυτή ακριβώς η αγάπη προς τον τόπο και τους ανθρώπους του, αυτή η ανιδιοτελής διάθεση για προσφορά εκ μέρους τους, έγινε αιτία για την στοχοποίησή τους από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου.
Χρησιμοποιώντας διάφορα ψεύδη, εκβιάζοντας και πιέζοντας τους κατά τα άλλα φιλήσυχους Πομάκους, οι εγκάθετοι του τουρκικού προξενείου συλλέγουν υπογραφές για να διώξουν από το χωριό τη φιλότιμη δασκάλα και το σύζυγό της. «Αυτό το χωριό αγαπά μόνο τους Τούρκους που για αιώνες μένουν σ' αυτό», γράφουν στα εμετικά άρθρα τους οι πρακτορίσκοι, ενώ οι απειλές και οι εκφοβισμοί σε βέρος των δύο «ξένων» είναι πλέον σε ημερησία διάταξη!

Και ενώ οι προσπάθειές τους ακόμη δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα γι' αυτούς, αφού ελάχιστοι είναι οι γονείς που υποχώρησαν στις πιέσεις και ζητούν την απομάκρυνση της Χαράς από το χωριό τους, κι ενώ έφτασαν ακόμη και στο σημείο να καταθέσει στη Βουλή σχετική αναφορά ο βουλευτής Χατζηοσμάν του ΠΑΣΟΚ (το πρώην πρωτοπαλίκαρο του Σαδίκ και
σημερινός πρόεδρος του κόμματος που αυτός είχε ιδρύσει!), η Χαρά έχει να αντιπαλέψει και με τον ακαταμάχητο γραικυλισμό των «λειτουργών» του ελληνικού κράτους, από το οποίο δεν είχε μέχρι σήμερα την παραμικρή στήριξη! Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες μας από τα γραφεία της Μειονοτικής Εκπαίδευσης, οι προϊστάμενοί της έφτασαν στο σημείο να την επιπλήξουν, γιατί τις αναφορές που κατέθετε όλο αυτό το διάστημα τις ... πρωτοκολλούσε (κι έτσι τους έβαζε στον κόπο να τις προωθούν
περαιτέρω ή τουλάχιστον να μη τις αποσιωπούν)! Προς τιμήν της, η ηρωική Χαρά Νικοπούλου, δεν υποκύπτει στις πιέσεις και δηλώνει ότι θα παραμείνει στη θέση της μέχρι να ολοκληρώσει το έργο της. Κι όλα αυτά,παρά το λαϊκό δικαστήριο που επεχείρησαν να στήσουν πριν λίγες ημέρες οι πρακτορίσκοι του προξενείου!

Αναρωτιέμαι: Πόσους ανθρώπους έχουμε στην Ελλάδα σαν την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου; Πέντε; Δέκα; Ίσως λέω και πολλούς! Τι κάνει το ελληνικό κράτος γι' αυτούς; Οι άνθρωποι αυτοί δικαιούνται πλέον να απαιτούν στήριξη. Πρόσφεραν και προσφέρουν την ψυχή τους την ίδια για την προκοπή αυτού του τόπου. Εδώ όμως, δεν μιλούμε ούτε καν για στήριξη. Εδώ βλέπουμε την πατρίδα για την οποία ματώνουν, να τους γυρνά την πλάτη και να τους περιφρονεί. Χαρά από το Δέρειο, Νίκο από την Ίμβρο, Κατερίνα και Νίκο από τα Σκόπια, Ελένη από τα κατεχόμενα της Κύπρου μας, Σεμπαεδήν από το Προσήλιο, αδέλφια μας από την Βόρειο Ήπειρο, δεν χρειάζεται να σας το πούμε ότι ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί. Το κάνετε και θα το κάνετε, γιατί έτσι λέει η ψυχή σας. Και να 'στε σίγουροι ότι αυτή είναι το μεγαλύτερό σας όπλο!

---

17.02.08

ΤΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΥΠΗΡΞΑΝ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, ΚΟΜΜΑΤΩΝ, "ΕΥΑΙΣΘΗΤΩΝ" ΠΕΡΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ, ΑΛΛΩΝ ΦΟΡΕΩΝ;

Δυο σχόλια μόνο:
1. Η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου είναι κόρη του προέδρου του Αρείου Πάγου. Είναι εύκολα κατανοητό ότι θα μπορούσε να υπηρετεί καλοκαίρι στη Μύκονο και χειμώνα στην Αράχωβα, αν ήθελε. Ή σε κάποιο σχολείο της Θεσσαλονίκης, απ' όπου κατάγεται. Αντ' αυτού επέλεξε να υπηρετήσει στο Μέγα Δέρειο, και μάλιστα να γίνει μόνιμη κάτοικος, μαζί με το σύζυγό της.
2. Οι εγκάθετοι του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής δε βρίσκονται μόνο στο Μ. Δέρειο... Υπάρχει βουλευτής, ο οποίος είχε το θράσος να μεταφέρει τον πόλεμο κατά της Χαράς Νικοπούλου εντός του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Όπως διαβάζουμε στο site της Βουλής.

"Ο Βουλευτής Ροδόπης κ. ΑΧΜΕΤ ΧΑΤΖΗ ΟΣΜΑΝ κατέθεσε αναφορά με την οποία γονείς μαθητών του Μειονοτικού Δημοτικού Σχολείου Μεγ. Δερείου ´Εβρου, ζητούν την αντικατάσταση δασκάλας του σχολείου".
Κατά τη γνώμη μου η κοπέλα θα έχει κακά ξεμπερδέματα, γιατί το ελληνικό κράτος δεν φροντίζει, ως όφειλε, να την προστατέψει.
Τουλάχιστον διαδώστε αυτό το μήνυμα - όποιος θέλει να τη βλάψει, θα το σκεφτεί διπλά αν το θέμα έχει δημοσιότητα.

Καμμιά «αντιρατσιστική» οργάνωση δεν θα δείτε να εκδίδει ανακοινώσεις (ή να καίει την Αθήνα) για την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου. Καμμιά οργάνωση προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν θα δείτε να επεμβαίνει για την προστασία της δασκάλας από το τουρκικό παρακράτος. Κανέναν Δημητρά δεν θα δείτε να προσφεύγει στα Ελληνικά και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Κανέναν «Ιό» δεν θα δείτε να φωνάζει για μια δασκάλα που έβαλε τους μαθητές της, χριστιανούς και
μουσουλμάνους, πάνω από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου.
Κανένα φιλελεύθερο ιστολόγιο του Διαδικτύου δεν θα δείτε να κρεμά μπανεράκια και κορδελίτσες για την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου. Η Θράκη μας είναι περιοχή μειωμένης κυριαρχίας. Η ηρωική δασκάλα Χαρά Νικοπούλου, η δασκάλα που δεν υπέκυψε τόσους μήνες στην πίεση του τουρκικού προξενείου, υπέστη την περασμένη Πέμπτη επίθεση και ξυλοδαρμό από τούρκο παρακρατικό.
Το έγκλημά της; Τόλμησε να διδάσκει ελληνικά (βοηθητικά, δωρεάν, εκτός προγράμματος), σε όποιο παιδί ήθελε και είχε ανάγκη.

Στην Αθήνα κανείς δεν συγκινείται - απορροφημένοι όλοι με τα ροζ DVD.

---

Η επίθεση στη δασκάλα του Μ. Δερείου δημοσιεύθηκε από freedaynewspaper στις 8 Φεβρουαρίου, 2008

Τελικά, η υπόθεση της υποδιευθύντριας του μειονοτικού σχολείου στο Μεγάλο Δέρειο Χαράς Νικοπούλου δεν έχει κλείσει, αλλά δε φαίνεται και να συγκινεί κανέναν.

Στις 3 τα ξημερώματα ένας κάτοικος τη χτύπησε, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να τοποθετήσει νάρθηκα στο χέρι. Να σημειωθεί ότι η κ. Νικοπούλου παρά την άσχημη εμπειρία βρήκε το κουράγιο και μήνυσε το δράστη.
Χθες δικαζόταν το αυτόφωρο, ωστόσο, αναβλήθηκε για τη Δευτέρα, επειδή ο δικηγόρος του δράστη δεν μπορούσε να παραβρεθεί. Αλγεινή εντύπωση προκαλούν οι πληροφορίες, που θέλουν το δήμαρχο Ορφέα Βαγγέλη Πούλιο να ζητά από την κ. Νικολοπούλου να αποσύρει τη μήνυση, με το επιχείρημα ότι υπάρχει πιθανότητα να απαντήσει κι ο δράστης με μήνυση, με αποτέλεσμα να μπει και η ίδια φυλακή, ενώ το πρωί παραστάθηκε στο δικαστήριο ως μάρτυρας υπεράσπισης του ανθρώπου που της επιτέθηκε.

Η κ. Νικολοπούλου αντιμετωπίζει τους τελευταίους μήνες την επίθεση των γνωστών κύκλων, που επιθυμούν να φύγει από το χωριό. Μάλιστα τον προηγούμενο Νοέμβριο έγινε σύσκεψη στο σχολείο του Μεγάλου Δερείου στην οποία συμμετείχαν ο διευθυντής και η υποδιευθύντρια, ο προϊστάμενος του γραφείου μειονοτικής εκπαίδευσης Κωνσταντίνος Τζιώτζιος, ο συντονιστής του γραφείου Σάββας Μαραγκός και γονείς των μαθητών. Ακολούθησε άλλη μία χωρίς την παρουσία γονέων. Ο προϊστάμενος του γραφείου μειονοτικής εκπαίδευσης προτίμησε, επικαλούμενος λόγους δεοντολογίας, να μην την ανακοινώσει επισήμως τα αποτελέσματα αυτής των συσκέψεων, ωστόσο, ανεπισήμως... είχε χαρακτηρίσει άκρως ικανοποιητική την απόδοση της δασκάλας πράγμα που σημαίνει ότι της παρέχει απόλυτη στήριξη και δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο απομάκρυνσής της από το σχολείο. Την απόφαση αυτή επιβεβαίωσε, πάλι ανεπισήμως και ο διευθυντής του μειονοτικού σχολείου του Μεγάλου Δερείου, ο οποίος μάλιστα είχε συνταχθεί με τους γονείς που ήθελαν να διώξουν όχι μόνο από το σχολείο, αλλά και από το Δέρρειο την κ. Νικολοπούλου.

Ποιο είναι το «έγκλημα» της κ. Χαράς Νικολοπούλου, κόρης του προέδρου του Αρείου Πάγου, η οποία δεν έψαξε να βρει μια «καλή θέση», όπως θα μπορούσε, αλλά προτίμησε να πάει, μαζί με το σύζυγό της στο Μεγάλο Δέρειο -και όχι, έστω στο Μικρό Δέρειο, που ζουν και χριστιανοί- για να διδάξει γράμματα στα παιδιά; Ότι έκανε μαθήματα ελληνικών στους μαθητές.

Χθες τα ξημερώματα η κ. Νικολοπούλου, ήταν μόνη στο σπίτι, ο σύζυγός της έλειπε εκτός περιοχής. Έζησε τη βια και το νόμο του... Ισλάμ, μέσα στην Ελλάδα.

Πληροφορήθηκα ότι χθες (8/2) η Δασκάλα Χαρά Νικοπούλου που διδάσκει στο μειονοτικό χωριό Μέγα Δέρειο της Θράκης δέχθηκε άναντρη επίθεση μέσα στον χώρο του σχολείου, με συνέπεια τον τραυματισμό της. Δράστης είναι
ένας μουσουλμάνος κάτοικος του χωριού, γονέας μαθητού της Δασκάλας. Η Χαρά Νικοπούλου τους τελευταίους μήνες δέχεται πιέσεις και απειλές από τοπικούς μειονοτικούς παράγοντες, επειδή προφανώς το παιδαγωγικό έργο της δεν
είναι αρεστό στους εγκάθετους του Προξενείου. Ο δράστης θα δικαστεί την Δευτέρα στο Αυτόφωρο.

Σας επισυνάπτω ένα σχετικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Ιανουαρίου 2008, της εφημερίδας "Ανατολή", για την πληρέστερη ενημέρωση σας.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=9283&pubid=4624 54
Επειτα από μήνυση που κατέθεσε η Χαρά Νικοπούλου, ο δράστης της επίθεσης κάθισε χθες στο εδώλιο του μονομελούς πλημμελειοδικείου Αλεξανδρούπολης, που τον καταδίκασε σε φυλάκιση 10 μηνών. Οπως κατήγγειλε η δασκάλα, που ζει και διδάσκει τα τελευταία 3,5 χρόνια στο μειονοτικό χωριό, το περιστατικό έγινε το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, ενώ προετοίμαζε τη σχολική χορωδία για κάποια εκδήλωση. Αφορμή στάθηκε μια παρατήρηση που έκανε η ίδια στην καθαρίστρια του σχολείου, ζητώντας της να είναι πιο επιμελής στη δουλειά της. Ο δράστης, Οσμάν Τασάικα, που είναι σύζυγος της καθαρίστριας, έσπευσε στο σχολείο και άρχισε να επιτίθεται φραστικά στη γυναίκα, να την απειλεί και να την απωθεί με τα χέρια. Σε διπλανή αίθουσα, όπου μεταφέρθηκαν για να τον κατευνάσει, ο δράστης φέρεται πως χτύπησε με τη γροθιά του το χέρι της κυρίας Νικοπούλου, που ακουμπούσε στο τραπέζι. Με δεμένο το δεξί χέρι, στο οποίο τοποθετήθηκε νάρθηκας, η δασκάλα υποστήριξε χθες στο δικαστήριο ότι δέχεται απειλές από τον συγκεκριμένο και άλλους συγχωριανούς του, οι οποίοι μάλιστα έχουν συγκεντρώσει υπογραφές για να την εκδιώξουν από το σχολείο. Ο συνήγορός της, Ευτύχιος Νικόπουλος, που είναι αδελφός της και γιος του προέδρου του Αρείου Πάγου, προσκόμισε στο δικαστήριο ιατρικό πιστοποιητικό της βλάβης που προκάλεσε ο δράστης στο χέρι της αδελφής του.

Από την πλευρά του ο άνδρας, που αντιμετώπιζε τις κατηγορίες της απλής σωματικής βλάβης, της εξύβρισης και της απειλής, αρνήθηκε ότι χτύπησε την καθηγήτρια, ενώ η σύζυγός του υποστήριξε πως η σωματική βία δεν επιτρέπεται από τη μουσουλμανική θρησκεία, αλλά δεν κατάφεραν να πείσουν το δικαστήριο. Η ποινή είναι μετατρέψιμη, αλλά ο καταδικασθείς άσκησε έφεση και η υπόθεση θα εκδικαστεί σε δεύτερο βαθμό.

«E» 12/2

Μίλησα με Atlanta, GA!

Πώς λέμε "μίλησα με τον Θεό";
Ε, κάτι τέτοιο, τέλος πάντων.

Με θυμήθηκε το θηρίο για τα γενέθλιά μου, με καθυστέρηση μόλις... 5 ημερών (πες κάτι η απόσταση, πες η διαφορά της ώρας, μη χέσω!) και με κάλεσε μεσημεριάτικα, μέσα στα μαύρα τα δικά μου σκοτάδια, ένεκα της διακοπής ρεύματος και ω! του θαύματος, εγέννετο φως, και οι κουτσοί εβάδισαν και οι τυφλοί εώρακαν.

Τα είπαμε γιά λίγο ("όου γιεέ" απαντούσε σε ό,τι κι αν του έλεγα), του τα χωσα, εκ μέρους όλων σας, για την απουσία του από το blog μας και αυτό ήταν.

Α!
Μη το ξεχάσω.
Μού σφύριξε και το φύλο τού κυοφορηθέντος αλλά μού ζήτησε χάρη, στην τιμή που μου κανε, να μη σας το ρουφιανέψω.


Τώρα, που το ξανασκέφτομαι, έχω κάτι οικονομικά ζόρια και χρειάζομαι λίγο easy money.
Nα την βγάλω σε πλειστηριασμό την πληροφορία του;

Αναζητώντας την ευτυχία

Μπορεί ο τίτλος του post να παραπέμπει σε μια πρόσφατη αμερικανάτα με τον Will Smith αλλά η αναφορά είναι σε μια πολύ παλιά (1965) ταινία της Γαλλο-Ελληνίδας (από Μικρασιάτη πατέρα) Agnes Varda, Le Bonheur (Η ευτυχία). Την θυμήθηκα διαβάζοντας το κομψότατο post του Τσαγκαρουσιάνου, απαραίτητο ανάγνωσμα για εξαιρετικούς κυρίους. Τον εν λόγω πολυπράγμονα δημοσιογράφο τον παρακολουθώ από την εποχή που έβγαζε το θρυλικό "01", πολύ μπροστά από την εποχή του, τόσο που δεν άντεξε. Μετά εμφανίστηκε με το ένθετο του "Επενδυτή" Symbol, ομοίως φευγάτο ειδικά για οικονομική εφημερίδα την εποχή του ανελέητου διαλεκτικού σημιτισμού της χρηματιστηριακής αποπληξίας. Εμφανίζεται λοιπόν δυναμικός μετά από καιρό με την free press Lifo και το απαραίτητο ιστολόγιο.
Η περιγραφή του είναι ολόκληρη για ανθολογία, αλλά να μια χασαπωμένη έκδοση για συντομία:

<...> Τι είναι η ευτυχία; Τι είναι αυτό που δίνει χαρά στους ανθρώπους και τους κάνει να πιστεύουν ότι αξίζει να ζουν; Τι είναι αυτό που τους δίνει την αίσθηση της πληρότητας - και την αναγκαία γαλήνη να ησυχάσουν από τα κυνήγια της καθημερινότητας και να δουν γύρω τους τον εκθαμβωτικό, αποσβολωτικό κόσμο;

Η ταινία, χωρίς καμία ηθικολογία ή ρητορισμό και με πάμφωτες εικόνες που αναφέρονται στο ευδαιμονικό ιδιοσύστημα των ιμπρεσιονιστών, δείχνει την ιστορία ενός νεαρού μαραγκού που ζει ερωτευμένος με την όμορφη μοδίστρα γυναίκα του και τα δυο παιδιά του σε ένα ανθισμένο προάστιο του Παρισιού. Είναι πλήρης, χαρούμενος, ανέμελος - τα έχει όλα και είναι ευγνώμων. Ωσπου συναντά στο ταχυδρομείο ένα ακόμα κορίτσι - όμορφο κι αυτό. Και θέλει «να προσθέσει λίγη ακόμα ευτυχία» σε αυτή που έχει. <...> Οπου υπάρχει χαρά κι απόλαυση, απλώνει το χέρι. Δεν πληγώνει κανέναν. Και μοιραία, κάποια στιγμή, σε μια οικογενειακή εκδρομή στο δασωμένο ποτάμι (που θυμίζει γλυκόπικρα Ρενουάρ πρεσβύτερο, Κάιν νεότερο) το λέει στη γυναίκα του, χωρίς βάρος, σχεδόν απερίσκεπτα, <...> Η γυναίκα του τον ακούει με έκπληξη και τελικά κατανόηση, κάνουν έρωτα κι όταν αυτός ξυπνά, την ψάχνει και τη βρίσκει πνιγμένη στο ποτάμι - κανείς δεν ξέρει αν είναι ατύχημα ή αυτοκτονία. Πενθεί και μετά από λίγους μήνες, το κορίτσι του ταχυδρομείου, απλά, σκληρά, αδίστακτα, παίρνει τη θέση της νεκρής συζύγου κι η ευτυχία ανθίζει πάλι, σκληρότατη και αμνήμων, στη νέα οικογένεια. <...> Ο ήρωας ακόμα προκαλεί αμηχανία: είναι υπαρξιακά σοφός ή απλώς κτηνάρα; Τα θέλει όλα δικά του ή αυτό είναι μια ειλικρινής και αλογόκριτη λαχτάρα για ζωή; Τι είναι τελικά η ευτυχία; Εφιδρώσεις της στιγμής ή η αίσθηση ότι πειθαρχείς μέσα στο κουκούλι ενός συγκεκριμένου κώδικα (οικογένεια, γάμος, επιτυχία στη δουλειά κ.λπ.); Ο,τι κι αν είναι πάντως, δεν είναι κάτι μονοσήμαντο. Οπως έλεγε κι ο Μαξ Οφίλς στο τέλος του «Plaisir»: «Η ευτυχία δεν είναι χαρούμενη».

Η αναφορά στο τέλος είναι από μία άλλη cult ταινία του Γαλλικού κινηματογράφου από τον Max Ophuls, "Le plaisir", καθόλου τυχαία ο Kubrick (αλλά και ο Godard) έλεγε πως ήταν η αγαπημένη του. Είδα και τις δύο ταινίες πριν χρόνια στην Ιταλία, στο τρίτο κρατικό κανάλι και πιο "κουλτουριάρικο", το RAI 3. Όπου την πετύχετε μην την χάσετε. Μία μόνο μικρή ένσταση στην απόδοση της φράσης του τέλους: πιο κοντά στο αυθεντικό νόημα θα ήταν "η ευτυχία δεν είναι ευχάριστη". Όποιος δει την ταινία θα με θυμηθεί στην λεπτή αλλά ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο 'χαρούμενη' και 'ευχάριστη'.

ο πραγματικός λόγος να απεργεί κανείς...

Απο τον Μανδραβέλη στην καθημερινή http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_16/03/2008_263042

Οι 120.000 λέξεις της «μεταρρύθμισης»

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

Ογδόντα χιλιάδες λέξεις έχει το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που κατέθεσε στη Βουλή η κ. Φάνη Πετραλιά συν 40.000 λέξεις η αιτιολογική έκθεσή του. Το πρώτο ερώτημα λοιπόν είναι: ποιος χριστιανός θα προλάβει να διαβάσει 120.000 λέξεις (400 και πλέον σελίδες), να τις σκεφτεί και να προτείνει εναλλακτικές λύσεις μέχρι την επόμενη Τετάρτη που ψηφίζεται; Πολλώ δε μάλλον: ποιος θα προλάβει να ελέγξει τι κρύβεται πίσω από διατάξεις του στιλ «Η πρώτη περίοδος της παρ. 12 του αρ. 1 του ν. 3232/2004 αντικαθίσταται αφότου ίσχυσε, ως εξής: "12. Οι διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 και τα τέσσερα πρώτα εδάφια της παρ. 3 του άρθρου 11 του ν. 1405/1983, όπως τροποποιήθηκαν με το άρθρο 4 του ν. 1539/1985, το άρθρο 15 του ν. 1902/1990 και της παρ. 3 του άρθρου 18 του ν. 2079/1992, παύουν να ισχύουν για τους φορείς κύριας ασφάλισης, με την επιφύλαξη της παρ. 3 του άρθρου αυτού"».

Μύλος; Φυσικά. Ο γνωστός τρόπος νομοπαραγωγής στην Ελλάδα. Ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων, διατάξεις επί διατάξεων, τροποποιήσεις επί τροποποιημένων τροποποιήσεων, παράγραφοι επί άρθρων και εδαφίων έτσι ώστε να χάνει η μάνα το παιδί και ο εργαζόμενος τα λογικά του.

Απ' όσο μπορούμε, λοιπόν, να καταλάβουμε η κυβέρνηση επιχειρεί να κάνει τους 155 (περίπου) φορείς κοινωνικής ασφάλισης, περίπου 13. Και λέμε «περίπου» διότι μέσα στους 13 φορείς θα υπάρχουν 142 (περίπου) υπο-φορείς οι οποίοι θα είναι μέσα αλλά και έξω, θα μοιράζονται διοικητικές υπηρεσίες και μηχανογραφικές υποδομές, αλλά θα έχουν και δικές τους υπηρεσίες για τη διαχείριση των αποθεματικών τους.

Το νομοσχέδιο δε είναι τόσο λεπτομερές ώστε προβλέπει μέχρι και το οργανόγραμμα των νέων φορέων (διοικητικά συμβούλια, διευθύνσεις, τομείς κ.λπ.). Εχει όμως και τις ειδικές περιπτώσεις: το «Ταμείο Ασφάλισης Υπαλλήλων Τραπεζών και Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας» και το «Ενιαίο Ταμείο Ανεξάρτητα Απασχολούμενων» έχουν διαφορετικό οργανόγραμμα, το οποίο επίσης προβλέπεται λεπτομερώς από τον νόμο. Κι αν η ζωή μεθαύριο δείξει ότι και το Ταμείο των ιδιωτικά απασχολούμενων δεν μπορεί να λειτουργήσει με το γενικό οργανόγραμμα που έχει προβλεφθεί από το κατατεθέν νομοσχέδιο θα έχουμε σε άσχετα νομοσχέδια νέες ρυθμίσεις του στιλ «Οι διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 και τα τέσσερα πρώτα εδάφια της παρ. 3 του άρθρου 11 του ν. 1405/1983...». Αλλά ακόμη κι αν η ζωή δεν δείξει τίποτε, οι πιέσεις κάποιων ομάδων θα καταφέρουν να τροποποιήσουν τις έτσι κι αλλιώς ακατανόητες διατάξεις με πιο ακατανόητες διατάξεις που όμως θα εξυπηρετούν κάποια συντεχνιακά συμφέροντα.

Το πρόβλημα και με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο είναι η σοβιετικής υφής λογική του. Η κεντρική διοίκηση προσπαθεί να ρυθμίσει τη ζωή και τη σύνταξη στην πιο απίθανη λεπτομέρειά τους. Κυρίως προβλέπει να μην χαθεί ο ασφυκτικός έλεγχος της κυβέρνησης στα Ταμεία. Ο υπουργός δεν διορίζει απλώς τις διοικήσεις. Θα ασχολείται και με το δώρο των Χριστουγέννων των εφημεριδοπωλών! Δεν αστειευόμαστε. Το άρθρο 43 της «μεταρρύθμισης προβλέπει: «Το ύψος των καταβαλλόμενων δώρων εορτών από το Λογαριασμό Δώρου Εορτών Εφημεριδοπωλών καθορίζεται με απόφαση του υπουργού Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας». Ελεος...

Λύνοντας αποροίες για το μακεδονικό από το google

Δώστε αυτή την αναζήτηση ("Republic of Macedonia " -former -yugoslav -fyrom site:gr) και θαυμάστε πόσοι ήδη έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια με το συνταγματικό τους όνομα. Για παράδειγμα διαβάζουμε στο www.kokkalisfoundation.gr το βιογραφικό του Υπ.Εξ. Antonio Milososki, υπότροφου του Ιδρύματος όπως παρακάτω:

Antonio Milososki was born in Tetovo, Republic of Macedonia in 1976. He received his undergraduate degree in Law from the University of St. Cyril and Meodius in Skopje and his Master’s degree in European Integration from the Center for European Integration at Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universitaet Bonn, Germany in 2002. Mr. Milososki’s professional and practical experience includes serving as a spokesman for the Government of the Republic of Macedonia, working as the counsellor of the Prime Minister Mr. Ljubco Georgievski, acting as the chairman of the office of the Vice-President Mrs. Dosta Dimovska, writing as a columnist for Macedonia’s most widely read newspaper, Dnevnik. He is also the founder of the Youth Euro-Atlantic Forum and was previously the Vice-President of the Youth Force Union of the VMRO-Democratic Party for Macedonian National Unity. In addition to his participation in the Kokkalis Program, Mr. Milososki has also participated in the Senior Executive Course Sovereignty, Self-Determination and Ethnic Nationalism: The Challenges to Cooperative Security after Kosovo, at the George C. Marshall European Center for Security Studies in Germany.

Πάνος Τζαβέλλας σαν απάντηση στον σκοταδισμό

Δεν μπορώ να πω ότι μου έκανε εντύπωση η πρόσφατη ανακοίνωση της εκκλησίας της Ελλάδας για το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης: (απόσπασμα)

"Η Εκκλησία δηλαδή δέχεται και ευλογεί την παραδεδομένη τέλεση του Γάμου κατά το Ορθόδοξο Τυπικό ενώ θεωρεί πορνεία κάθε άλλη «συζυγική» σχέση εκτός αυτού."

Κρίμα για τον νέο προκαθήμενο που έδειξε να ξεφεύγει από το σκοταδισμό του πρόσφατου παρελθόντος. Βρήκα απάντηση ακούγοντας την σημερινή ραδιοφωνική 'Ελληνοφρένεια' και με αυτή τον εξαιρετικό κύριο Πάνο Τζαβέλλα. Κατεβάστε το τραγούδι του "Κυρ Παντελής" που γράφτηκε πριν 30 χρόνια αλλά αναφέρεται στο σήμερα πιο πολύ από το χτες. Επιλέγω από τους στίχους:

Τις Κυριακές πρωί στην εκκλησιά
σταυροκοπιέσαι στην Παναγιά
Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έχεις και σύζυγο, κόρη, παιδί
μοντέρνα έπιπλα, έγχρωμη TV,
τρως τροφή πνευματική.

Μακριά από κόμματα μην βρεις μπελά,
“Πατρίς, θρησκεία και φαμελιά”
Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
τι κι αν πεθαίνουνε πάνω στη γη
χιλιάδες άνθρωποι, χωρίς ψωμί,
μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι.
Ο γιός σου μοναχά να ‘ναι καλά
ν’ αφήσεις τ’ όνομα και τον παρά.

Στην δεκαετία του '70, που έγραψε και τα πιο γνωστά του τραγούδια, η στρατευμένη τέχνη ήταν mainstream και "πουλούσε". Ο Τζαβέλλας όμως έχει κάποια κομμάτια που είναι πραγματικά προφητικά, όπως το "Κι’ αν φύγανε οι Γερμανοί , ήρθαν οι Αμερικανοί, καινούργια πάλι κατοχή ...". Αξίζει το χρόνο μιας ακρόασης.

Έχει πάντα δίκιο ο πελάτης;

Δύο (εκ διαμέτρου αντίθετες) καταναλωτικές ιστορίες.
Με αφορμή το προηγούμενο post του Mgp και μία απάντηση του has&tas περί «κακών κειμένων».
Στην πρώτη ιστορία είμαι ο πωλητής, στην δεύτερη είμαι ο πελάτης.


Ιστορία πρώτη:

Πελάτης μου, νεαρός στην ηλικία, μού φέρνει πλεκτή μπλούζα που αγόρασε πέντε ημέρες πριν, στην κυριολεξία αγνώριστη!
Ισχυρίζεται ότι έκανε αυτό που έπρεπε κατά το πλύσιμό της και όμως η μπλούζα καταστράφηκε.
Γνωρίζω ότι όχι μόνο δεν έκανε αυτό που έπρεπε, αλλά, βλέποντας και κρίνοντας, έκανε ακριβώς το αντίθετο.
Κοινώς, τής γαμ*σε τη μάνα!
Την έβρασε στους 90 βαθμούς, την έκαψε με απορρυπαντικό που πλένουμε τα κατοικίδια ζώα και για αποτελείωμα την κρέμασε και κανα διήμερο με μανταλάκια από τους ώμους.
Δεν υπερβάλλω, κυριολεκτώ.


Αρνούμαι ευγενικά (όσο γίνεται όταν ο άλλος είναι επίμονος) να του αντικαταστήσω το αγαθό, και αποχωρεί μουρμουρίζοντας.
Αλλού, μπορεί να τον πετούσαν έξω με τις κλωτσιές.

Λίγες ημέρες αργότερα, λαμβάνω ένα fax από μια κάποια... Επιτροπή Φιλικού Διακανονισμού της Διεύθυνσης Εμπορίου.
Δεν γνώριζα καν την ύπαρξη τέτοιου φορέα, τέτοιες ιστορίες σαν αυτού του πελάτη, τις τελειώνω πολλές φορές μέσα σε 2’.
Τις περισσότερες φορές, εν γνώσει μου, εις βάρος μου.

Ο πελάτης είχε καταγγείλει το περιστατικό και την υπόθεση ανέλαβε κάποιος άσχετος σε μία δημόσια υπηρεσία, σε κάποιο γραφείο που αφού (υποθέτω) άκουσε με μεγάλη προσοχή τον "παθόντα" ανέλαβε δράση στέλνοντας μου ένα στεγνό, τυπικό fax όπου ανέφερε τα εξής:
"Σας διαβιβάζουμε την από 26/2/07 καταγγελία του κ. Χ.Ψ. και παρακαλούμε για τις δικές σας απόψεις εγγράφως εντός 7 ημερών".


Τηλεφώνησα εκνευρισμένος και ζήτησα εξηγήσεις.
Ρώτησα, (παρ΄όλ'αυτά) ήρεμα και τυπικά ποιος είναι αρμόδιος εκεί που να γνωρίζει από την καρέκλα του, τι μπορεί να έχει συμβεί σε ένα κατεστραμμένο πλεκτό, σε μια αλλοιωμένη κονσέρβα ή σε ένα σπασμένο παιχνίδι και ο υπογράφων το fax μού απάντησε με ατάκες του στυλ «έλα, μωρέ, δώστε μια λύση, να’ουμε».

Απάντησα εγγράφως, όπως και μέσα στην προθεσμία που μού ζητήθηκε/απαιτήθηκε.
Θα μπορούσα (;) και να μην το κάνω.
Για να πω την αλήθεια, οι υπόλοιποι στη δουλειά με προέτρεψαν να το κάνω.
Προσωπικά, είχα μουλαρώσει και δεν ήθελα να δικαιώσω τη μαλακία που δέρνει το συγκεκριμένο πελάτη στην συγκεκριμένη περίπτωση.
Και στο φινάλε, δεν έφταιγα κάπου σαν επιχείρηση, ούτε υπήρχε περίπτωση να δικαιωθεί οπουδήποτε αυτός ο βλάκας.

Απάντησα λοιπόν σε αυτήν την υπηρεσία-μεσολαβητή:

« (…) Η ευθύνη για το γεγονός που καταγγέλθηκε βαρύνει αποκλειστικά τον αγοραστή.
Σε αντίθεση, με την πάγια τακτική της εταιρείας μας, σε ανάλογες περιπτώσεις, και σε ένδειξη καλής συνεργασίας με την υπηρεσία σας, προτιθέμεθα να αντικαταστήσουμε το κατεστραμμένο – από τον αγοραστή – αγαθό με κάποιο άλλο καινούριο και ίσης αξίας.
Παρακαλώ, όπως διαβιβάσετε τα ανωτέρω στον καταγγέλλοντα».

Ηρθε λοιπόν μετά από λίγες μέρες ο τύπος, πήρε ένα καινούριο ρούχο ("εις υγείαν του μαλάκα!") και μη τον ξαναείδατε (εννοείται).




Ιστορία δεύτερη:

Παρήγγειλα, τις προάλλες, ένα πολύ ωραίο αυτοβιογραφικό λεύκωμα των Beatles (ε, καλά, τι περιμένατε να ήταν;) από το Amazon.
Μέσα σε 3-4 μέρες, καλοσωρίζω το courier-boy.
Ανοίγω το δέμα, βγάζω από μέσα φυσαλίδες, περιτυλίγματα, το παρακάνουν είναι η αλήθεια, και διαπιστώνω ότι η κάτω δεξιά πλευρά του hard-cover εξώφυλλου είναι ελαφρώς τσαλακωμένη.
Μικρό το κακό, λέω.
(Τελικά, έπρεπε να το τυλίξουν καλύτερα).

Τους στέλνω e-mail και τους ενημερώνω ότι παρέλαβα το βιβλίο μόνο που «έτσι κι έτσι».
Το Amazon έχει πολιτική επιστροφής χρημάτων, όμως εκεί μπερδεύεται λίγο η δουλειά, και αναλαμβάνεις να τους το επιστρέψεις με δικά σου ταχυδρομικά έξοδα.
Με δεδομένο ότι το εν λόγω βιβλίο ζυγίζει γύρω στον μισό τόνο, τους ανέφερα απλά το παράπονό μου, δεν αξίωσα τίποτα και ενημέρωσα πως θα κρατήσω το βιβλίο στην κατάσταση που το παρέλαβα.

Μία ώρα αργότερα, μού απάντησαν (χωρίς να το περιμένω) ότι επέστρεψαν στην πιστωτική μου κάρτα το 20% της αξίας της αγοράς μου.

επιστροφή DVD που κολάν στα video seven net

Πριν μερικές μέρες έστειλα την παρακάτω επιστολή (email) στα seven, διαβάστε:

Αγαπητό Seven,

Πριν μερικές μέρες δανείστηκα από το κατάστημα της Λαμπράκη (άνω Τούμπα, Θεσσαλονίκη) τρεις ταινίες, Azur et Azmar, Ratatouille και Niels Holgerson. Οι δύο πρώτες ταινίες έπαιξαν ΟΚ αλλά η τρίτη (Niels Holgerson) κολλούσε λίγο μετά την αρχή και δεν προχωρούσε. Να διευκρινίσω ότι δεν έχω τηλεόραση και DVD player αλλά μόνο Η/Υ για την αναπαραγωγή DVD. Δοκίμασα και στο Laptop μου αλλά πάλι τίποτα. Καθάρισα την επιφάνεια με ειδικό μαντιλάκι με μικρο-ίνες που χρησ. και για τα γυαλιά μου αλλά πάλι τίποτα.
Όταν επέστρεψα τις ταινίες διηγήθηκα όλα τα παραπάνω στην υπάλληλο του καταστήματος <ονοματεπώνυμο> η οποία αφού δοκίμασε το προβληματικό DVD σε ένα player του καταστήματος (και έπαιξε) μου είπε πως θα χρεωθεί κανονικά και εάν σε μια δοκιμή που θα κάνει σε κάποια άλλη στιγμή στον Η/Υ του καταστήματος κολλήσει τότε και μόνο τότε θα μου επιστραφεί η χρέωση. Να τονίσω ότι στο ίδιο κατάστημα για παρόμοιο λόγο άλλος υπάλληλος μου έδωσε τρία (!) αντίγραφα μέχρι να δουλέψει κάποιο. Το γιατί τα DVD players των Η/Υ κολλάνε ποιο εύκολα είναι άκρως τεχνικό και τέλος πάντων δεν νομίζω να ενδιαφέρει. Αυτό που περιμένω από εσάς στην διοίκηση του Seven είναι να τοποθετηθείτε στο θέμα και να μου πείτε ποιου υπαλλήλου η στάση εκφράζει την πάγια πολιτική σας. Γιατί θεωρώ άκρως προσβλητική την στάση της <ονοματεπώνυμο> γιατί υπονοεί σαφώς πως έχω πρόθεση να πω ψέματα ότι δεν παίζει το DVD. Νομίζω ότι σαν πελάτης πρέπει να έχω την εμπιστοσύνη του καταστήματος όταν λέω ότι δεν μπόρεσα να πάρω αυτό που καλούμε να πληρώσω.

ευχαριστώ για την προσοχή,

Επικοινώνησε μαζί μου ένας ευγενικός υπάλληλος από τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας ό οποίος αφού μου είπε πως μου έχουν δώσει πίστωση για το DVD που δεν έπαιξε μου είπε σαφώς πως είναι πάγια πολιτική των seven να μην επιστρέφουν τα χρήματα σε ταινίες που παίζουν στα players του καταστήματος ενώ ο πελάτης λέει πως δεν παίζουν στο δικό του. Το εντελώς κατά τη γνώμη μου αντιφατικό και μέχρι ένα σημείο υποκριτικό είναι πως ο ίδιος μου είπε πως άτυπα έχουν δώσει 'γραμμή' στα καταστήματα να είναι πολύ ελαστικά με το θέμα των επιστροφών και πρακτικά να κάνουν τα στραβά μάτια και να δέχονται να μην χρεώνουν τους πελάτες για DVD που δεν παίζουν. Πρέπει να βεβαιώσω εδώ ότι και από την εμπειρία μου όντως σχεδόν πάντα δέχονται τις επιστροφές χωρίς το παραμικρό πρόβλημα. Η συγκεκριμένη υπάλληλος που αναφέρομαι είναι και η διαχειρίστρια του καταστήματος και γι' αυτό ίσως εφάρμοσε κατά γράμμα την πολιτική. Την επόμενη φορά πάντως που θα πάω να πάρω ταινία θα το ξεκαθαρίσω από πριν ή θα πηγαίνω με το laptop για επί τόπου δοκιμή ;)

Αυτά για την ενημέρωση των φίλων καταναλωτών και caveat emptor

M.

Jack Pot στο Quiz #3 !

Jack Pot σημειώθηκε στο τρίτο quiz τού blog μας, αφού ουδείς έδωσε την σωστή απάντηση.

Ως εκ τούτου, τα κέρδη της α' κύριας κατηγορίας (ο γύρος του κόσμου με σχεδία καθώς και η συλλεκτική έκδοση του αριστουργήματος των παιδικών μας χρόνων "Τα μυστικά του βάλτου" της Π.Δέλτα) μεταφέρονται στο quiz #4, όπου ο μεγάλος νικητής θα διεκδικήσει όλα τα παραπάνω μαζί με την ντελούξ εντίσιον του ψευδοπορνό "Αικατερίνη Μούτσενμπάχερ, η έκφυλος τσαρίνα".

Kερνάω τραγούδι !

Καλή βδομάδα!
Ευχαριστώ για τις ευχές και πού να σας βρω να σας κεράσω φοντάν;

Κεραστείτε αυτό:



Από τον Βρετανό τροβαδούρο Richard Hawley και το περσινό του Lady's Bridge αλμπουμ.

Doulibu libou daouchou, έκδοση βελτιωμένη

Η μεγάλη Valentina Hassan από τη Βουλγαρία βελτιώνει τα Αγγλικά της και ξαναχτυπά, απολαύστε τη:

LuaLua on Greece

Μας κατάλαβε και ο Κογκογκολέζος, ειδικά εκεί που λέει ότι η Αθήνα είναι ότι πιο κοντινό στην πατρίδα του το Κογκό, διαβάστε:

I'm just starting to pick up Greek now I've got a tutor. But it's not like other European languages where you can understand a little because the alphabet is the same. Kids must feel like me when they start learning to read! Hopefully a few months down the line I can give you a better progress report! With my injury I have no excuse!

Athens is fantastic though. Of all the places I've travelled to, Athens is the closest to my country, the Congo. The nice weather and lovely people suit my chilled-out attitude! Of course I miss people back in England but I've definitely no regrets.

Ανακαλύπτοντας μια νέα γλώσσα στο Music Idol 2 Βουλγαρίας

Περί ιστολογίων, ή που είναι ο Βαγκνερ, που είναι ο Πουτσίνι

Περίεργα πράγματα τα ιστολόγια.  Βλέπω τι γίνεται σε αυτό εδώ και έχω μείνει με την απορία γιατί έχουν εξαφανιστεί ο Χρήστος και ο Αντώνης (περισσότερο) και ο Γρηγόρης σε μικρότερο βαθμό.  Αναφέρομαι σε εσάς Αντώνη και Χρήστο γιατί η απουσία σας από την συζήτηση πραγματικά δημιουργεί εντύπωση.  Είστε και οι δύο technorati όσο χρειάζεται, όλη μέρα μπροστά στο PC και μου κάνει εντύπωση που δεν γουστάρετε την κατάσταση.  Υλικό για τους ερευνητές του μέλλοντος.  Πάντως μην γράψει κανείς καμιά εξήγηση του τύπου “τρέχω όλη μέρα δεν έχω χρόνο” γιατί δεν πείθει ούτε την μαμά του με αυτά.  Ειδικά για σένα Αντώνη περίμενα να βλέπεις το χώρο αυτό σαν μια σανίδα που σε συνδέει με όλα όσα άφησες αλλά μάλλον κάτι τέτοιο δεν παίζει.

Τες πα, Whatever Gets You Through The Night που θα έλεγε και ο Νίκος…

 

ΚΑΥΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Στο τεύχος 203 της ATHENS VOICE, o Νικος Γεωργιαδης γραφει ενα αρθρο με τιτλο "Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ". Σας παραθετω μονο την αρχη του εν λογω αρθρου. Ολοκληρο το αρθρο θα το διαβασετε στο http://www.athensvoice.gr/politics/.
Οταν αντιστρεφεις τα ερωτηματα, οταν τοποθετεις τον εαυτο σου στην θεση αλλων, τοτε ξαφνικα τα χρωματα αλλαζουν, οι θεσεις αμφιταλαντευονται και αρχιζουν οι αμφιβολιες και τα ερωτηματα.

Διαβαστε :

"Είναι πολύ δύσκολο να αποφύγεις τη βλασφημία αποφεύγοντας παράλληλα να χαρακτηριστείς βλαξ. Πρόκειται για μία γυμναστική πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί, όταν μάλιστα τα αυτονόητα χαρακτηρίζονται ως αιρετικά. Oι νεοέλληνες διατηρούν μία επιλεκτική σχέση με την Iστορία, όπως και με τη θρησκεία καθώς και με την ηθική. Eίναι χαρακτηριστικό της φυλής άραγε; Είναι αποτέλεσμα μιας απίστευτα πολύπλοκης πορείας επιβίωσης;
O Στέλιος Παπαθεμελής, για παράδειγμα, καθώς και οι συνοδοιπόροι του Kώστας Zουράρις, Mητροπολίτης Άνθιμος (ενδεχομένως και ο Mίκης Θεοδωράκης με την πολύ πρόσφατη διατριβή του περί Aναδέλφου Έθνους) και άλλοι χαρακτηριστικοί τύποι που διατρανώνουν τον πατριωτισμό τους, είναι από εκείνα τα άτομα που θα έβλεπαν με ικανοποίηση την απόσχιση των Kούρδων από την Tουρκία. Aυτό το δικαίωμα των Kούρδων στην ανεξαρτησία τους οι παραπάνω καθοδηγητές του εθνοπατριωτισμού δεν το αναγνωρίζουν στους Kοσοβάρους, όσο και αν μία τέτοια θέση φαίνεται παράλογη. Yπάρχει εξήγηση. Για τους μαινόμενους πατριώτες της Θεσσαλονίκης, οι Tούρκοι είναι εχθροί και οι Σέρβοι, περιέργως πώς, είναι φίλοι. Aυτό που αποτελεί αυτονόητο δικαίωμα των Kούρδων δεν αναγνωρίζεται ως αυτονόητο δικαίωμα στους Aλβανούς του Kοσόβου."

Quiz #3

Είναι άνοιξη!
Τα δέντρα στην Ικτίνου ανθίζουν και βγάζει η γης χορτάρι.
Οι μαθητές λιάζονται στα διαλείμματα.


Και ο αγαπητός μας θεολόγος συνδιαλέγεται μετά του ενδεδυμένου το αφόρητου κακογουστιάς κοστούμι.


Η απορία και ερώτηση προς όλους σας είναι η εξής:
«Με ποιόν συνομιλεί ο πατέρας Παντελεήμονας;»

"Η υστερία και η αλήθεια", Α. Ανδριανόπουλου

Στα περισσότερα του Ανδριανόπουλου δεν συμφωνώ αλλά στο Σκοπιανό με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, όπως και στο τελευταίο του δημοσίευμα που συνιστώ να διαβάσετε. Κρίμα πάντως που ο Θεοδωράκης διάλεξε στα γεράματα τέτοιο δρόμο, του αξίζει μια καλύτερη εικόνα.

Ελληνική χιπ-χοπ αλλά μόνο για όποιον αντέχει

Προειδοποιώ ότι οι στίχοι των "Στίχοιμα" (ναι, έτσι το γράφουν) είναι ιδιαίτερα σκληροί και ειδικά το "Μεγάλε εθνάρχη" ας το αποφύγει όποιος θίγεται όταν μιλάν άσχημα για τον μακαρίτη το Χριστόδουλο.

Ελλάς Ελλήνων
Ελληνική Αστυνομία
Μεγάλε εθνάρχη

Δεν ήμουν ποτέ φαν του χιπ-χοπ, πόσο μάλλον του Ελληνικού. Μέχρι που άκουσα αυτά τα 20χρονα από την Αθήνα και έμεινα. Νομίζει ότι αξίζει να τους ακούσει κανείς, για να μην νομίζουμε ότι στην εποχή μας οι πιτσιρικάδες βλέπουν μόνο Μαρία η άσχημη και ακούνε την Κακομοίρα. Υπάρχουν και κάποιοι που είναι διαφορετικοί. Δεν νομίζω η γενιά αυτή να είναι αλλιώς, ούτε συμφωνώ με μεσσιανισμούς για επερχόμενο αμοραλισμό και αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού. Λυπάμαι και εγώ που η τηλεόραση 'κόβει' ότι δεν πουλάει και προβάλει μόνο σκουπίδια αλλά πάντα έτσι ήταν και μάλλον θα μείνει. Όποιος θέλει, ας είναι καλά το διαδίκτυο, ας την πετάξει όπως έκανα και εγώ εδώ και χρόνια.

Δημοσιογραφία κατ' εντολήν

και είπε η ΝΔ "ου διαμαρτυρηθείς σε συλλαλητήριο". Όταν βέβαια τα λέγαμε κάποιοι άλλοι αυτά τότε ο Δημαρχάρας μας φώναζε "προδότες" και κουνούσε σημαιάκια. Δεν θέλω να πω αυτό όμως, Θέλω να διαβάσετε την πραγματικά άθλια παραπολιτική επιφυλλίδα του ΕΤ (τελευταία σελίδα στο σημερινό φύλλο).
Πρόκειται για μια άκρως προσβλητική παρουσίαση που ούτε λίγο ούτε πολύ, συγκρίνοντας άσχετα θέματα, λέει πως αδιαφορούμε για την σφαγή τους συμπολιτών μας ισραηλιτών από τους Ναζί και μας ενδιαφέρει μόνο να φωνάζουμε για το "όνομα". Τελικά η μεγαλύτερη θεωρία συνωμοσίας είναι αυτή των εντολοδόχων δημοσιογράφων και εκβιαστών. Μαζί με τους πολιτικούς είναι ένα ακόμα σάπιο και άρρωστο κομμάτι της πατρίδας μας. Διαβάστε και ένα καλό του pitsirikos πάνω σε αυτό.

Παραθέτω: (sorry για την σελιδοποίηση αλλά είναι copy-paste από το pdf)
Επικρατεί πλήρης σύγχυση.
Εκεί που συζητούσαμε για μία
Μακεδονία, μας έχουν προκύψει
τουλάχιστον τέσσερις. Η γνωστή,
των Σκοπίων, του Καρατζαφέρη
και του Παπαθεμελή. Μετά και τα
σημερινά συλλαλητήρια πρέπει να
εξηγείς σε ποια Μακεδονία αναφέ-
ρεσαι. Ετσι, δεν αρκεί μόνο ο γεω-
γραφικός προσδιορισμός, πρέπει
να τεθεί και πολιτικός. Πώς είναι το
ΚΚΕ (μ-λ); Ε, θα υπάρχει η Μακεδο-
νία (πθμλ), η Μακεδονία (κρτζφρ) και
πάει λέγοντας.
Ασφαλώς πρωταγωνιστές των
εκδηλώσεων δεν είναι αυτοί που θα
ανέβουν στο βήμα, αλλά το ακρο-
ατήριο. Και η πατριωτική αφύπνι-
ση δύναται να καθαγιάσει ακραίες
τοποθετήσεις, αλλά μέχρις ενός
σημείου. Για παράδειγμα, έτσι και
πιάσεις πολιτική κουβέντα με τίπο-
τα ηλικιωμένους που θα συμμετέ-
χουν στο συλλαλητήριο του Καρα-
τζαφέρη είναι πιθανό να ακούσεις
ότι το πρόβλημα αρχίζει από τότε
που νεαροί αριστεροί, όπως ο Μη-
τσοτάκης και ο Ευάγγελος Αβέρωφ,
συνωμοτούσαν με τον Ζαχαριάδη
για να πασάρουν τη Μακεδονία
στους παρτιζάνους του Τίτο.
Στη σύναξη του Παπαθεμελή δεν
γίνεται να πιάσεις την κουβέντα,
εκεί μόνο θα ψέλνουν. Ο πατριωτι-
κός και θρησκευτικός παλμός κάνει
τις καρδιές να φτερουγίζουν και τα
τζάμια του Αλεξάνδρειου να τρίζουν.
Ο μητροπολίτης Ανθιμος ανεβαίνει
στην εξέδρα. Αρχίζει να ψέλνει. «Τη
Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια».
Ολοι ψέλνουν. Στην κορύφωση του
ύμνου ο ιεράρχης απλώνει τα χέρια
προς το πλήθος και τους φωνάζει:
«Δικό σας»...
Τώρα αν ρωτήσεις κάποιον από
τους συγκεντρωθέντες να σου πει
πότε ήταν η τελευταία φορά που
απειλήθηκε από τα Σκόπια, το πολύ
να θυμηθεί κανένα δοκάρι του
Σαβέβσκι της ΑΕΚ στην Τούμπα.
Αν του κάνεις την ίδια ερώτηση
για την ελληνική Πολιτεία, θα
έχει να σου διηγείται μέχρι να
φτάσετε περπατώντας στην Κα-
λαμαριά.
Οταν πρόκειται για πατριωτικές
τσιχλόφουσκες, η κοινή λογική πη-
γαίνει περίπατο στην παραλία, κου-
βαλώντας σημαίες και πανό. Οσοι
διαμαρτυρηθούν σήμερα έχουν
αποστηθίσει την ιστορία της
αρχαίας Μακεδονίας. Αλλά
λησμονούν τους πέντε αιώ-
νες οθωμανικής παρουσί-
ας στη Θεσσαλονίκη, τους σκέπασαν με
τσιμενταρισμένη κακογουστιά. Ακούν το
βηματισμό της μακεδονικής φάλαγγας, μα
ούτε σαν θρόισμα δεν
φτάνουν στα αφτιά τους τα
σερνάμενα βήματα 40.000
Εβραίων που επιβιβάζονται
στα τρένα του Αουσβιτς.
Διαβάζουν Βελόπουλο και οικτί-
ρουν έναν από τους κορυφαίους
ιστορικούς των ημερών μας, τον
Μαρκ Μαζάουερ, επειδή θυμίζει
την αλήθεια και καταγγέλλει την
τύφλωση της μνήμης. Ιστορία
τους, αμαρτία μας.
Extra Terrestrial
exter@e-tipos.com

Τελικά υπάρχουν και άλλες τέτοιες φωνές????

H πρόσφατα βραβευμένη με OSCAR για την κατηγορία Α' Γυναικείου ρόλου Γαλλίδα ηθοποιός Marion Cotillard (για την ταινία "Η ζωή σαν τριαντάφυλλο" - La Mome) έκανε καταπληκτικές δηλώσεις στη γαλλική τηλεόραση σε σχέση με την πλύση εγκεφάλου και την προπαγάνδα που δεχόμαστε από κρατικές οργανώσεις (πως αλλιώς άραγε να τον χαρακτηρίσω), σχετικά με την κατάρρευση των διδύμων πύργων στις 9/11 στη Νέα Υόρκη αλλά ακόμη και για την προσέγγιση και το περπάτημα στη Σελήνη. Οπου και να ψαξετε "Marion Cotillard 9/11" θα σας βγάλει άπειρες διευθύνσεις.Να λοιπόν που εκτός από επιστήμονες, ειδικούς κ.λ.π. η οποίοι υποστηρίζουν ότι είναι πολύ παράξενο, έως αδύνατο να κατέρρευσαν τόσο γρήγορα οι πύργοι, ήρθε και μία Ευρωπαία (κατά τύχη άραγε????) ηθοποιός να εκφράσει ανησυχίες - απορίες....Εγώ παραθέτω το περιοδικό "ΣΙΝΕΜΑ" από όπου αρχικά διάβασα την είδηση, και στο ψάξιμο βρήκα και το 911Blogger, όπου έχει και κάποια σχόλια. http://www.cinemag.gr/summary.asp?catid=10167&subid=2&pubid=844286
http://www.911blogger.com/node/14144">http://www.911blogger.com/node/14144">http://www.911blogger.com/node/14144

Για να υπάρχουμε έστω μία φορά στον κόσμο είναι απαραίτητο να μην υπάρξουμε ποτέ ξανά (Albert Camus)

Μετά από μια μάχη δέκα ημερών στην εντατική του Αγ. Λουκά, χάθηκε σήμερα το πρωί ο πατέρας μου Γιώργος. Η νεκρώσιμη ακολουθία θα γίνει στον Ι.Ν. Αναστάσεως του Κυρίου στα κοιμητήρια (Εθνική οδός Χαριλάου-Θέρμης) στις 11:00, Τετάρτη 27 Φεβ. 2008.

Ευχαριστώ όλους για την συμπαράσταση όλες αυτές τις δύσκολες μέρες,

Μαυρίκιος

Κυριακή 2 ,Μαρτίου 2008

Πρόγραμμα προσεχούς Πιλαλικής Κυριακής.

10.15 Συνάντηση στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο (στην Είσοδο από Κωνταντινουπόλεως).

10.30- 12.00 Αιμορούφηγμα από καλλίγραμμες νοσοκόμες .(μόνο)

12.00 Τελείωνει η Αιμοδοσία ούτως ή άλλως..

12.15 Καφες σε παρακείμενο μπουγατσατζήδικο.

13.15 Πάμε όλοι μαζί συν τέκνοις κλπ μικρή εκδρομή ως τη Χρυσαυγή Λαγκαδά για αναπλήρωση των αιμοθερμίδων...

*Μην ξεχνάτε πρωινό τρώμε πριν την αιμοδοσία (όχι σκασμού όμως).
Δεν πίνουμε αλκοολ την προηγούμενη μέρα !

*Εφημερίδες δεκτές για συζήτηση . ("Το Θέμα" θα το φέρει
ο Γρηγόρης που είναι μανιώδης του Θέμου).


Εις το επανειδειν!

Περί θρησκείας στην Ελλάδα

Απο το www.in.gr, διάβασα το παρακάτω άρθρο, το οποίο δείχνει που οδηγούμαστε ως χώρα που ακόμη δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί από μερικές κακές συνήθειες.

Βέβαια θεωρώ πως είναι θέμα χρόνου να μας τις κόψουν........

"Η διαδικασία του όρκου στο Ιερό Ευαγγέλιο για την απόκτηση άδειας ασκήσεως δικηγορικού επαγγέλματος που υποχρεώνει τους νέους δικηγόρους να δηλώνουν δημοσίως τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις παραβιάζει τη θρησκευτική ελευθερία, στην οποία περιλαμβάνεται και το δικαίωμα του ατόμου να μην αποκαλύπτει το θρήσκευμά του.

Αυτό έκρινε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) και καταδίκασε την Ελλάδα, επιδικάζοντας υπέρ του δικηγόρου Θ.Α. για την ηθική ικανοποίησή του το ποσόν των 2.000 ευρώ.

Όπως αναφέρει Το Βήμα, ο 32χρονος δικηγόρος είχε περάσει με επιτυχία τις εξετάσεις του για την απόκτηση άδειας επαγγέλματος και ορκίστηκε, όπως προβλέπεται στον Κώδικα περί Δικηγόρων, σε δημόσια συνεδρίαση στο Πρωτοδικείο Αθηνών στις 2 Νοεμβρίου 2005.

Σύμφωνα με τη διαδικασία, ο Θ.Α. λίγο προτού ορκιστεί στο Ιερό Ευαγγέλιο δήλωσε στον πρόεδρο του δικαστηρίου, στον οποίον προηγουμένως είχε παραδώσει συμπληρωμένο το απαιτούμενο τυποποιημένο έγγραφο, ότι δεν ήταν χριστιανός ορθόδοξος και ότι ήθελε να προβεί σε σχετική υπεύθυνη δήλωση. Ο πρόεδρος έκανε δεκτό το αίτημά του.

Στο σκεπτικό της καταδικαστικής απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου επισημαίνεται ότι το δικαίωμα του ατόμου στη θρησκευτική ελευθερία περιλαμβάνει και την αρνητική πτυχή της μη αποκάλυψης του θρησκεύματος ή των θρησκευτικών του πεποιθήσεων."

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=875438&lngDtrID=244

Μαθήματα υποχωρητικότητας... Ποτέ ξανά! Γκρρρ..

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ: ΠΩΣ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ

Κρις Σπύρου
(Ομιλία του κ. Κρις Σπύρου, Πρώην Πρόεδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας, Νιού Χαμσάίρ, ΗΠΑ, για το Μακεδονικό ζήτημα, στην εκδήλωση της “Ένωσης των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων”)

Copyright: http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=2829 (part one)
Copyright: http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=2870 (part two)

Γνώρισα την Μακεδονία από τα λίγα χρόνια που πήγα σχολείο στην Ελλάδα. Έφυγα για την Αμερική 13 ετών πριν από 48 χρόνια.

Έμαθα για την Μακεδονία από τον παππού μου τον Θανάση Σπύρου, ο οποίος άφησε την γυναίκα του έγκυο το 1910, με τον πατέρα μου στην κοιλιά της, και έφυγε για την Αμερική. Πήρε τρία παιδιά μαζί του και άφησε πίσω στο χωριό άλλα 4 παιδιά με τη γιαγιά μου την Ελένη.

Έμαθα για την Μακεδονία από αυτόν τον παππού που δύο χρόνια μετά την άφιξή του στην Αμερική ξαναγύρισε στην Ελλάδα να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και των άλλων κατεχομένων εδαφών από τους Τούρκους. Έξι (6) ολόκληρα χρόνια πολέμησε και δεν ξαναείδε ποτέ τα τρία παιδιά του που άφησε στην Αμερική.

Ξέρω τους Μακεδόνες από τον πατέρα μου τον Κώστα που πολέμησε στην Μακεδονία, στο Ιταλικό μέτωπο και τραυματίας μας διηγιόταν χρόνια μετά για «τα μεγάλα νταούλια» που παίζανε οι Μακεδόνες όταν αυτός έπαιζε το μαντολίνο του στο μέτωπο. Με καμάρι μας έδειχνε φωτογραφίες και μας έλεγε για την φιλοξενία που τους προσέφεραν οι Έλληνες της Μακεδονίας.

Το Μακεδονικό το έμαθα από το Νίκο Μάρτη, τον Βαγγέλη Κωφό, και τον Στέλιο Παπαθεμελή, τρεις έξοχους Έλληνες Μακεδόνες που έχουν κάνει αγώνες για την Μακεδονία.

Από τα ντοκουμέντα που θα δείξω απόψε θα δείτε πως για πρώτη φορά μετά το 1993 απεφάσισα να μιλήσω δημόσια για όσα ξέρω για το Μακεδονικό και δέχτηκα την πρόσκληση των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων να συμμετέχω στην αποψινή συζήτηση.

Δέχτηκα την πρόσκληση γιατί ακούω δεξιά και αριστερά να με ρωτούν γιατί εμείς οι Ελληνοαμερικανοί αφήσαμε τον σημερινό Πρόεδρο Τζόρτζ Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία.

Δεν άντεξα πια..Είπα στον εαυτό μου, η αλήθεια και η πραγματικότητα πρέπει να ειπωθεί και να αναδειχθεί.
Το πρώτο βάπτισμα του πυρός για το Μακεδονικό το πήρα πριν διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία όταν το 1986 έμαθα από τον πρώην Έλληνα υπουργό Νίκο Μάρτη ότι το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ είχε εκδώσει εγκυκλοπαίδεια με τίτλο «Εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ για τις Αμερικανικές Εθνότητες».

Στην εγκυκλοπαίδεια αυτή ο Καθηγητής και συγγραφέας Στέφαν Θέρνστρομ υποστηρίζει ότι υπάρχει Μακεδονική μειονότητα στις ΗΠΑ πέραν των Ελλήνων μεταναστών της Μακεδονίας. Γράφει συγκεκριμένα η εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ ότι «ενώ στο παρελθόν μερικοί Μακεδόνες μετανάστες, έλεγαν ότι έχουν Ελληνική καταγωγή, σήμερα οι περισσότεροι νιώθουν ελεύθεροι να αυτοαποκαλούνται «Μακεδόνες» χωρίς τον φόβο ύπαρξης αντιποίνων από την Ελληνική κυβέρνηση».

Έγιναν μεγάλοι αγώνες ν’αλλάξουμε το κείμενο της εγκυκλοπαίδειας χωρίς καμιά βοήθεια από την επίσημη Ελληνική πολιτεία. Το 1992 προέκυψε πια το Μακεδονικό όπως το ξέρουμε σήμερα.

Μετά το δημοψήφισμα της Νοτιοσλαβίας (των Σκοπίων), στις 7 Σεπτεμβρίου 1991, για κήρυξη ανεξάρτητου Κράτους με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», συνέβησαν τα ακόλουθα.

Στις 16 Δεκεμβρίου 1991, το Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ευρώπης ψήφισε ομόφωνα ότι δεν θα αναγνωρίσουν όνομα για τη Νοτιοσλαβία που μπορεί να έχει «εδαφικές διεκδικήσεις στο μέλλον».

Στις 2 Φεβρουαρίου 1992, οι Υπουργοί εξωτερικών της ΕΟΚ ανέθεσαν στον τότε Υπουργό Εξωτερικών της Πορτογαλίας João de Deus Pinheiro να προτείνει λύση για το αίτημα αναγνώρισης της Νοτιοσλαβίας. Μετά από μερικούς μήνες διαπραγματεύσεων ο κύριος Πινεϊρο πρότεινε το όνομα «Nova Macedonia». Η πρότασις Πινεϊρο απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Αρχηγών της Ευρώπης (ΕΟΚ) γιατί περιείχε το όνομα «Μακεδονία».

Στις 13 Απριλίου 1992, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε σε σύσκεψη το Συμβούλιο των Ελλήνων Πολιτικών Αρχηγών να πάρει θέση για την ονομασία και την αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας ως νέου κράτους.

Μετά την συνάντηση των Αρχηγών ο Πρέσβης παρά τω Προέδρω Πέτρος Μολυβιάτης, ο σημερινός Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, διάβασε για τις τηλεοράσεις και τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης το ακόλουθο ανακοινωθέν. «Η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον εάν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου ‘91 με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη «Μακεδονία».

Στις 27 Ιουνίου 1992 οι ηγέτες της Ενωμένης Ευρώπης ψήφισαν ομόφωνα και συμφώνησαν με την Ελληνική θέση ότι θα αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως ανεξάρτητο κράτος «μόνον εάν η ονομασία δεν περιέχει τη λέξη “Μακεδονία”».

Στις 7 Ιουνίου 1992, ο Αμερικανός ιστορικός και αρθρογράφος Johann Fink δημοσίευσε άρθρο στην αλυσίδα 300 και πλέον εφημερίδων του “Scripps Howard News Service”στο οποίο άρθρο έλεγε και τα εξής: «Η Μακεδονία, η φτωχότερη από τις πρώην δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας, που βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της, είναι και πάλι ελεύθερη έπειτα από είκοσι δύο αιώνες κατοχής από ξένους. Τώρα υπάρχει ανησυχία ότι η πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επί πολλά χρόνια εκρηκτική ύλη σε πυριτιδαποθήκη, είναι πιθανόν να αποτελέσει και πάλι το μήλον της έριδος ανάμεσα στις γείτονες χώρες, τη Βουλγαρία, την Ελλάδα, την Αλβανία και τη Σερβία.

Η σημαντικότερη αμφισβήτηση της εθνικής της κυριαρχίας προέρχεται από την Ελλάδα. Η Αθήνα, που περιγράφει υποτιμητικά τη Μακεδονία ως «ψευτο-δημοκρατία», αντιτίθεται στη χρήση του ονόματος Μακεδονία ως εθνικού ονόματος για τη νεοσύστατη δημοκρατία, επισημαίνοντας ότι η ονομασία αυτή είναι ταυτόσημη με την ονομασία της διοικητικής περιφέρειας που βρίσκεται στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας και αποτελούσε τμήμα της ιστορικής Μακεδονίας μέχρι το 1913. Ως μέλος διαφόρων διεθνών οργανισμών, η Αθήνα έχει τελικά απομονώσει τη Μακεδονία από τη διεθνή κοινότητα».

Κυρίες και κύριοι, έχετε ξανακούσει τέτοιες ηλιθιότητες να λέγονται από ιστορικούς; Αυτός ο κύριος ισχυρίζεται ότι εδώ και δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια υπήρχε κράτος Μακεδονία, οι κάτοικοί του οποίου ήταν Σλάβοι, όπως και ο ένδοξος βασιλεύς του ο Μέγας Αλέξανδρος. Τι κακό πράγμα η άγνοια!

Στις 2 Οκτωβρίου 1992 ο τότε υποψήφιος για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κυβερνήτης Μπίλ Κλίντον (Bill Clinton) έκανε την επίσημη γραπτή δήλωση με τίτλο:

«ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΚΛΙΝΤΟΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ».

Είπε ο κ. Κλίντον: «Στηρίζω την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με την οποία η νοτιότερη πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος υπό τον όρο να μην περιλαμβάνεται στην ονομασία της η λέξη «Μακεδονία». Πολλοί Αμερικανοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πρόβλημα που προκύπτει από τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία». Περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση αυτού του ονόματος για το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας «ως προκάλυμμα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας» ενώ θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης.

Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Εάν το νέο αυτό κράτος επιθυμεί την αναγνώριση της Αμερικής, θα πρέπει κατ΄ αρχάς να δεχθεί τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, να ικανοποιήσει τις γείτονες χώρες και την παγκόσμια κοινότητα όσον αφορά τις προθέσεις του, ότι δηλαδή είναι ειρηνικές και σύμφωνες με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία απορρίπτει τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Η Κυβέρνηση Κλίντον θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα διασφαλίσει την ικανοποίηση των νόμιμων συμφερόντων της Ελλάδας».

Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου του 1992 ο Μπίλ Κλίντον εκλέχτηκε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής κερδίζοντας τις εκλογές από τον Πρόεδρο Τζόρτζ Μπούς. Λίγες μέρες μετά άρχισε ένας μαραθώνιος αγώνας να αποτραπεί η έντονη και πιεστική προσπάθεια της απερχόμενης κυβέρνησης Τζόρτζ Μπους να αναγνωρίσει τη Νοτιοσλαβία (τα Σκόπια) ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Τί έγινε τότε... Μετά την ήττα των εκλογών από τον Μπίλ Κλίντον ο Τζόρτζ Μπούς έστειλε τον Υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ Λόρενς Ήγκελμπέργκερ (Lawrence Eagleburger) στην Ευρώπη προκειμένου να πείσει τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να αλλάξουν θέση που ομόφωνα είχαν πάρει στις 27 Ιουνίου 1992 και να αναγνωρίσουν μαζί με τις ΗΠΑ το νέο κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος Μπους προσπάθησε να εκπληρώσει την προεκλογική του υπόσχεση στους Σκοπιανούς των ΗΠΑ, οι οποίοι συνέβαλαν σημαντικά στην αποτυχημένη προεκλογική του προσπάθεια.

Επιστρατεύτηκα από την τότε Ελληνική Κυβέρνηση να βοηθήσω σαν ένας από τους «παράγοντες της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας».

Εκείνη την εποχή είχα την ιδιότητα του Προέδρου του Δημοκρατικού κόμματος στην Πολιτεία του Νιού Χαμσάϊρ, την πιο σημαντική πολιτεία της Αμερικής όσον αφορά στις Προεδρικές Εκλογές, και μόλις είχα εκλεγεί Πρόεδρος των Εκλεκτόρων του Μπίλ Κλίντον στην ίδια πολιτεία.

Στόχος ήταν να μην μπορέσει η Αμερικανική Κυβέρνηση πριν τη λήξη της θητείας της στις 20 Ιανουαρίου 1993 να πείσει τους Ευρωπαίους και ιδιαίτερα το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να αναγνωρίσουν το νέο αυτό κράτος ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αυθαίρετη αναγνώριση από την κυβέρνηση της Αμερικής θα ήταν άσχετη εφόσον η κυβέρνηση Μπους ήταν πλέον μεταβατική.

Στην Αθήνα συναντήθηκα στο Γραφείο του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον κ. Πέτρο Παπαγεωργίου, πολιτικό σύμβουλο του Πρωθυπουργού και μερικές μέρες αργότερα με τον κ. Λουκά Τσίλα, τότε σύμβουλο του Πρωθυπουργού για θέματα ασφαλείας. Λίγους μήνες αργότερα ο κ. Τσίλας διορίστηκε Πρέσβης της Ελλάδος στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ελληνική Κυβέρνηση. Επίσης για το ίδιο θέμα συναντήθηκα και με την κα. Ντόρα Μπακογιάννη, τότε υπουργό πολιτισμού.

Ο κ. Παπαγεωργίου, ο κ. Τσίλας και η κα. Μπακογιάννη τόνισαν την σπουδαιότητα του να αποτραπεί η προσπάθεια της απερχόμενης Κυβέρνησης Μπούς να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ζήτησαν από μένα να βοηθήσω και με τους συμβούλους και συνεργάτες του Μπίλ Κλίντον αλλά και με την ηγεσία της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας και ιδιαίτερα τα στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος που συνέβαλαν στην εκλογή του νέου Προέδρου Μπίλ Κλίντον. Δέχτηκα να βοηθήσω και πραγματικά μετά από μια σκληρή προσπάθεια και με την βοήθεια του Μαϊκλ Δουκάκη και πολλών άλλων συναδέλφων στην Αμερική κατορθώσαμε να αποτρέψουμε την προσπάθεια του Τζόρτζ Μπούς.

Στην Αμερική συναντήθηκα με τον Μαϊκλ Δουκάκη έναν από τους πιο στενούς πολιτικούς φίλους και υποστηρικτές του Μπίλ Κλίντον. Ενημέρωσα τον Μαϊκλ Δουκάκη για το σημαντικό θέμα της αναγνώρισης της Νοτιοσλαβίας από τις ΗΠΑ με ονομασία που περιείχε το όνομα «Μακεδονία»και του ζήτησα να συμμετάσχει στην προσπάθεια να σταματήσουμε την Κυβέρνηση Μπούς.

Ο Μαϊκ Δουκάκης συμφώνησε να έρθει σε επαφή με τον Άντονυ Λέικ (Anthony Lake) και την Μαντλίν Ολμπραϊτ (Madeleine Albright). Ο Λέϊκ και η Ολμπράϊτ ήταν κορυφαίοι σύμβουλοι του Μπίλ Κλίντον για θέματα Εξωτερικής πολιτικής και Εθνικής Ασφάλειας στην Προεδρική του εκστρατεία του 1992. Ο Άντονυ Λέϊκ διορίστηκε Σύμβουλος Ασφαλείας του Προέδρου Κλίντον στο Λευκό Οίκο και η Μαντλίν Ολμπραϊτ έγινε Πρέσβης της Κυβέρνησης Κλίντον στα Ηνωμένα Έθνη και αργότερα Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Ενημέρωσα επίσης πολλούς ακόμη επιφανείς Ελληνοαμερικανούς πολιτικούς ηγέτες, όπως τον Φιλ Αγγελίδη, τότε Πρόεδρο του ισχυρού Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας με περισσότερα από έξι (6) εκατομμύρια δημοκρατικά μέλη όπως και τον Μάϊκ Πάνος, Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Πολιτείας Ιντιάνα. Όλοι τους συμφώνησαν να βοηθήσουν.

Με σκληρή επιμονή και με τη βοήθεια πολλών άλλων Ελληνοαμερικανών οι οποίοι ήταν κοντά στον Μπίλ Κλίντον καταφέραμε να σταματήσουμε την προσπάθεια της κυβέρνησης Μπους να φέρει το θέμα της αναγνώρισης στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για ψήφισμα, παρότι ο Ήγκελμπέργκερ προσπάθησε να το κάνει ακόμη και στις 19 Ιανουαρίου 1993 μια μέρα πριν από την ορκωμοσία του Μπίλ Κλίντον.

Πρέπει να προσθέσω εδώ ότι στη χρονική αυτή διάρκεια συναντήθηκα αρκετές φορές με τους Συμβούλους του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού και πέρασα και τα Χριστούγεννα του ’92 και την Πρωτοχρονιά του 1993 στην Αθήνα. Συνέβαλα επίσης και στην προετοιμασία του τότε Έλληνα Υφυπουργού Εξωτερικών Ανδρέα Ανδριανόπουλου, ο οποίος ταξίδευε στη Νότιο Αμερική σε μια αποστολή να ζητήσει υποστήριξη από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και από την Ελληνοαμερικανική ηγεσία ενάντια στην προσπάθεια της Κυβέρνησης Μπους. Στο υπόμνημά μου προς τον κ. Τσίλα με ημερομηνία 31/12/1992 πρότεινα στις Ηνωμένες Πολιτείες ο κ. Ανδριανόπουλος να έρθει σε επαφή με τους Μάϊκλ Δουκάκη, Πόλ Τσόγκα, Φίλ Αγγελίδη, Μάϊκ Πάνο, Άγγελο Τσακόπουλο, Νίκ Μητρόπουλο και Τζόρτζ Στεφανόπουλο. Στο υπόμνημά μου συμπεριέλαβα τα τηλέφωνα σπιτιού και τα προσωπικά τηλέφωνα του καθενός τους.

Όπως αργότερα αποδείχτηκε δεν ξέραμε πολλά για το τι ακριβώς συνέβαινε με το Μακεδονικό θέμα. Είναι τώρα όμως ξεκάθαρο ότι η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν με αντιφατικές στρατηγικές. Δημόσια και επίσημα η Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν να αποτρέψει την Κυβέρνηση Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παρασκηνιακά όμως η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε ένα σύνθετο όνομα που θα ήταν κάπως παραδεκτό και θα είχε λιγότερο πολιτικό κόστος.

Είναι τώρα προφανές ότι αυτή η στρατηγική εφαρμόστηκε παρασκηνιακά για αρκετό χρονικό διάστημα από τον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό. Ακούστε τι είπε σε μια πρόσφατη δήλωσή του ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Αντώνης Σαμαράς, στην εκπομπή «Οι φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά στο τηλεοπτικό κανάλι “MEGA” στις 16/11/2004.

«Εκείνη την στιγμή στη σύσκεψη αυτή (6 Μαρτίου) ενόψει του γεγονότος ότι εγώ έπρεπε σε τρεις ημέρες να πάω στις Βρυξέλες να συζητήσω με Μπέικερ και Υπουργούς των Εξωτερικών, ο Μητσοτάκης λέει πρέπει να έχουμε μια δεύτερη γραμμή άμυνας. Τι θα γίνει εάν οι Αμερικανοί δεν θελήσουν να αναγνωρίσουν αυτό το οποίο έχουν αναγνωρίσει οι Ευρωπαίοι, τους τρεις όρους;

Μα δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεχθούν παρά εάν εμείς δεν δώσουμε την μάχη. Μου λέει δεν σου κρύβω, παρουσία των άλλων, ότι εγώ το θέμα του ονόματος δεν το θεωρώ σημαντικό. Λέω τότε κύριε Πρόεδρε, μου λέτε αυτό που έχετε πει στον Ελληνικό λαό, αυτό που έχει αποφασίσει το Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αυτό το οποίο λέτε εσείς προς τον Ελληνικό λαό, άλλο τι μας λέτε εδώ, να βγω εγώ και να πω τα αντίθετα στο εξωτερικό; Πώς θα το κάνω; Πηγαίνω έξω και, κύριε Παπαχελά, ποτέ δεν έχω αισθανθεί τόσο άσχημα και δεν θα ήθελα ποτέ άλλος Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών να αισθανθεί το ίδιο άσχημα. Έγινα περίγελος. Με ρωτούσε ο κύριος Ντελόρ με υπονοούμενα, με ρωτούσε ο κύριος Πόστ του Λουξεμβούργου, με ρωτούσε ο Γκένσερ, με ρωτούσε ο κύριος Κόλλινς της Ιρλανδίας και μου λέγανε, καλά Αντώνη, εδώ μας λές άλλα και μαθαίνουμε από το κέντρο ότι άλλη είναι η γραμμή. Είχανε ήδη αρχίσει οι διαρροές ότι μην ακούτε τον Σαμαρά, αυτός έχει την θέση όνομα, εμάς δεν μας νοιάζει».

Φαίνεται λοιπόν πια ξεκάθαρα ότι όταν εμείς αγωνιζόμασταν να αποτρέψουμε την Κυβέρνηση Μπους, η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βρούν τρόπο να αποφύγουν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας σαν νέο κράτος από την Ενωμένη Ευρώπη. Ο μόνος άλλος φορέας ήταν τα Ηνωμένα Έθνη! Έτσι και έγινε.

Στις 22 Ιανουαρίου 1993, δύο μέρες μετά την ορκωμοσία του Μπίλ Κλίντον και πριν τελειώσουν οι τελετές ορκωμοσίας στην Ουάσιγκτον η κυβέρνηση των Σκοπίων έκανε επίσημη αίτηση στα Ηνωμένα Έθνη να αναγνωριστεί η Νοτιοσλαβία ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Πώς και γιατί αποφάσισε η κυβέρνηση των Σκοπίων να παρακάμψει την Ενωμένη Ευρώπη;

Δύο μέρες αργότερα στις 24 Ιανουαρίου 1993 τρεις μεγάλες χώρες της Ενωμένης Ευρώπης η Αγγλία, η Γαλλία και η Ισπανία με τη σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής κυβέρνησης πρότειναν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας από τα Ηνωμένα Έθνη με μια δήθεν συμβιβαστική ονομασία. Πρότειναν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας με το όνομα «Πρώην-Γιουγκοσλαβική-Δημοκρατία-της Μακεδονίας» FYROM.

Πώς και γιατί αποφάσισαν οι τρεις αυτές κυβερνήσεις να κάνουν την επίσημη αυτή «συμβιβαστική» πρόταση στα Ηνωμένα Έθνη; Μήπως είχαν ψηφίσει οι ηγέτες της Ευρώπης να αλλάξουν στάση και να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με όνομα που περιείχε την λέξη Μακεδονία; Ασφαλώς όχι. Το κάνανε εν ονόματι της Ενωμένης Ευρώπης;

Ασφαλώς όχι!!
Φαίνεται ότι όλα είχαν προσυμφωνηθεί παρασκηνιακά. Η Ελληνική Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση των Σκοπίων και οι Ευρωπαίοι τα είχαν βρει για μια σύνθετη ονομασία η οποία περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» . Αυτό που παρέμεινε σε εκκρεμότητα ήταν η θέση του Μπίλ Κλίντον.

Τι έγινε όμως με την ομόφωνη απόφαση των πολιτικών ηγετών της Ελλάδος; Τί έγινε η περίφημη δήλωση του Πέτρου Μολυβιάτη εν ονόματι του Συμβουλίου των Ελλήνων πολιτικών Αρχηγών ότι η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίσει τα Σκόπια εάν η ονομασία περιέχει την λέξη «Μακεδονία»; Είχαν αλλάξει στάση οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες; Ασφαλώς όχι!!

Το θέμα Κλίντον όμως ήταν το πιο σοβαρό. Ο Μπίλ Κλίντον είχε δεσμευτεί στους Ελληνοαμερικανούς υποστηρικτές του και ο Κλίντον θα τηρούσε την δέσμευσή του. Γι’ αυτό είμαι απόλυτα σίγουρος. Επομένως οι αρχιτέκτονες της συμβιβαστικής λύσης ρισκάρανε το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας από την Κυβέρνηση Κλίντον εάν προτείνανε αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που περιείχε την λέξη «Μακεδονία». Μόνον οι Ελληνοαμερικανοί ηγέτες μπορούσαν να αποδεσμεύσουν τον Μπίλ Κλίντον. Εξάλλου αυτοί τον δέσμευσαν στις 3 Οκτωβρίου 1992.

Έτσι κατασκευάσθηκε προσεκτικά ένας σύγχρονος «Δούρειος Ίππος»!
Ιδού τι έγινε.
Δεν ξέρω ακριβώς πόσες ώρες μετά την ορκωμοσία του Μπίλ Κλίντον στο αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν περάσει όταν οι μισθωτοί αντιπρόσωποι της Ελλάδος (paid lobbyists) στην Ουάσιγκτον κ.κ. «Manatos & Manatos” δημιούργησαν μια «προσωρινή ειδική» επιτροπή με την ονομασία «Ad hoc American Hellenic Leadership Committee”.

Ποιά ήταν τα μέλη αυτής της «προσωρινής επιτροπής» δεν έμαθα ποτέ. Αυτό που ξέρω είναι το εξής: Εκ μέρους αυτής της πρόχειρης επιτροπής η εταιρεία «Μάνατος και Μάνατος» ζήτησε από εκλεγμένους πολιτικούς, επιχειρηματίες και Δημοτικούς άρχοντες όλους επιφανείς Ελληνοαμερικανούς να συνυπογράψουν μια επιστολή που απευθυνόταν στον Πρόεδρο Κλίντον και του ζητούσε να υποστηρίξει την «νέα θέση» της Ελληνικής Κυβέρνησης για μια «συμβιβαστική λύση» στο ζήτημα της αναγνώρισης του ονόματος της Νοτιοσλαβίας. Η επιστολή είχε συνταχθεί και είχε διατυπωθεί τόσο προσεκτικά που μπροστά της ο «Δούρειος Ίππος» έμοιαζε σαν μια ερασιτεχνική εφεύρεση!

Παρόλα αυτά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Ο Μπίλ Κλίντον θα έπρεπε να υποστηρίξει την νέα θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης στην ονομασία του νέου κράτους της Νοτιοσλαβίας, παρότι η συμβιβαστική λύση περιείχε τη λέξη «Μακεδονία».

Η προτεινόμενη επιστολή προς τον Πρόεδρο Κλίντον είχε την ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 1993 έξι μέρες μετά την ορκωμοσία του. Είναι τόσο ωραία γραμμένη και τόσο υπέροχα εθνικοποιημένη που αν δεν είσαι γνώστης των πραγμάτων και «γάτα» στα πολιτικά υπονοούμενα ποτέ δεν θα καταλάβεις ότι με την συνυπογραφή σου συμβάλλεις σε μια Κολοσσιαία εθνική προδοσία! Και όμως ακριβώς αυτό ήταν.

Όταν εγώ έλαβα το προτεινόμενο γράμμα προς τον Πρόεδρο Κλίντον και μου ζητήθηκε να το υπογράψω οι συγγραφείς του είχαν ήδη εξασφαλίσει την υπογραφή των: Phil Angelides (Φίλ Αγγελλίδης), Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας. Art Agnos (Αρτ Άγκνος), πρώην Δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο, Andrew Athens (Άντριου Άθενς), Προέδρου του Ηνωμένου ΑμερικανοΕλληνικού Κογκρέσου, John Casimatidis (Τζων Κατσιματίδης), Πρόεδρο του “Red Apple Groups”. Philip Christopher (Φίλιπ Κρίστοφερ), Προέδρου PSEKA, dr. Gus Konstantine (Γκάς Κονσταντίν), Supreme President of AHEPA, δρ. Takey Crist (Τάκη Κρίστ), Προέδρου American Hellenic Institute, Public Affairs Committee. Michael Dukakis (Μιχάλης Δουκάκης), πρώην Κυβερνήτης της Πολιτείας της Μασαχουσέτης, Nicholas Gage (Νίκολας Γκέιτς), συγγραφέας, Fotis Gerasopoulos (Φώτης Γερασόπουλος), αντιπρόεδρο Hellenic American National Council. Dr. Christos Ioannides (Χρήστος Ιωαννίδης), Καθηγητής Greek and Middle Eastern Affairs, Michael Zaharis (Μιχάλης Ζαχαρής), Chairman KOS Pharmaceutical INC, Sotiris Kolokotronis (Σωτήρης Κολοκοτρώνης), President SKK Enterprises, Andrew Manatos (Άντριου Μάνατος), Special Counsel United Hellenic American Congress, John Nathenas (Τζων Ναθήνας) President Hellenic American National Council. Peter J. Pappas (Πήτερ Πάππας), President P.J. Mechanical Corporation, Jim Regas (Τζιμ Ρήγας) Esq. Senior Courses Regas, Freratos & Harp, Eugene Rossides (Ευγένιος Ροσίδης), Esq. Chairman American Hellenic Institute, Angelo Tsakopoulos (Άγγελος Τσακόπουλος), Former National Chairman Greek American for Clinton and Professor Spiros Vreonis jr.(Σπύρος Βρυώνης), New York University.

Ασφαλώς έγινε κοινοποίηση της επιστολής στον Warren Christopher (Γούορεν Κρίστοφερ) Υπουργό Εξωτερικών ΗΠΑ, Anthony Lake (Άντονυ Λέικ), Σύμβουλο Ασφαλείας του Λευκού Οίκου και dr. Madeleine Albright (Μαντλίν Ολμπράϊτ), Πρέσβη των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη.

Διάβασα προσεκτικά την προτεινόμενη επιστολή που μου ζητούσαν να συνυπογράψω και είπα μέσα μου «Ώρα καλή Μακεδονία μας». Ασφαλώς δεν δέχτηκα να την συνυπογράψω και η επιστολή εστάλη στον Πρόεδρο Κλίντον. Κατάλαβα ότι εάν τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώριζαν το νέο κράτος των Σκοπίων με ένα όνομα που περιείχε τη λέξη «Μακεδονία» θα γεννιόταν για πρώτη φορά στην ιστορία μια νέα χώρα με την ονομασία «Μακεδονία» και δεν θα ήταν Ελληνική. Με άλλα λόγια η νοτιότερη περιοχή της Γιουγκοσλαβίας θα αναγνωριζόταν από τα Ηνωμένα Έθνη σαν χώρα με το όνομα «Μακεδονία» και η Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας θα ήταν πια απλώς μια διοικητική περιφέρεια όπως την αποκάλεσε ο προαναφερθείς ιστορικός κ. Johann Fink. Μια διοικητική περιφέρεια η οποία στο μέλλον θα διεκδικείται από το νεοσύστατο κράτος.

Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι που πρόσφεραν την υπογραφή τους δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο για να μελετήσουν το ακριβές κείμενο της επιστολής και υπέγραψαν καλή τη πίστει νομίζοντας ότι υπογράφουν για το συμφέρον της Ελλάδας. Άλλωστε η υπογραφή ζητήθηκε και δόθηκε τηλεφωνικά!!

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα δίμηνο γεμάτο παραπληροφόρηση και αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Για περισσότερο από δύο μήνες οι συζητήσεις και οι «αγώνες» περιστρέφονταν γύρω από δευτερεύοντα και τριτεύοντα θέματα. Σημαίες, σύμβολα, παλικαρισμοί, Τουρκικές παρενοχλήσεις οτιδήποτε άλλο παρά το όνομα Μακεδονία απασχολούσαν την κοινή γνώμη.

Τελικά η μάσκα έπεσε. Στις 7 Απριλίου 1993 επίσημα πια με επιστολή προς το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εν ονόματι της Ελληνικής Κυβέρνησης ο τότε Υπουργός Εξωτερικών κ. Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ανήγγειλε ότι η Ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται την συμβιβαστική πρόταση με την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θα αναγνωρίσουν το νοτιότερο τμήμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας ως νέο κράτος με την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Την ίδια μέρα, στις 7 Απριλίου 1993 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την αναγνώριση του νέου κράτους και φυσικά έτσι ψήφισε και η Ελλάδα!
Εκείνη την ημέρα ένα κομμάτι από την Ελληνικότητά μου πέθανε.
Έτσι λοιπόν εάν σας ρωτήσει κανείς πότε αναγνωρίστηκε (γεννήθηκε) το πρώτο και μόνο μη Ελληνικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία» να του πείτε στις 7 Απριλίου 1993.
Αν σας ρωτήσει ποιά ήταν η θέση της Ελλάδος, να πείτε ότι ψήφισε υπέρ!
Αν σας ρωτήσει πώς ψήφισε η Αμερική να του πείτε και αυτή ψήφισε υπέρ.
Αν σας ρωτήσει γιατί οι Ελληνοαμερικανοί φίλοι του Μπίλ Κλίντον του ζήτησαν να αλλάξει την θέση που είχε πάρει στις 3 Οκτωβρίου 1992 να του πείτε γιατί η Ελληνική κυβέρνηση τους ζήτησε να το κάνουν!

Ακούστε προσεκτικά παρακαλώ, κυρίες και κύριοι, τι είπε ο τότε πανίσχυρος Αμερικανός βουλευτής και Πρόεδρος της Επιτροπής των Εξωτερικών Υποθέσεων του Αμερικανικού Κογκρέσου κ. Lee Hamilton (Λι Χάμιλτον) όπως είχε γραφεί στην ανταπόκριση του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου στην ημερήσια εφημερίδα «Πρωϊνή» της Νέας Υόρκης λίγες μέρες μετά την επίσημη αναγνώριση από τα Ηνωμένα Έθνη.

Είπε ο κύριος Χάμιλτον:
«ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΑΤΕ ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ. ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΣΥΞΥΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΑΣ»
Η ανταπόκριση του Μιχάλη Ιγνατίου στην Πρωϊνή: «ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ.
Η Ελληνική κυβέρνηση έχασε μοναδική ευκαιρία να κερδίσει σημαντικά πλεονεκτήματα στη μάχη των Σκοπίων, όταν λόγω ασυνεννοησίας με την Ουάσιγκτον και ερασιτεχνικών χειρισμών δέχθηκε τον «έντιμο συμβιβασμό» χωρίς να περιμένει τη δημοσιοποίηση της θέσης της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Λι Χάμιλτον, δήλωσε στη διάρκεια εκδήλωσης Ελληνοαμερικανών στο Λος Άντζελες, ότι ο ίδιος αλλά και στελέχη της κυβέρνησης Κλίντον εξεπλάγησαν από την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να μην επιμένει στη γνωστή θέση της για την ονομασία και αντίθετα να αποδεχθεί τη διαδικασία της διαιτησίας και της όποιας απόφασης των μεσολαβητών Σάιρους Βάνς και Λόρδου Όουεν.

Ο Αμερικανός βουλευτής, που θεωρείται ένας από τους λίγους πολιτικούς που γνωρίζουν τα ελληνικά εθνικά θέματα, ιδιαίτερα το Κυπριακό και το πρόβλημα που δημιουργούν τα Σκόπια, είπε ότι η πλειοψηφία των βουλευτών και των γερουσιαστών «είχαν πειστεί για τις δίκαιες θέσεις της Ελλάδας» και τις υποστήριξαν μάλιστα εγγράφως, υπογράφοντας κείμενο επιστολής προς τον Πρόεδρο Τζόρτζ Μπούς.

Όπως εξήγησε ο κ. Χάμιλτον, «το Κογκρέσο ενημερώθηκε σωστά από την Ελληνοαμερικανική κοινότητα», τα μέλη της οποίας πίεσαν με διάφορους τρόπους τους βουλευτές και τους γερουσιαστές, οι οποίοι πείστηκαν ότι το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ήταν στην πραγματικότητα η κλοπή του ονόματος της Μακεδονίας.

Ο Αμερικανός βουλευτής βλέπει «διαφωνία μεταξύ των θέσεων της Αθήνας και της Ομογένειας» αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι μόνοι που απέμειναν να επιμένουν για μη χρησιμοποίηση του ονόματος της Μακεδονίας είναι οι Ελληνοαμερικανοί.

Ο κ. Χάμιλτον κατέληξε λέγοντας ότι ακριβώς λόγω της αποδοχής από την Αθήνα συμβιβαστικής λύσης, ούτε το Κογκρέσο, ούτε η Κυβέρνηση Κλίντον μπορούν πια να βοηθήσουν, υπονοώντας ότι δεν ισχύουν οι προεκλογικές υποσχέσεις του Αμερικανού Προέδρου».

Στις 22 Φεβρουαρίου 1994 ο παλαίμαχος στρατηγός του Ελληνικού στρατού εν αποστρατεία Ελευθέριος Παπαγιαννάκης με επιστολή του προς τον Πρέσβη της Αυστραλίας στην Αθήνα αναρωτήθηκε πως η Αυστραλία αναγνώρισε τα Σκόπια ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Στις 28 Μαρτίου 1994 ο Αυστραλός Πρέσβης C.A. Edwards απάντησε στο στρατηγό Παπαγιαννάκη ως εξής:
«Στρατηγέ μου, Το γράμμα σας με ημερομηνία 22 Φεβρουαρίου με εντυπωσίασε με την ειλικρίνεια με την οποία εκφράσατε τα αισθήματά σας προς την Αυστραλία και τους Αυστραλούς που έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία της Ελλάδος. Είναι μεγάλο κρίμα που άνθρωποι όπως εσείς που έχουν τόσο δυνατά αισθήματα για τη χώρα μου αισθάνεται ότι κατά κάποιο τρόπο η πρόσφατη απόφαση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM) αποτελεί με οποιοδήποτε κτύπημα κατά της Ελλάδος. Από την πλευρά της η Κυβέρνηση της Αυστραλίας δεν αισθάνεται ότι η απόφασή της ήταν με οποιοδήποτε τρόπο κατά των συμφερόντων της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα παίρνοντας την απόφασή της η κυβέρνηση κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να ανταποκριθεί στις επιθυμίες της Ελλάδας. Καθώς πιθανώς προσέξατε το όνομα με το οποίο αναγνωρίσαμε τη χώρα ήταν το ίδιο όνομα με εκείνο που χρησιμοποίησε η ίδια η Ελλάδα στην δική της αναγνώριση και σε όλες τις άλλες δοσοληψίες που έχει με αυτή τη χώρα».

Μετά από όλα αυτά κυρίες και κύριοι τώρα πια ξέρετε:
Τι κάνανε οι Ελληνοαμερικανοί
Ξέρετε τι κάνανε οι Αμερικανοί
Ξέρετε τι κάνανε οι Ευρωπαίοι
Ξέρετε τι κάνανε οι Σκοπιανοί και
ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΚΑΝΑΝΕ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ ΟΙ ΝΤΟΠΙΑΝΟΙ!!

Blogger: Προφίλ Χρήστη: has&tas

Blogger: Προφίλ Χρήστη: has&tas

MgP Sleeveface

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ

Ας ελαφρυνουμε λιγο το κλιμα και ας ξαναμιλησουμε λιγο για τη μουσικη
Χαζευα στο καταπληκτικο blog του Πετριδη "απο τις 4 στις 5" http://apotis4stis5.blogspot.com/
και απο εκει οδηγηθηκα στο Blog enteka http://enteka.blogspot.com/ το οποίο έχει ενα πολυ ομορφο post με Live video απο Το Later…with Jools Holland . Εκατσα και τα ακουσα ολα ...
Οι Pulp (το τραγουδι fear εκπληκτικο), radiohead, blur, Morissey πολυ ομορφα ολα....
Επισης να διαβασετε και το παρακατω post Quirks!, ωραιες εκτελεσεις.



Θα ηθελα να κανω και μια παρατηρηση για τις λιστες (των 3 μεχρι στιγμης). Ειναι περιεργο αλλα λειπουν οι U2. Σιγουρα ολοι συμφωνουμε και για τις καταπληκτικες συνθεσεις τους αλλα και για το γεγονος οτι επαψαν να δινουν νεα μουσικα στοιχεια και ασχολουνται πιο πολυ μ ετην πολιτκη (η μαλλον με το Lifestyle και το νονμα τους δηλ. την κονομα????)
Παντως τραγουδια σαν το All i want is you (http://www.youtube.com/watch?v=Olp8ApUvwe0) , το Οne, αλλα και πολα αλλα ειναι τρομερα. Επισης εχουν κανει απιστευτες διασκευες με καλυτερη απο ολες το Unchained melody. (http://www.youtube.com/watch?v=B1j_vyQrWO4)

Βεβαια το να αρχισουμε να ξαναλεμε τι δεν βαλαμε στις λιστες, μαλλον θα φτασουμε να κανουμε προσθετες λιστες, οποτε σταματαω εδω και καλο Σ/Κ.

ΔΙΝΩ ΑΙΜΑ , ΒΟΗΘΩ ΚΑΠΟΙΟΝ

Τί είναι ο άνθρωπος .. Με τί πράγματα καμιά φορά είναι ευτυχισμένος με τη ζωή του..
Το πρωί με παίρνει τηλ ο Θ. ο μικρός μου αδερφός .
''Μεγάλε που θα δώσουμε αίμα ?"(ήξερε οτι είμαι αιμοδότης)
Ήθελα να κάνω και μια εξέταση φεριτίνης (τον τελευταίο χρόνο δεν έδινα λόγω χαμηλής φερ.)
και τον πήγα στο ΑΧΕΠΑ (Αιμοδοσία) .

Δε θα το πιστέψετε , η χαρά που ένιωσα , μόνο , που είχα τη δυνατότητα να δώσω αίμα ήταν πολύ κοντά στο συναίσθημα που νιώθω όταν δίνω αίμα .
Σα να έχω κάνει την προσφορά του αιώνα ή της χιλιετίας..

Μη το σκεφτείτε εγωιστικά αλλά μόνο ως εκπλήρωση εσωτερικής ανάγκης.
Κάποιος , κάπου, τη στιγμή ακριβώς που θα έχει την ανάγκη η υγεία του για να γίνει ΚΑΛΑ , θα έχει τη δυνατότητα να επιλέξει και από το δικο μου σακουλάκι , με κάνει να χαίρομαι αληθινά .
Πώς μου 'κοψε κάποια στιγμή περιμένοντας τον μικρό , ρώτησα για τα αιμοπετάλια , πως δίνεις , τι είναι κλπ,
μου λέει η νοσοκόμα ότι μπορείς να δίνεις σχετικά συχνά , ουσιαστικά δεν σου αφαιρούν αίμα
παρά τραβούν από αυτό τα αιμοπετάλια και σου επιστρέφουν όλο το αίμα πίσω και λίγο κόλλησε. .
"Ξέρετε έχουμε ανάγκη από αιμοπετάλια..."*

Τι σημαινε αυτό?
Α. οτι ακόμη και σε αυτό το ακρως αναγκαίο πράμα , έπρεπε να πάω να ρωτήσω εγώ για να μάθω...γ...τον Έλληνα μου και την ανοργανωσιά μου μέσα...

β. * " .. γιατί έχουμε πολλές περιπτώσεις κυρίως παιδιών ..."
- Τι ηλικίες ?
" όλες οι ηλικίες , ακόμα και νεογέννητα , κάθε ηλικία και πολλά παιδιά ..."
-Αυξανόμενα ?
'' Πολύ αυξανόμενα..."
γ. Αύριο το πρωί (ελπίζω) θα πάω να δώσω αιμοπετάλια.

Δεν οργανώνουμε κάτι ομαδικό κατά τα τέλη Φλεβάρη ? Τι λέτε ?

ΒΕΡΓΙΝΑ / ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΝΕΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

GREECE-SALONIKA.blogspot: "Ελληνικές αρχαιότητες στο Κουβέιτ!

Λαμπρά στοιχεία ελληνικού πολιτισμού 2.000 και πλέον ετών, διαδεδομένα από το Μέγα Αλέξανδρο, έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στη νήσο Φαϊλάκα του Κουβέιτ!
Το οχυρό, ο ναός (φώτο κάτω δεξιά), ο βωμός και οι αρχαιοελληνικές επιγραφές, που αποκαλύφθηκαν στις εσχατιές του ελληνιστικού κόσμου, στη νησίδα στο μυχό �"

(Oυ Στέλιους) Απάντηση quiz #2.

Μεγάλος Greg.

Με την πρώτη απάντηση έπεσε διάνα!

Και ευτυχώς που παραπλάνησα λίγο τη φάση, και είχαμε και τη συμμετοχή και τις (λανθασμένες) απαντήσεις όλων των υπολοίπων.