Τι εγινε στις 25 Μαρτίου 1821?

Διαβαζοντας το τελευταιο τευχος της ATHENS VOICE, επεσα σε ενα αρθρο του Δημήτρη Φύσσα που αναφέρει καποια πραγματα για την προπαγανδα της Εκκλησίας , που πολλες φορες εχουμε ακουσει. Ευκαιρια για διαξιφισμους.
http://www.athensvoice.gr/politics/av,17297.html.

Συνέβη σαν...χθες. (Γιατί τα 40 είναι τα νέα 30;)

44 π.X. ... Ρωμαίοι Δημοκρατικοί, έχοντας επικεφαλής τον Βρούτο και τον Κάσιο, δολοφονούν στα σκαλοπάτια της Γερουσίας τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα.

63... πεθαίνει ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ρωμανός Β΄.

1493... ο Χριστόφορος Κολόμβος επιστρέφει στην Ισπανία μετά το πρώτο του ταξίδι στην Αμερική.

1884... γεννιέται στη Λευκάδα ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός.

1892... Ιδρύεται ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Liverpool.

1905... οι επαναστάτες στην Κρήτη κηρύσσουν την ένωση με την Ελλάδα.

1906... ιδρύεται η εταιρεία Rolls-Royce Ltd.

1909... ανοίγει στο Λονδίνο το διάσημο πολυκατάστημα Selfridges.

1917... παραιτείται ο Τσάρος Νικόλαος της Ρωσίας, κατά τη διάρκεια της Φεβρουαριανής Επανάστασης.

1933... η κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη, που σχηματίστηκε στις 10 Μαρτίου και η οποία διαδέχεται τη βραχύβια κυβέρνηση Οθωναίου, συμπληρώνεται με την ορκωμοσία του Γεωργίου Κονδύλη ως υπουργού Στρατιωτικών.

1937... δημιουργείται η πρώτη τράπεζα αίματος στον κόσμο για μεταγγίσεις στο νοσοκομείο Κουκ Κάουντι, στο Σικάγο των ΗΠΑ.

1939... τα χιτλερικά στρατεύματα εισβάλουν στην Τσεχοσλοβακία την οποία καταλαμβάνουν αναίμακτα.

1941... γεννιέται ο μουσικός των "Beach Boys", Μάικλ Λαβ.

1943... γεννιέται ο Καναδός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ.

1945... απελευθερώνονται τα Δωδεκάνησα και ζητούν να ενωθούν με την Ελλάδα.

1956... ανεβαίνει στο Μπρόντγουεϊ το μιούζικαλ "My fair lady".

1964... παντρεύονται στο Μόντρεαλ του Καναδά η Ελίζαμπεθ Τέιλορ και ο Ρίτσαρντ Μπάρτον.

1968... Oι Beatles κυκλοφορούν το single "Lady Madonna / The inner light".

http://www.youtube.com/watch?v=9vf26cRtG_w

1969... Κάτι πραγματικά πολύ καλό συμβαίνει.

1972... κάνει πρεμιέρα η βραβευμένη με Όσκαρ ταινία "O Νονός", του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

1975... πεθαίνει σε ηλικία 69 ετών στο Παρίσι ο μεγιστάνας Αριστοτέλης Ωνάσης.

1989... παραιτείται από την Κυβέρνηση για λόγους "ευθιξίας", εξαιτίας της ανάμιξής του ονόματός του στο σκάνδαλο Κοσκωτά, ο Μένιος Κουτσόγιωργας.

1990... ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ εκλέγεται Πρόεδρος της ΕΣΣΔ με 1.329 ψήφους.

1991... ο Ουκρανός Σεργκέι Μπούμκα γίνεται ο πρώτος άλτης, που πηδάει 6.10 στο επί κοντώ σε διεθνές μήτινγκ κλειστού στίβου στο Σαν Σεμπάστιαν της Ισπανίας.

1994... πεθαίνει η Σουηδή ηθοποιός και σκηνοθέτης Μάι Ζέτερλινγκ.

1995... τρομοκρατική επίθεση με δύο ρουκέτες σημειώνεται κατά των εγκαταστάσεων του "Mega Channel" στην Παιανία, την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη το κεντρικό δελτίο ειδήσεων των 20.30, χωρίς να υπάρξουν τραυματισμοί, παρά μόνο υλικές ζημιές.

1996... αθωώνεται παμψηφεί από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης ο καρδιοχειρούργος Παναγιώτης Σπύρου για την υπόθεση με τα φακελάκια.

1998... πεθαίνει σε ηλικία 94 ετών ο δρ. (Μπένζαμιν) Σποκ, που δίδαξε ότι η ανατροφή των παιδιών πρέπει να είναι διασκέδαση. Το βιβλίο του "Φροντίδα για το μωρό και το παιδί", που πρωτοκυκλοφόρησε το 1946, πούλησε 50 εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφράστηκε σε 30 γλώσσες.

1999... μεσάνυχτα και κάτω από το βάρος του πορίσματος, που καταλογίζει ατασθαλίες, παραιτούνται και τα 20 μέλη της Κομισιόν με επικεφαλής τον πρόεδρο Ζακ Σαντέρ.

2002... αποχωρούν οι ισραηλινές δυνάμεις από τέσσερις παλαιστινιακές πόλεις. Αναπτερώνονται οι ελπίδες για επίτευξη εκεχειρίας.

2003... κηδεύεται μέσα σε βαρύ πένθος και κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας κηδεύεται ο Σέρβος πρωθυπουργός, Ζόραν Τζίντζιτς, που είχε δολοφονηθεί τρεις μέρες νωρίτερα από δύο ελεύθερους σκοπευτές, έξω από το κυβερνητικό μέγαρο στο Βελιγράδι.

2003... ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακοινώνει ότι η άτυπη πνευμονία SARS συνιστά "παγκόσμια απειλή για την υγεία" και εκδίδει προειδοποίηση για τους ταξιδιώτες και τις αεροπορικές εταιρείες σχετικά με τα συμπτώματα.

2003... Πόλεμος στο Ιράκ: τα πρώτα πολεμικά πλοία περνούν τη διώρυγα του Σουέζ, ενώ έντονη κινητικότητα υπάρχει και στη Μεσόγειο.

Το τέλος του "σινεμά" όπως το ξέραμε

Image by craig1black via Flickr

Με αφορμή το άρθρο του Καρπετόπουλου και τα άλλα σχετικά σχόλια στο post του Slumdog Millionaire μου φάνηκε χρήσιμο να ανοίξω ένα ξεχωριστό thread για το θέμα του που πηγαίνει ο κινηματογράφος. Διαφωνώ ουσιαστικά με τον Καρπετόπουλο. Μπερδεύει τον κινηματογράφο με έννοιες τελείως περιφερειακές του μέσου όπως "το σινεμά δεν είναι μοναχική υπόθεση, είναι συλλογική απόλαυση. Κοινωνία". Ναι, είναι και αυτό, αλλά η τεχνολογία της εποχής το ανάγκασε να γίνει "κοινωνικό". Η τέχνη του κινηματογράφου δεν είναι μόνο "σινεμά", αυτό είναι ένα όλο και λιγότερο δημοφιλές κανάλι που μοιράζεται στον κόσμο. Τώρα που οι μηχανές προβολής δεν είναι πανάκριβες και ο κάθε ένας μπορεί να έχει αξιοπρεπέστατη κινηματογραφική εμπειρία στο σπίτι του (απο καθαρά τεχνολογική άποψη) το "σινεμά" πρέπει να γίνει redefined. Η γνώμη μου είναι ότι σε λίγα χρόνια θα μπούμε στην εποχή του home-cinema on demand με αποτέλεσμα να μειωθούν οι αίθουσες μαζικής προβολής, formerly known as cinemas.
Το διαδίκτυο ενώνει ανθρώπους, ιδέες, κάνει την δυνατή δημιουργία κοινοτήτων και γενικά είναι ένα empowering medium που έχει δώσει άλλη μορφή στον τρόπο που βιώνουμε όλα τα performing arts. Σαν κανάλι που μεταφέρει pixels έχει φυσικά αλλάξει το τοπίο και στον κινηματογράφο. Έτσι η έννοια της "ταινίας" πλέον μπορεί να είναι μια δημιουργία που περνάει μόνο από το internet για να φτάσει στον κόσμο και υπάρχουν πολλοί δημιουργοί που μοιράζουν έτσι τα έργα τους, σαν νόμιμα, open source downloads. Τίποτα δεν είναι πια μόνο αυτό που ήταν, ο κόσμος αλλάζει απλά ζούμε μια εποχή που μετά από χρόνια στασιμότητας επανακαθορίζει τα όρια του εφικτού και έτσι βάζει αναγκαστικά σε μια νέα πραγματικότητα όλες τις παραδοσιακές βιομηχανίες του εφήμερου (μουσική, κινηματογράφος, εφημερίδες και συναφή)

Gran Torino.

Θέλει πολύ μεγάλα κάκαλα για να κινηματογραφήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό μέσα στο νεκροκρέβατό του.

Και ο Κλιντ Ιστγουντ όπως φαίνεται τα διαθέτει.

Πολύ περισσότερο, που πορεύεται προς τα ογδόντα του, και μοιάζει να ειρωνεύεται το ίδιο του το βιολογικό Τέλος.

Οι φήμες λένε ότι, ο Ιστγουντ τερματίζει με το Gran Torino την καριέρα του μπροστά από τις κάμερες, είναι η τελευταία ερμηνεία του ως ηθοποιός και φαίνεται πως, μέσα απο αυτήν, αποφασίζει να λύσει και να ξανασυναρμολογήσει όλους μαζί σε έναν, τους βασικούς ρόλους της σημαντικής καριέρας του.

Αποδομεί στην κυριολεξία, διαλύει τον macho (και πολύ dirty) επιθεωρητή Harry Callahan, ξαναθυμάται την ανωνυμία και την αφοπλιστική ταπεινότητα τού "κανένα" από τα σπαγγέτι-γουέστερν, επιστρέφει στην ευαισθησία τού Ρόμπερτ από τις "Γέφυρες τού Μάντισον" καταλήγοντας στον ουμανισμό του coach-Frankie τού "Million Dollar Baby".

Eίναι συγκλονιστικός.

Είναι η φωνή τού μέσου σκεπτόμενου Αμερικάνου.

Η φωνή τού βετεράνου, τού ξεχασμένου, τού απόμαχου Ανθρώπου.

Με άξονα μια αντιρατσιστική ιστορία καθημερινού έως και δια βίου συντηρητισμού και ξενοφοβίας (καλλιτεχνικός μετανάστης στην Cinecitta και ο ίδιος, στα '60s) και με πολύ απλά λόγια υφαίνει (sic) μια αυτοπαρωδική ταινιάρα που τα λέει όλα για όλους.

Στις μέρες μας, που oι αυτοκινητοβιομηχανίες τού Detroit καταρρέουν, συμπαρασύροντας όλο το αμερικάνικο και παγκόσμιο όνειρο, μία κουκλίστικη Gran Torino τού '72 (φτιαγμένη και καλοσυντηρημένη από τα κάποτε φονικά χέρια τού σημερινού δύστροπου ιδιοκτήτη της) γίνεται αντικείμενο πόθου, με διαφορετικό τρόπο, από έναν σωρό διαφορετικούς χαρακτήρες.

Ο Ιστγουντ κυριολεκτικά φτύνει αίμα, θυσιάζεται, σταυρώνεται και λυτρώνεται για όλους εμάς τούς κινηματογραφικούς... κιτρινιάρηδες.

.

Ενας πολύ μεγάλος και μεστός δημιουργός.

Να τον έχει ο Θεός καλά.

Τα χουμε ανάγκη αυτά τα σοφά γερόντια.

Slumdog Millionaire

ή αλλιώς το Hollywood συναντάει την Πόλη του Θεού της Ινδίας (Mumbai). Συνοπτικά όπως έγραψα στο tweeter:

slumdog millionaire got me all excited in the first half->3/4 only to burst into Hollywood mellodrama for the ending.  City of God meets India and the world's worst toilet vs Mumbai's open source cesspit; nice homage to transpotting by having his heroes go for a fecal dive 

  Γενικά πάτε να τη δείτε με παρέα, δεν έχει την Διονυσιακή παράνοια του trainspotting και έχει τα σκοτεινά σημεία της αλλά τελικά είναι μια κλασσική feel-good movie με εξαιτερική ηχοληψία και ρυθμό. 

"Το Γάλα"

Είδαμε χθες (με την Α.) την παράσταση της Άννας Βαγενά πάνω στο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη "Το γάλα". Καλή αλλά βαριά και φλύαρη, με πλατειασμούς και ψυχαναλυτικές αμπελοφιλοσοφίες προπτυχιακού επιπέδου. Πρόκειται για ένα οικογενειακό δράμα, περιληπτικά από τον παραπάνω σύνδεσμο:

«Το γάλα» είναι η ιστορία μιας μητέρας μετανάστριας από την πρώην Σοβιετική Ένωση, με δύο γιούς, ο ένας εκ των οποίων πάσχει από σχιζοφρένεια, οι οποίοι προσπαθούν να προσαρμοσθούν και να επιβιώσουν στην Ελλάδα.
Η απόγνωση της μάνας και ο ψυχικός σπαραγμός της για την ασθένεια του μικρού της γιου, παράλληλα με το φόβο, που προέρχεται από τον κοινωνικό ρατσισμό του περιβάλλοντός της, παρουσιάζονται με σπαρακτικό τρόπο.
Η βία διαδέχεται και εναλλάσσεται με την τρυφερότητα, η ένταση με τη γαλήνη, η απελπισία με την ελπίδα, το όνειρο με τον εφιάλτη, η πραγματικότητα με την ψευδαίσθηση, και αντιστρόφως.

Ουσιαστικά όλα τα ωραία είναι οι ερμηνείες και η δραματουργία, η παρουσίαση δηλαδή του θεατρικού δρώμενου στην σκηνή, ο ρυθμός και γενικά η αίσθηση της παράστασης (μοναδική παραφωνία η Λαρισινή προφορά της Βαγενά). Το σενάριο πάει από το αρκετά καλό στο παιδαριώδες, με καλά σημεία να είναι όσα αναφέρονται στην ενσωμάτωση των μεταναστών στην Ελλάδα, στην εικόνα της πατρίδας που σχηματίζουν και στην ανάγκη επιβεβαίωσης και ένταξης, στοιχεία που δίνονται με χιούμορ και ευαισθησία. Η παρουσίαση και ανάλυσης της ψυχασθένειας του μικρού αδερφού όμως είναι μια παραφωνία και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί διαφορετικά στο έργο. Κρατήστε πάντως το όνομα του συγγραφέα στην μνήμη γιατί μου φαίνεται πως θα δούμε ωραία πράγματα από αυτόν.

The New York Times: "Καταρρέει το όνειρο στο Ντουμπάι".

(Το παρακάτω post καταχωρήθηκε από τον ασυγχώρητο κ. has-tas
Ta πρώτα 2 σχόλια δεν καταχωρήθηκαν από τον chitis).

Πώς αλλάζουν οι καιροί και καταρρέουν κολοσσοί και πολλοι άλλοι μαζί....
Kαταρρέει το όνειρο στο Ντουμπάι
The New York Times

ΝΤΟΥΜΠΑΪ. Η 34χρονη Σοφία, που μετακόμισε πέρυσι στο Ντουμπάι για να εργαστεί στον κλάδο της διαφήμισης είχε τόση εμπιστοσύνη στην ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομία του αραβικού αυτού εμιράτου, που αγόρασε διαμέρισμα αξίας 300.000 δολαρίων με δάνειο διάρκειας 15 ετών.
Τώρα, εκείνη, όπως και πολλοί από τους ξένους εργαζομένους που αποτελούν το 90% του εργατικού δυναμικού του Ντουμπάι, απολύθηκε και ψάχνει για δουλειά. Αν δεν βρει, αντιμετωπίζει το φάσμα της απέλασης - ή και κάτι ακόμη χειρότερο.
«Αν δεν μπορέσω να αποπληρώσω το δάνειό μου, μου είπαν ότι μπορεί να καταλήξω στη φυλακή για χρέη», λέει.

Ξένοι βουτηγμένοι στα χρέη
Η οικονομία του Ντουμπάι βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και οι εφημερίδες γράφουν ότι πάνω από 3.000 αυτοκίνητα έχουν μείνει παρατημένα στο πάρκιγκ του αεροδρομίου του Ντουμπάι, καθώς οι ιδιοκτήτες τους, ξένοι βουτηγμένοι στα χρέη, τα παράτησαν και έφυγαν.
Λέγεται ότι κάποιοι έχουν αφήσει μέσα υπερχρεωμένες πιστωτικές κάρτες και σημειώματα με τα οποία ζητούν συγγνώμη.
Η κυβέρνηση λέει ότι ο πραγματικός αριθμός των αυτοκινήτων αυτών είναι πολύ μικρότερος.
Ομως οι ιστορίες περιέχουν τουλάχιστον μια δόση αλήθειας.
Τον περασμένο μήνα, ο τοπικός Τύπος έγραψε ότι 1.500 άδειες εργασίας ακυρώνονται κάθε ημέρα, αριθμός που δεν επιβεβαιώθηκε ούτε διαψεύσθηκε από την κυβέρνηση.
Αντί να προωθεί τη διαφάνεια, η κυβέρνηση φτιάχνει νόμο για τα ΜΜΕ που θα τιμωρεί με βαρύτατο πρόστιμο όποιον προξενεί ζημιά στη φήμη ή στην οικονομία της χώρας.
Καθώς λοιπόν η κυβέρνηση δεν θέλει να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία, οι φήμες οργιάζουν, πλήττοντας το ηθικό και υποσκάπτοντας ακόμη περισσότερο τις βάσεις της οικονομίας.
«Αυτή τη στιγμή είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε τα χειρότερα», λέει ο επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου της τράπεζας HSBC στο Ντουμπάι.
Κάποια πράγματα είναι σαφή.
Οι τιμές των ακινήτων, που εκτινάχθηκαν τα τελευταία έξι χρόνια, έχουν πέσει 30% ή και περισσότερο σε κάποια σημεία της πόλης μέσα στους τελευταίους δύο μήνες.
Τα μεταχειρισμένα πολυτελή αυτοκίνητα πωλούνται 40% φθηνότερα από ό,τι πριν δύο μήνες.
Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι η επίδραση της κρίσης στην ομοσπονδία των επτά ηνωμένων εμιράτων θα είναι μεγάλη.
Το κοσμοπολίτικο Ντουμπάι εδώ και καιρό παίζει τον ρόλο του μικρού εξεγερμένου αδελφού μπροστά στο συντηρητικότερο εμιράτου του Αμπου Ντάμπι.
Η κυβέρνηση του Ντουμπάι τώρα άφησε κατά μέρος την υπερηφάνειά της και έκανε σαφές ότι θα δεχόταν πακέτο διάσωσης του τραπεζικού τομέα της.
Ομως μέχρι στιγμής, το Αμπου Ντάμπι έχει προσφερθεί να διασώσει μόνο τις δικές του τράπεζες.
«Γιατί το Αμπου Ντάμπι αφήνει τη φήμη του γείτονά του να καταβαραθρωθεί, ενώ θα μπορούσε να διασώσει τις τράπεζες του Ντουμπάι;» λέει ο συγγραφέας Κρίστοφερ Ντάβιντσον.
«Ισως το σχέδιο είναι να επιτευχθεί μια πιο συγκεντρωτική δομή στα Ηνωμένα Αραβικά Εμπιρτα κάτω από τον έλεγχο του Αμπου Ντάμπι», μια εξέλιξη θα περιόριζε την ανεξαρτησία του Ντουμπάι και ίσως θα άλλαζε και τον ελεύθερο τρόπο ζωής του.

Blame it on Rigos.

"Η παράσταση που κατέκτησε την Αθήνα".

"Η Θεσσαλονίκη χορεύει bossa nova".

"Ενα ξέφρενο πάρτι σε ρυθμό bossa nova".

Με δυο κουβέντες, η επιβεβαίωση τού ρηθέντος για τα πολλά κεράσια και το (πολύ) μικρό καλάθι.

Η χιλιοδιαφημισμένη και πολυσπονσοραρισμένη παραγωγή κόπιασε και επιτέλους παίζει στο Μέγαρο Μουσικής τής φτωχομάνας, θα "διαπρέψει", θα ξεκουμπιστεί και δυστυχώς ούτε που θα ακουμπήσει!

.

.

"Θέλω να καταπιώ καρφίτσες για σένα".

"Θέλω να σιδερώνω γυμνός, τα τσαλακωμένα σου σεντόνια".

"Θέλω να με δεις γυμνό".

(Και εγώ, re pousti mou, θέλω να φύγω αλλά δεν θέλω να ενοχλήσω το χοντρό ζευγάρι που αποκοιμήθηκε δίπλα μου.

Και στο φινάλε, ο Μαρόγλου στον ErotikosFM πιο εμνευσμένες ατάκες αμολάει).

Ο Κωνσταντίνος-θα-είμαι-πάντα-στη-σκιά-τού-Δημ.Παπαϊωάννου-Ρήγος κατόρθωσε τα ακατόρθωτα, να στήσει μια μουσική παράσταση, μελέτη αφιερωμένη στον έρωτα (κατά τον ίδιο) και να μας κάνει, πολλές στιγμές, να κοιτάμε από υπερβολική ανία τα ρολόγια μας.

Με παντελώς ακατάλληλο το cast των ηθοποιών (αντιερωτική η Μπαζάκα, ξενερωτική η πρωην ολυμπιακή πρωθιέρεια Ναυπλιώτου, απλά γκρίζος ο Φραγκάκης, ισχνή σαν τη φιγούρα της η Παππά) και ξεκαρδιστικά αποτελέσματα στην προσπάθεια τους είτε να χορέψουν υποτυπωδώς είτε να τραγουδήσουν τα χιλιοτραγουδισμένα και κλισέ τού αγαπημένου του μουσικού είδους.

.

Λιτή σαν φθηνού κοστολογίου σχολική προσπάθεια και με πολλά στοιχεία από αθηναϊκές επιθεωρήσεις (τύπου Δελφινάριο) η παράσταση κράτησε τα προσχήματά της σε μεμονωμένα πεντάλεπτα όπου ανέλαβαν όσοι πραγματικά μπορούσαν να εκτελέσουν κάποιες χορογραφίες της προκοπής.

Το glossy δεν συνεπάγεται το luxury.

Και η lounge ανεμελιά την καλοπέραση.

All that glitters isn't gold.

H σπαρίλα, η βαρεμάρα είναι και αυτή ενα πάρα πολύ σοβαρό ενδεχόμενο.

Έσβησε το Εσώτερον Φως. (R.I.P. Lux Interior 1948 - 2009)

http://www.rollingstone.com/rockdaily/index.php/2009/02/04/the-cramps-lux-interior-dead-at-60/


Έφυγε από τη ζωή, ένα κομμάτι της νιότης μου, ο Lux Interior, τραγουδιστής και frontman των Cramps.
Κάπου στην Καλιφόρνια, από καρδιολογικό πρόβλημα, σε ηλικία 60 ετών.

Νιώθω την ανάγκη, να γράψω δυο αράδες για αυτόν.
Κάποτε ισχυριζόμουν ότι εάν δεις live των Cramps, κανένα κονσέρτο δεν θα σου ξαναφανεί ίδιο.

Προσωπικά περίμενα την ώρα και την στιγμή που θα τον ξαναέβλεπα on stage, κάποιο καινούριο άλμπουμ, μία περιοδεία ίσως, αλλά την έκανε για αλλού.

O Erick Lee Purkhiser γεννήθηκε το 1948 και από το 1972 δημιούργησε τους Cramps μαζί με την κιθαρίστρια (και μετέπειτα σύζυγό του) Poison Ivy (πραγματικό όνομα Kristy Wallace).
O rock θρύλος αναφέρει ότι η γνωριμία τους έγινε μέσα από ένα ωτοστόπ.
Οι εμφανίσεις τους στο διάσημο, και ιδιαίτερο στην εποχή του, νεοϋρκέζικο CBGB, δίπλα σε ονόματα όπως οι ανερχόμενοι Ramones, οι Television και η Patti Smith δημιουργούν την πρώτη αίσθηση.

Με αρχικό σχήμα, με δυο κιθάρες και χωρίς μπάσο, κυκλοφορούν στην IRS τα πρώτα τους άλμπουμ και πλέον χτίζουν το μύθο τους.

Διασκευάζουν και αυτοπαρωδούν ό, τι βλαχο-rockabilly έχει τραγουδηθεί στην σύντομη αμερικανική ιστορία και παράδοση και διασκεδάζουν τις ανησυχίες μας παίζοντας με απροκάλυπτα σεξιστικούς στίχους, διανθισμένους με εξωγήινους, θεματολογία από teenage, b-movies και horror, αμερικάνικη επαρχία, ‘50s και τα συναφή.

Όλα παρεούλα μαζί με το Τέρας της Λίμνης.

Μια rock n roll βαρβατίλα, ένα μουσικό, ψυχαναλυτικό, ψυχαγωγικό και διαστροφικό Twilight Zone.
Ο ίδιος ο Lux Interior απλά το αποκαλούσε: psychobilly.

Εκεί όμως που οι Cramps δίνουν ρέστα είναι τα live τους.
Mε τον Lux, επί 30 χρόνια, σε μεγάλα κέφια ξαναλέω ότι δεν είχαν ταίρι στη μουσική σκηνή.
Μια λιπόσαρκη φιγούρα που κομματιαζόταν κάθε φορά, αεικίνητος, μέσα σε κάθε λογής φετιχιστικό κοστούμι, με τρομερή ενέργεια και χιούμορ, με τα μικρόφωνα να υποφέρουν μπροστά και… μέσα στο στόμα του, να ίπτανται και να εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση και φυσικά την απαραίτητη λίμπα που γινόταν στο φινάλε υπό την υπόκρουση ενός μπιζαρίσματος σαν το Tear it Up ή το Surfin’ Bird.

O Mad Daddy δεν είναι πια εδώ.
O Garbageman, επίσης.

Ηρθε η ώρα, για τον μεγάλο ρόκερ, να ανταποδώσει το καλό και να παίξει μια live performance στον ίδιο τον Ύψιστο με αποκλειστικό track list όλα τα τραγούδια τού "Songs the Lord taught us".

Δεν θα αφιέρωνα ούτε μια λέξη για οποιονδήποτε εάν δεν σήμαινε κάτι για μένα.
Δεν μπορώ να φανταστώ για ποιον άλλο θα χαράμιζα επικήδειες λέξεις.

Τους παρακολούθησα ολες τις φορές που επισκέφθηκαν την πόλη μας και επαναλαμβάνω οτι πίστευα πως κάποια στιγμή θα τους ξανάβλεπα.
Ο θάνατος του με στέλνει 25 χρόνια πίσω, την εποχή που πλήρωνα μια περιουσία για κάποιο από τα LP τους και με θλίβει ειλικρινά.

Eδώ (ξανά)ρίξτε μια ματιά (στο Νο.3 της λίστας) σε όσα έγραφα για όλα αυτά. πριν λίγο καιρό, σε αυτό το ίδιο blog:

http://proinipilala.blogspot.com/2008/02/blog-post_02.html

Ζήτω! (acapela.tv)

Εκδοση Βιβλιου Θαναση Σκαπερδα

Δυστυχως καποια τρεχαματα με τον μικρο σε γιατρους τις 2 προηγουμενες βδομαδες, αλλα και η μικροτερη προβολη εκ μερους του συγγραφεως της παρουσιασης του 2ου του βιβλιου, δεν μου επετρεψαν να σας ειδοποιησω εγκαιρως.
Η παρουσιαση του βιβλιου του εγινε την προηγουμενη Παρασκευη, παλι στον Μαλλιαρη.
Για οσους ενδιαφερεστε το βιβλιο λεγεται "Το Αντανακλαστικό Δάχτυλο" και το μονο που μπορω να αποκαλυψω ειναι η σημαντικη συμμετοχη της μουσικης στις σκεψεις του αδελφου μου.
Οι αναμενομενες αντιρρησεις σου, φιλε @mgpolitis για τον τροπο εκδοσης του βιβλιου, ειναι γνωστες και ηδη του της εχω επισημανει. Εφοσον θελεις μπορω να σε βοηθησω να επικοινωνησεις με τον αδελφο μου για περισοοτερες λεπτομερειες εναλλακτικων τροπων εκδοσης.

Συνταγή για μηλόπιτα.

Συστατικά
Ζύμη:
2 1/2 φλ. αλεύρι
1/2 κ.γ. αλάτι
3/4 φλ. βούτυρο
6-7 κ.σ. κρύο νερό

Γέμιση:
3/4-1 φλ. ζάχαρη
1/2 κ.γ. αλάτι
1 κ.γ. κανέλα
1/2 κ.γ. μοσχοκάρυδο
1 1/2 κ.σ. αλεύρι
6-8 μήλα
2 κ.σ. βούτυρο

Οδηγίες

Για τη ζύμη:
Σε μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με το αλάτι.
Κόβουμε μέσα το βούτυρο και το ανακατεύουμε τρίβοντάς το, μέχρι να γίνει σαν να έχει το αλεύρι μικρά μικρά μπαλάκια.
Μετά προσθέτουμε το νερό κουταλιά κουταλιά μέχρι να κρατιέται η ζύμη και να μπορούμε να την ανοίξουμε.

Γέμιση και συναρμολόγηση:
Σε άλλο μπολ ανακατεύουμε τη ζάχαρη, το αλάτι, την κανέλα, το μοσχοκάρυδο και το αλεύρι.
Καθαρίζουμε και κόβουμε κομματάκια τα μήλα.
Τα ρίχνουμε στο μπολ να καλυφθούν με το μείγμα καλά.
Χωρίζουμε τη ζύμη σε δύο μέρη (το ένα μεγαλύτερο από το άλλο). Ανοίγουμε το ένα κομμάτι, να γίνει λίγο μεγαλύτερο από το ταψί μας και το στρώνουμε καλά στο ταψί.
Ρίχνουμε από πάνω τα μήλα και βάζουμε το βούτυρο σε μικρά κομματάκια από πάνω.
Ανοίγουμε και το άλλο κομμάτι της ζύμης και σκεπάζουμε την πίτα.
Κλείνουμε καλά τις άκρες και κάνουμε τρύπες με το πιρούνι μας στο πάνω μέρος της πίτας.
Ψήνουμε για 10' στους 220° και μετά για 30-40' στους 180°.

Χρόνια πολλά Αντώνη.....

Πολλές ευχές για την ονομαστική σου εορτή.....ότι επιθυμείς να γίνει πραγματικότητα....

και να μας γράφεις κάπου κάπου....

Finita la musica, passata la fiesta.

Ελληνιστί, "έκλασε η νύφη, σχόλασε ο γάμος".
Ή "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του".



Και εν προκειμένω, νύφης απούσης, έχουμε να κάνουμε με πλαστικό, φουσκωτό ταϊβανέζικο Αγιοβασίλη που ξεφούσκωσε ο έρμος μετά από ένα κοπιαστικό δεκαπενθήμερο, μας διασκέδασε όσο μας διασκεδασε, στόλισε τις μέρες μας και έλαβε θέση στο παρτέρι της Ικτίνου, εκεί που τον πέτυχα πριν κανά μισάωρο, λίγα μέτρα έξω από την πόρτα τού σχολείου, αναμένοντας μέσα στα χόρτα και την βροχή το μαγικό χέρι που θα τον βοηθήσει να καταλήξει κατά Ταγαράδες μεριά.

Τζάμπα θα τον περιμένουν στην Καισάρεια και φέτος.

Αργίες-ημιαργίες τέλος, σήμερα άνοιξαν και τα σχολεία, τέτοια μέρα κλαίγαμε με μαύρο δάκρυ για την υποδοχή του τύπου "βγάλτε μια κόλλα χαρτί" που μας επιφύλασσαν σαδιστικά οι σοφοί διδάσκοντες μας.

Τώρα είτε το καταλαβαίνουμε από τα παιδιά μας, τις δουλειές μας, είτε ακόμα απλά και μόνο από την δυσάρεστη εμπειρία να βρεθούμε εγκλωβισμένοι οδηγώντας το ΙΧ μας κάπου στην πόλη.

Και πάλι "Καλή χρονιά"!
Και συνεχίζουμε.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Καλη χρονια σε ολους σας και στις οικογενειες σας!!!
Καθε πρωτοχρονια θυμαμαι τα χαρτια που εχουμε παιξει τα βραδια της Πρωτοχρονιας.
Η προθυμια των γονιων μου για συγκεντρωση φιλων στο σπιτι μου, μου εδωσε το δικαιωμα απο πολυ νωρις (Γ' Γυμνασιου ή Α' Λυκειου δε θυμαμαι ακριβως) να σας φωναξω για χαρτια στο σπιτι, και στη συνεχεια η συναξη αυτη να γινει θεσμος.
Αν εξαιρεσουμε μια φορα στο σπιτι του chitis και αλλη μια του Mgp καμια 10αρια φορες ηρθατε σπιτι μου και οντως το γελιο ηταν τρομερο. Νομιζω οτι σαν χαρτοπαικτη πλακα, η καλυτερη ηταν στο σπιτι του chitis μεταξυ του Προεδρου (του Jordan τρομαρα του.....) και του Mgp. Επισης ειχε τρομερο χαβαλε μια φορα στο σπιτι μου με το Φιλιππο οπου ηταν σε τρομερη λεκτικη ρεντα.
Κλασικες στιγμες ολων αυτων των βραδιων τα μικρα πονταρισματα του Antonis και του christos για διαφορετικους ομως λογους ο καθενας. Ο christos για την καλη του την ψυχη και ο Antonis για την καλη του καβουριστικη τσεπη.
Ολα αυτα αποτελουν πολυ ομορφες αναμηνσεις και δειγμα του ποσα χρονια εχουν περασει απο τοτε αλλα και ποσο εχουμε μεγαλωσει....
Γεροι να ειμαστε και πιθανον να το επαναλαβουμε καποια φορα.

"Καλώς ήρθατε στού... Chitis ! "

Αποχαιρετούμε τη χρονιά με μια αφίσα από μια φετινή Βελγογαλλική κωμωδία που υποθέτω οτι δεν πρόκειται να δούμε, κι εδώ που τα λέμε και καλά θα κάνουμε.
Είναι όμως αυτή η πρώτη εντύπωση που σου μένει βλέποντας την, που παραπεμπει στο nickname μου και ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας.

Καλή χρονιά σε όλους μας.

Παραμονή Χριστουγέννων.

Συλλεκτικό στιγμιότυπο από σκηνή ανθολογίας, έργου που σάρωσε ταμεία και θεατρικά βραβεία στην εποχή του, ενθουσιάζοντας κοινό και κριτικούς.

Όπως μαρτυρά και το ημερολόγιο στον τοίχο, είναι παραμονή Χριστουγέννων και οι τρεις εικονιζόμενοι δεν προβλέπεται οτι θα περάσουν και τόσο ξέφρενα.

Η minimal σκηνογραφία (κάτι γραμμές στον τοίχο) αποδίδει πειστικά την εντύπωση ότι βρισκόμαστε σε κελί φυλακής και οι έγκλειστοι ήρωες μας, δευτεραγωνιστές της ζωής, ασφυκτιούν βυθισμένοι στις ζοφερές σκέψεις τους, αναπολούν χρόνους παρελθόντες αναζητώντας κάποιο είδος λύτρωσης εν είδει Χριστουγεννιάτικου Θαύματος τη συνθήκη που θα τους λύτρωνε από τη δεινή θέση στην οποία έχουν περιπέσει.

Θαυμάστε, μέσα από το φωτογραφικό "κλικ" την δουλεμένη ερμηνεία των τριών νέων που εν συνεχεία και αηδιασμένοι από όσα φαιδρά συνάντησαν κατά την καλλιτεχνική τους εξέλιξη εγκατέλειψαν το θεατρικό σανίδι, προς έκπληξη και απογοήτευση του φιλοθεάμονος κοινού.
____________________________________________________________
(Καλές Γιορτές, αγαπητοί συνblogίτες, σας εύχομαι ότι καλό, για εσας και τις οικογένειές σας!
Και ιδιαιτέρως, στους γίγαντες christos και MgP για τις ονομαστικές τους γιορτές).

Δεκεμβρίου 21 (Μα, τι είναι σήμερα;)

ΓΥΜΝΑΣΙΑΡΧΗΣ (ηθοποιός Χρήστος Τσαγανέας):
"(…)Mα, πού ακούστηκε!
Πού ακούστηκε βεβαίως βεβαίως..., ο πρώτος τυχόν Φλωράς να σηκώνει το χέρι του και να χτυπά μίαν Παπασταύρου, την κόρη του Θεμιστοκλέους Παπασταύρου, ...του Θεμιστοκλέους, βεβαίως βεβαίως".

(από την ταινία τού Αλέκου Σακελλάριου "Το ξύλο βγήκε απ΄τον παράδεισο", 1959)

Περί του προσωπικού μου blog και άλλων κοινωνικών δικτύων

Image via WikipediaΈχω ενεργοποιήσει εδώ και κάποιο το προσωπικό μου αγγλόφωνο ιστολόγιο mgpolitis στο οποίο έχω μεταφέρει τα εβδομαδιαία "Friday Summa" και αποτυπώνω και το micro-blogging του twitter (http://twitter.com/mgpolitis). Σε αυτό θα δημοσιεύω την προσωπική μου αποδελτίωση και η θεματολογία θα έχει μια ποιό επιστημονική / επαγγελματική θεώρηση. Επίσης έχω στήσει και ένα Ελληνόφωνο, πολιτικό περισσότερο, το alaxatol.wordpress.com, σωστό καθαρτικό ;-) Όταν θα έχω παραπάνω χρόνο θα στέλνω εκεί τα πολιτικά κατεβατά μου.
Αυτό δηλαδή που έχω στο μυαλό μου είναι να μείνει η Πιλάλα για θέματα στα οποία συγκλίνουμε και μπορούν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των περισσότερων. Για παράδειγμα τέτοια συγκλίνοντα θέματα θα μπορούσαν να είναι μουσική, σινεμά, τέχνες γενικότερα, ταξίδια, παρουσιάσεις τεχνολογιών και προϊόντων

Καλές γιορτές σε όλους!

www.last.fm

Ενα youtube αλλα πιο ραδιοφωνικο.
Δινεις το ονομα ενος καλλιτεχνη που γουσταρεις και ακους εκτος απο αυτον και αναλογη μουσικη.
Καλυτερο απο το youtube γαιτι ακους συνεχεια μουσικη και οχι ενα ενα τραγουδι.
Απλα εχει το μειονεκτημα οτι εχει συνδεσει καθε καλλιτεχνη με περιορισμενο αριθμο "συγγενων" καλλιτεχνων και ψιλοακους τα ιδια καθε φορα.
Φυσικα μπορεις να ψαξεις και συγκεκριμενο τραγουδι

Τα υπολοιπα ανακαλυψτε τα μονοι σας


Υ.Γ. Βεβαιως υπαρχει και το http://musicovery.com/, που προσωπικα μου φαινεται λιγο πιο δυσλειτουργικο