Πού είναι η Χαλκιδική που αγαπήσαμε μικροί;

Ως γνωστόν, σαν τη Χαλκιδική δεν έχει.
Τώρα βέβαια, ποια Χαλκιδική θα με πεις.
Και δίκιο θα έχεις.

Για να πάρουμε μια ιδέα, του πως πάνε τα πράγματα φέτος, στείλαμε αυτή την Κυριακή (της μεγάλης φυγής), τον εξωτερικό ανταποκριτή μας Michael, σε γνωστή παραλία του πρώτο ποδαριού, ανάμεσα σε Καψόχωρα και Παλιούρι.
Ο Michael επέλεξε στην τύχη, ένα από τα γνωστά μπίτσι μπάρια της περιοχής, το "Ν#%^&ο".
Γιατί, σύμφωνα με τα νέα ελληνικά έθιμα, παραλία χωρίς μπιτς μπαρ δεν υφίσταται.

Αργά και σταθερά, οι άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης (sic) παρέδωσαν-ξεπούλησαν τις παραλίες μας, στην αρχή τις καλύτερες -σήμερα σχεδόν όλες, στους κάθε λογής επιχειρηματίες (sic).
Στερώντας ουσιαστικά από τον Έλληνα, ένα από τα βασικά δημόσια αγαθά και ταυτόχρονα έναν από τους πολυτιμότερους θησαυρούς της χώρας μας -τη θάλασσα.
Αναγκάζοντας ακόμα και 60-70χρονους να πίνουν φραπέ και να ακούνε χάουζ, για να μπορέσουν να κάνουν ένα μπάνιο στη θάλασσα, σαν άνθρωποι (τρόπος του λέγειν).
Πίσω στο θέμα.
Τι μας μετέφερε ο ανταποκριτής μας, από τα προκεχωρημένα φυλάκια καλοκαιρινής διασκέδασης, της χρυσής και όχι μόνο νεολαίας;
Έχουμε και λέμε:

- Στο πάρκινγκ τουλάχιστον το 50% των αυτοκινήτων είναι Ες Γιου Βη, με τα Πόρσε Καγιέν να κερδίζουν την παράσταση. Τύφλα να 'χουν το Μονακό και το Ντουμπάι.

- Για να φτάσεις στην παραλία και να ακουμπήσεις τη θάλασσα, πρέπει όπως και δήποτε, να έχεις κάνει κράτηση για μια από τις εκατοντάδες ξαπλώστρες, που καταλαμβάνουν-κρύβουν την άμμο και μοιάζουν με ναρκοπέδιο από λευκές, πλαστικές ποντικοπαγίδες.
Αι ξαπλώστραι είναι καπαρωμένες με φιάλες ουiσκίου ή βότκας, όπως στα μπουζούκια.

- Το 95% των ανδρών εμφανίζεται στην παραλία, μόνο μετά από φωτόλυση, χαλάουα ή έστω ξύρισμα.
Στήθος, υποχρεωτικό.
Χέρια και πόδια, προαιρετικά.

- Απαγορεύεται να εμφανίζεσαι στην παραλία, με τσάντα φθηνότερη από 500 ευρώ (για τις κυρίες), μαγιό φθηνότερο από 100 ευρώ, γυαλιά ηλίου φθηνότερα από 150 ευρώ και πετσέτα φθηνότερη από 50 ευρώ.
Οι κυρίες, απαγορεύεται αυστηρά να εμφανίζονται σε back to back ΣουΚου, με το ίδιο μαγιό.
Οι κύριοι, απαγορεύεται αυστηρότητα, να φοράνε τα πόλο τους χωρίς να έχουν σηκωμένους τους γιακάδες.

- Αι τιμαί είναι καταπληκτικαί και πολύ φιλικαί!
Καφές με το 6, σοκολάτα με το 7, μπύρα με το 8, κοκτέηλε με το 10 ευρώ!!!

- Κούτσοι, στραβοί, τυφλοί, μουγγοί, και αυτό το καλοκαίρι, πίνουν μοχίτο! Η δε ποιότητα του μοχίτου, φέρνει πιο πολύ σε φρικασέ -με ρούμι αγνώστου ταυτότητας και προελεύσεως.
Το πιο πιθανό είναι ότι ετοιμάζεται αποβραδίς σε καζάνια (όπως το τσάι στο στρατό), και το μεσημέρι σερβίρεται στους τρέντυ θαμώνες.
Οι οποίοι (θαμώνες) το απολαμβάνουν (το μοχίτο), λικνιζόμενοι στους ήχους της Αννούλας της Βίσσης, του μεγάλου ρόκερ Χατζηγιάννη και σε ποτ-μπουρί προκάτ επιτυχιών του ανάπηρου ραδιοφώνου της πόλεως.

- Από αυτούς που γεμίζουν ασφυκτικά τις ξαπλώστρες και ξεροσταλιάζουν με τις ώρες στην παραλία, ούτε το 20% δεν μπαίνει στη θάλασσα.
Κι από αυτούς που θα μπουν, το 90% μπαίνει και βγαίνει μέσα σε χρόνο dt. Το επίλοιπο της ώρας, οι κυρίες βάφονται ή κουτσομπολεύουν, οι δε κύριοι διαβάζουν αθλητικές εφημερίδες ή πασπατεύουν τη βουβωνική τους χώρα. Το κινητό (κατά προτίμηση iphone, ή έστω με touch screen) δεν το αποχωριζόμαστε, ούτε μέσα στη θάλασσα.
Τις συζητήσεις μονοπωλεί το αγαπημένο θέμα της φτωχομάνας, που σε είδα το χειμώνα-να σε δω το καλοκαίρι και vice versa.

-Όλες οι δραστηριότητες περιστρέφονται γύρω από την Βασική Αρχή:
Κοίτα με να σε κοιτώ, μέχρι να φύγουμε από εδώ.

- Η καταπληκτική συνήθεια (χαρακτηριστική του βορείου χώρου) να μιλάνε όλοι με τέτοια ένταση, ώστε να ακούγονται μέχρι την Αγία Παρασκευή τα κατορθώματά τους το προηγούμενο βράδυ, το πόσο καλά περνάνε στην παραλία και το που θα πάνε το σημερινό βράδυ, συνεχίζεται απτόητη.

-Η συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά που αλωνίζουν την παραλία φορτωμένα με καφέδες και νερά -μέσα στη ντάλα- για το μεροκάματο, είναι εφάμιλλη, αυτής ενός διαδόχου του θρόνου, απέναντι σε ιπποκόμο.

-Το αντηλιακό δεν χρησιμοποιείται μόνο για την προστασία από τον ήλιο. Βασικά χρησιμοποιείται για να δώσει μια αισθησιακή αύρα στο σκηνικό. Οπότε, όλοι πασαλείβονται με τις ώρες, έστω και με τηγανόλαδο, για να φωσφορίζουν επαρκώς σε ακτίνα 200 μέτρων.

-Ενδυματολογικές και ανατομικές λεπτομέρειες:
Οι κυρίες με ωραίο σώμα, φοράνε το προκλητικότερο-δυνατό στρινγκ, τιμώντας το όνομα, το ήθος και τις αρχές της οικογένειάς τους.
Άλλωστε, το στρινγκ έχει εξελιχθεί και σε σημαντική γαμπροπαγίδα. Οι επίλοιπες, καλύπτουνε τις ανασφάλειές τους με παρεό.
Φτάνει να είναι μάρκας και βέβαια, από ακριβό και πάνω.
Για τους κυρίους, οι Μπουρνάζοι που τα δώσανε όλα στα γυμναστήρια το χειμώνα, φροντίζουνε να σηκώνονται κάθε πέντε λεπτά, δήθεν για να ξεπιαστούνε.
Μαστ, το γυαλί και το αβυσσαλέο βλέμμα, αλά Τσακ Νόρις.
Όσοι θέλουν να εντυπωσιάσουνε το γυναικείο πληθυσμό με τα προσόντα τους, επιλέγουν στενό, εφαρμοστό μαγιό (μάρκας εννοείται) και καταφεύγουνε στο γνωστό τέχνασμα -με το ζευγάρι κάλτσες από μέσα.
Για να δώσουνε στο θέμα, διαστάσεις θριάμβου.

- Αδιαπραγμάτευτο. Απαγορεύεται να εμφανίζεσαι στην παραλία χωρίς να φέρεις, έστω και ένα, αξεσουάρ Μπέρμπερυ. Αδιαπραγμάτευτο.

Ηθικό δίδαγμα: Η λιγούρα και η φιγούρα, ζουν και βασιλεύουν. Κάθε χρόνο και χειρότερα.

Που είναι η Χαλκιδική που αγαπήσαμε μικροί;
(Από τον/την Entropy και το

http://www.paokg4.org/entropy.asp?articleid=707 )
Η επιλογή των φωτογραφιών, δική μου.

Πάντα υπάρχει κάτι να κάνουμε....

Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές θα μπορούσαμε να κάνουμε την πατροπαράδοτη πρόβλεψη αποτελέσματος.....και εγώ θα προτείνω για να γίνει πιο ενδιαφέρον αυτός που θα έχει την μικρότερη μέση απόκλιση να μην πληρώσει στην επόμενη συνάντηση μας......

Και τώρα τι κάνουμε χωρίς μπαλίτσα; (Τελικός Champions League 2009)

Συνεχίζουμε και φέτος, την αναφορά μας στον τελικό τού ChL, μόνο που, αν το ποδόσφαιρο ήταν πάντα τόσο (μη) θεαματικό, όσο ήταν το χθεσινό παιχνίδι, μόνο σαν βασιλιάς των σπορ δε θα επιβίωνε, βία-βία καμιά θεσούλα κλητήρα κι αυτή μετά από ξεκοκκάλισμα προσόντων.

Δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, που ο τελικός ήταν - σε σχέση με τις προσδοκίες - να μασάς και να φτύνεις, σαν εκείνες τις μοσχαρίσιες μπριζόλες που είχαμε πάρει από κοινού με τον Antonis, πριν πολλά χρόνια στη Διαγώνιο, πασίγνωστη ιστορία, δεν κοιτούσαμε να πάρουμε καμιά γκόμενα από κοινού, το μυαλό μας στις μοσχαρίσιες τό'χαμε, τέτοια μαλακία μάς έδερνε.

Τες πα' (που λέει και ο sskape), βρήκα ένα ωραίο κειμενάκι στο βλόγιο ενός θεσσαλονικέως (βεβαίως) φίλου από την... Αθήνα, όχι τόσο με αφορμή τα διαδραματισθέντα στο Ολύμπικο της Ρώμης, όσο ό,τι προηγήθηκε στα τηλεοπτικά εκράν της πατρίδος, με την εμφάνιση τού μεγάλου (στο measurement αναφέρομαι) Kostas λίγο πριν το εναρκτήριο λάκτισμα τού τελικού.

Σας παραθέτω την τοποθέτηση τού φίλου και ακολούθως την απάντηση τού γράφοντα.

Η μαζορέτα του μεγάλου τελικού
http://tribes.wordpress.com/
27 Μαΐου, 2009 — chumba
Ποιος ήταν αυτός ο κυριούλης με το τσαχπίνικο υφάκι, το ζουμπουρλούδικο μαγουλάκι και τις ατελείωτες ξεκαρδιστικές χειρονομίες που μας διασκέδασε μέχρι να αρχίσει ο μεγάλος τελικός; Αυτός ρε συ, ο κιμπάρης, ο γεννημένος για κουβεντούλα σε τραπέζι που θα είχε παραγγείλει και μεζέ, αν δεν είχε απέναντί του τον ξινό τζιτζιφιόγκο που το έπαιζε μεγάλος δημοσιογράφος.
Τους βλέπαμε έτσι από βαρεμάρα καθώς περιμέναμε με αυπομονησία την αναμέτρηση της Μαν Γιου κόντρα στη Μπάρτσα.

Κάποιοι είπαν πως ήταν ο πρωθυπουργός της χώρας σε αποκλειστική προεκλογική συνέντευξη με μια από τις υπερτιμημένες ντίβες μεγάλου καναλιού.
Και ότι το κόμμα του, είχε κλείσει τη συγκεκριμένη ζώνη, δηλαδή τη μια ώρα πριν τον τελικό, εδώ και εβδομάδες.
Αποκλείεται.
Δε γίνονται αυτά.
Άντε η ξινή κατά φαντασίαν πριμαντόνα της γκλαμουράτης δημοσιογραφίας, αυτό να το δεχτώ.
Αλλά ο πρωθυπουργός μιας χώρας σε ρόλο μαζορέτας;
Δε γίνονται αυτά, ρε φίλε.


Και η απάντηση τού Μad Daddy (aka chitis):

Κάποια στιγμή πρέπει να μπουν ξεκάθαρα στεγανά μεταξύ των τηλεοπτικών ζωνών.
Είναι ανάγκη για τον τόπο μας.
Για τα παιδιά μας που τα κρατάμε ξύπνια με το ζόρι για να δουν μπαλίτσα.
Δεν μπορεί τού μέγιστου αθλητικού γεγονότος να προηγείται πολιτικού περιεχομένου εκπομπή.
Είναι unfair!

Θα ήτο προτιμότερο να γίνει ενωρίτερα η εμφάνισις της μαζορέτας και να παρεμβληθεί κάποιο αθώο πρόγραμμα για να καταλαγιάσουν τα πνεύματα, μία τσόντα επεισόδιο από το The Woody Woodpecker Show (αχαχαχαααχα!) ή κάποιο ντοκιμαντέρ τύπου ΣΚΑΙ (και απογειώνεται) για την αναπαραγωγή των κολιμπρι.
Να καταλαγιάζουν και τα πάθη, βρε αδελφέ, μας βλέπουν και στα καφενεία.

Στο γκραν φινάλε, η εμφάνιση (πολύ λίγο πριν την πανδαισία των Μέσι και Κριστιάνο Ρ.) τού εν λόγω κυρίου, κρίνεται και ως βλάσφημος, καθώς την τελευταία φορά που επιδόθηκε σε τσαλιμάκια με την ασπρόμαυρη θεά, βρέθηκε κλινήρης με βαρύτατο διάστρεμα, από τραυματισμό άνευ αντιπάλου.

Είναι σαν να προβάλεται συνέντευξη με το έτερον τέρας της ελληνικής πολιτικής σκηνής, λίγο πριν την εκκίνηση τού… ποδηλατικού Γύρου της Γαλλίας.
Δε λέει!

Αλέξης & Εκκλησία

Σερφαροντας στο ιντερνετ επεσα πανω σε καποια ειδηση που αφορουσε τον Αλεξη Γρηγοροπουλο,
http://www.express.gr/news/politics/159825oz_20090424159825.php3,
(κατι βεβαια που γραφεται σε ολες τις εφημεριδες στις 24/4).

Ουσιαστικα λοιπον τι λεει το κρατος???
Πληρωνουμε αστυνομικο να σας προστατευει αλλα αυτος σας σκοτωνει, μετα του πασσαρουμε τον τηλεοπτικο δικηγορο Κουγια να αποδειξει οτι η σφαιρα κοβει βολτες στον αερα, εδω και 1 μηνα το θεμα εχει "ταφει" και ωωωωωω του θαυματος βαζουμε την αδελφη του θυματος στο Πανεπιστημιο χατηρικως.και δλδλ η αδελφη του Αλεξη πρεπει να πανηγυριζει???
να βγαλει τους φιλους της και να ανοιξει μπουκαλια ουισκυ στον Ρεμο ή στη Mercedes???

Και μετα μου ερχεται η φαινη ιδεα να διαβασω και το υπολοιπο αρθρο και επεσα πανω στην ΑΝΟΕΕ ΑΕ.
Το αρθρο αφορα στη σύσταση ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «Αναπτυξιακός Οργανισμός της Εκκλησίας της Ελλάδος (ΑΝΟΕΕ ΑΕ), και προσεξτε : με τροπολογια και ΟΧΙ ΜΕ ΝΟΜΟ!!!!


"Η ΑΝΟΕΕ ΑΕ δεν θα υπάγεται στο δημόσιο τομέα, θα λειτουργεί χάριν του δημοσίου συμφέροντος (χαχαχαχαχαχα!!!) και κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας και θα εποπτεύεται από τους υπουργούς Οικονομίας & Οικονομικών και Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων. Συγκεκριμένα, η ΑΝΟΕΕ θα απαλλάσσεται (οπως οτιδηποτε εκκλησιαστικο αλλωστε) από το φόρο συγκέντρωσης κεφαλαίων."

Επίσης, το προσωπικό της ΑΝΟΕΕ θα προσλαμβάνεται από τον ιδιωτικό τομέα ή θα αποσπάται από το δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, (άρθρο 14, παρ. 1, ν.2190/1994) ή από ανώνυμες εταιρείες του Δημοσίου, κατά την έννοια του άρθρου 1, του ν.3429/2005.

Πολυ θα ηθελα να μαθω (σιγα μην μαθουμε) ποιοι και με ποιο τροπο θα προσληφθουν......
Εως ποτε το κρατος θα συνεχισει να ειναι κολλημενο με αυτην την επιχειρηση που ονομαζεται Εκκλησια της Ελλαδος????


"παρέχεται η δυνατότητα συμμετοχής της ΑΝ.Ο.Ε.Ε. σε προγραμματικές συμβάσεις, κατά τις διατάξεις του άρθρου 225, περ. ιβ, του ν.3463/2006 και του άρθρου 12, του ν.3513/2006» και κύριος σκοπός αυτής είναι η υποστήριξη της υλοποίησης δράσεων δημόσιου χαρακτήρα, που χρηματοδοτούνται από εθνικούς ή κοινοτικούς ή άλλους πόρους, στους τομείς ευθύνης της Εκκλησίας της Ελλάδος ή των εκκλησιαστικών ν.π.δ.δ. και ν.π.ι.δ. ή των ν.π.ι.δ,. στα οποία τα προαναφερόμενα εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα συμμετέχουν."

Δλδ θα δρα η εκκλησιουλα μας με δημοσιο χαρακτηρα, χρηματοδοτουμενη απο εθνικους κοινοτικους ή ΑΛΛΟΥΣ (??????) πορους.
Κοινως ας νομιμοποιησουμε και αλλα Βατοπεδια.

Τι να πει κανεις????

Tηλεοπτικά και κινηματογραφικά Πάθη.

Κινηματογραφικά και τηλεοπτικά, η Μεγάλη Εβδομάδα έχει εξελιχθή σε σινε-αμάν.

Δεν ξέρεις αν πρέπη να κλαις, να γελάς, να χτυπάς το κεφάλι σου στο ντοίχο ή και όλα μαζί.

Προσφέρεται μια κυριολεκτική πλημμυρίδα από «θρησκευτικής φύσεως» υλικό, μέσα στο οποίο άνετα παρεισφρέουν κάθε είδους μηνύματα, που δεν έχουν καμιά σχέση με το «τιμώμενο πρόσωπο», τον Ιησού.

Ο οποίος τελικά μάλλον τείνει να μεταβληθή σε κομπάρσο, αν μη και σε σάκο.

Πιο τυπικό δείγμα αυτού του είδους «ανάγνωσης» των Παθών θεωρώ την αστροφυσικά αστρονομική χονδροκονομησιόν επιτυχία του Μελ Γκιμπσον «Ο Ξυλοδαρμός του Χριστού», όπου εκτυλίσσεται η αφήγηση του τελευταίου και μεγαλύτερου θαύματος του Ιησού, δηλαδή το πώς έφθασε μέχρι το σταυρό έχοντας προηγουμένως εισπράξει 6.666 ραβδισμούς, 57 πλήρη προγράμματα μαστίγωσης με ποικίλα μαστίγια, βοϊδοβούρδουλες, καμτσίκια, απλά και σύνθετα, μπουνιές και κλωτσές για 24 έργα κουνγκ φου και περισσότερα συνολικά από 40.000 άλλα είδη πληγμάτων, όπως καρεκλιές, ροπαλιές, κατσαβιδιές, γονατιές, κοφτές, αγκωνιές, σφαλιάρες, ορθόδοξες και ανάποδες μάπες, κουτουλιές, καλαμιές, ζβουριχτές, σκαμπίλια, χαστούκια, κατραπακιές, γιακάδες, στουμπηχτες, τσαρουχιες, καρυδωτές, ουρανοκατέβατες, πατσαβουριές, τσουπαρι, μάι γκερι, γιοπ τσάκι, γιοπ τβαγιού ματς και άλλες παραλλαγές πάνω στο βασικό θέμα.

(Γιαουρτωμοί δεν αναφέρονται).

Το σενάριο προέβλεπε και κάτι δικαννιές, οι οποίες παραλείφθηκαν για λόγους ΑΠΟΛΥΤΟΥ σεβασμού προς την ιστορική αλήθεια, που αποτελεί και τον ακρογωνιαίο λίθο του μεγαλουργήματος.

Να σκεφθούτε ότι στην ταινία δεν ομιλείται η αγγλική.

ΟΛΑ τα κραξίματα και τα μπινελίκια είναι είτε στην αραμαϊκή είτε εις την λατινικήν.

Χρήσις της ελληνικής γίνεται λίαν φειδωλή, κυρίως όταν ο δημιουργός του έργου Μελιος Δολλάριος Γύψων (Melius Dollarius Gibso) αναφέρεται εις τον άρτον αυτού τον επιούσιον (fortigum trapezogrammatiorum diarium).

Η πλάκα είναι ότι εγώ θα το ξαναδώ το έργο.

Πρώτα-πρώτα για να ξαναμετρησω τις μπουνιές. Έχω την υπόνοια ότι με κλέβουν.

Μετά, αξίζει τον κόπο μόνο και μόνο για τη σύντομη παρουσία ΟΧΙ της Μονικα Μπελλουτσι ως Μαρίας Μαγδαληνης αλλά της Ρουμάνας Μάγια Μοργκενστερν ως Παναγίας (Φυσικά, δεν υποτιμώ την Μπελλουτσι, μια παγκόσμια καλλονή.

Απλά, η Μοργκενστερν, με το δικό της αυστηρό, επιβλητικό τρόπο, είναι ακόμα πιο ωραία…).

Όσο για τον All American Τζιμ Καβιζελ, πείθει ότι αντέχει ξύλο. Αλλά όχι… ΤΟΣΟ!

Και φυσικά, δεν αποκλίνει ούτε κατά κεραία από την «παράδοση», που θέλει τον Ιησού «Άριο».

Αυτό, θα ήταν γελοίο αν δεν ηταν σκοτεινό.

Από κάπου, κάποτε, αποφασίσθηκε ότι ο διασημότερος Εβραίος της Ιστορίας… δεν μπορούσε να μοιαζη με Εβραίο.

Δεν επιτρεπόταν!

Είναι να είσαι Εβραίος και να μη σκας;

Και πάλι καλά ο Τζιμ Καβιζελ.

Υπάρχει και ο αμερικανοτερότερος Τζεφφρυ Χαντερ στα «Πάθη του Χριστού».

Ακόμα και ο Μαξ φον Συντοβ.

Εκεί να δης… Εβραίο!...

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι τουλάχιστον το έργο, όπου ο Σουηδός γίγαντας υποδύεται τον Ιησού, δεν είναι για αλγολαγνικους.

Είναι απλά για Αμερικανούς.

Πρόκειται για την «Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου» ή κάπως έτσι, του Τζωρτζ Στηβενς, αν δε με γελαη η μνήμη μου.

Το είδα καλοκαίρι του ’65 στη Ν. Υόρκη στους 42 δρόμους.

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η σοβαρότητα του Μαξ φον Συντοβ, που δεν τον ήξερα.

Ο μπεργκμανικος αυτός ηθοποιός έκανε μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να κανη ζάφτι τον πιο καταδικαστικό ρόλο σε όλο τον κινηματογράφο και το κατάφερνε αξιοπρεπώς.

Έβγαζε συγκίνηση, καθώς το έργο περιείχε τουλάχιστον πολλές σκηνές με διδασκαλία του Ιησού.

Το πολύχρωμο κοινό σιγούσε και παρακολουθούσε.

Και συμβαίνει λοιπόν η Σταύρωση και έρχεται και το «Τετέλεσται» και αρχίζει η καταιγίδα και ο σεισμός..

Και τώρα, πρέπει να εμφανισθη ο Ρωμαίος εκατόνταρχος, να πη το «Αληθώς, υιός Θεού ην ούτος!...».

Και εμφανίζεται.

Και το λέει.

Και πέφτει το σινεμα.

Μαύροι, καφε-ολεδες, Πορτορικανοι, Ιρλανδοί, Ιταλοί, Γιάνκηδες, μαχαιροβγάλτες δίπλα σε νερόβραστους, όλοι μαζί αγκαλιασμένοι και αδελφωμένοι, κυλιούνται αντάμα στο πάτωμα σωρός μαλλιά κουβάρια και κρατάνε την κοιλιά τους και τα παΐδια τους για να μην εκραγούν από τα γέλια!

Μιλάμε, χαμός!

Διότι ο εκατόνταρχος είναι ο Τζων Γουεην.

Με εκείνο το σαρδόνιο ύφος τετανικού “rictus” μόνιμα κολλημένο στη μάπα (ΠΟΙΟΣ Μητσοτάκης!...) έτσι που να είναι αδύνατο να καταλαβης αν ετοιμάζεται να πη «go for your gun, you thiev n’ polecat!” ή “ the pleasure’s been all mine ma’am!” ή «ksiyeesoo moo 17 sooblakia me ena mastelo djadjiki, pronto!...”

Κι έγινε σκέτο μουτι και το έργο και οι προσπάθειες του Μαξ και η συγκίνηση και όλα τα συναφή κόλπα!

Ηθικό δίδαγμα: οι Αμερικανοί έχουν περισσότερη αυτογνωσία και χιούμορ από όσο νομίζουμε εμείς!

Μολαταύτα, έχουν πρόβλημα με τα βιβλικά έργα.

Η πιθανότητα να το πετύχουν, δεν είναι μεγάλη.

Τέλος πάντων, δήτε το «Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο» του Παζολινι. Ακόμα καλύτερα, ακούστε τα «Πάθη Κατά Ματθαίο» του Ι.Σ.Μπαχ.


(Του απολαυστικού κατ'εμέ Ηλία Μπαζίνα. «Φίλαθλος» Μ.Τετάρτη 15/4/2009)

Personalities (αλλά & Πασχαλινές Ευχές)

Μου έστειλαν την όμορφη καλλιτεχνική απεικόνιση με γνωστές προσωπικότητες.Όποιος λένε αναγνωρίσει τουλάχιστον 25 είναι επαρκώς ενημερωμένος.Ας δοκιμάσουμε συνπιλαλίτες την τύχη μας.

Εγώ το ξεπέρασα!(Με την βοήθεια της αθλητικής μου παιδείας...)

Δικαίωμα στην ελπίδα.

Μια χαρά ήσαν στην Παπαρούνα, φάγαμεν, ήπιαμεν, γελάκαμεν, εάν όσοι ετράβηξαν και τις πίκτσιουρς είχαν την διάθεση να τις αποστείλουν με ι-μέιλ στο μέιλ μποξ μου θα τις εμοιραζούμασταν.

Ειδικότερα, η εμφάνισις τόσο τού Χαρίτωνος αλλά και τού Μιλτιάδου ήσαν πραγματικά συγκινητικές ενώ και ο lost buddy (+ lost body) Γκρεγκ έκαμνε την έκπληξιν και παρηυρέθη καίτοι έχει απωλέσει προ πολλού την επαφήν του με το πληκτρολόγιο τού υπολογιστού του.

Ηκούσθησαν διάφορα εν τοιαύτην εσπέραν και ευελπιστούμε πως την επομένην φοράν θα είμεθα πιότεροι και ποιοτικότεροι, κινητικότεροι αλλά και συγκινητικότεροι, ες γουέλ.


Κατά την πληρωμήν τού λογαριασμού προέκυπσεν μέγα πρόβλημα καθώς είκοσι γιούροζ αναζητούσαν παραλήπτην ανάμεσα σε οχτώ δικαιούχουζ.
Καθώς οι προσφερθείσες υπηρεσίες (σέρβις) ήντουσαν κυριολεκτικώς επιπέδου-πρωκτού και προ τού φάσματος να αντικρύσομε, κατά την έξοδο μας, τούς σερβίροντες να επιδίδονται εις κωλοτούμπες και φλικ-φλακς, εμφανώς και θετικώς επηρεασμένοι ψυχολογικώς από την άκρατο γενναιοδωρία μας, συνοπτικώς αποφασίσαμεν να εξαργυρώσουμε το ποσόν εις κρατικήν λαχειοφόρον κληρώσεως τελεσθείσης την εσπέραν της Μεγάλης Τρίτης.

Μετέβην προσωπικώς εις πραχτορείον Λαϊκών Λαχείων και άλλων τυχερών παιγνίων και επρομηθεύθην, κυριολεχτικώς εξασφάλισα προς όφελός σας τούς κάτωθι και υπ'αριθμ' λαχνούς:
38611 (σειρά 001, Α-Ε) και
64852 (σειρά 007, Α-Ε).


Συνδικαιούχοι σε πιθανά κέρδητα και κατά ποσοστόν 12,5% τυγχάνουσιν άπαντες όσοι παρηυρέθησαν στην μάζωξιν της παρελθούσης Τετάρτης.
Ας μην τους αναφέρω θα αποδειχθεί κοπιαστικό.
Καθώς η ελπίδα αποβιώνει τελεφταία σάς εύχομαι καλήν αντάμωσιν για την μοιρασιά τού μπακιριού.

Πάμε για τσίπουρο (άνευ γλυκανισου).

Ο has-tas είπε...
Το νέο σενάριο λέει Τετάρτη ή Πέμπτη ΟΥΖΟ .Μέσα όλοι ?Πείτε για να κλείσω εισητήριο για τον Anton .69 ευρώ με Aegean " πάνε έλα " , πατριώτ να το κλείσω?
Δευ Απρ 06, 11:23:00 πμ EEST

Ο @MgPolitis είπε...
Τετάρτη ή Πέμπτη μετά τις 21:30 είμαι ΟΚ.
Δευ Απρ 06, 11:29:00 πμ EEST

Ο sskape είπε...
Mπορω και τις 2 μερες, μετα τις 2130 τουλαχιστον, αλλα λογω CHL προτιμω Πεμπτη. Αλλα δεν εχω προβλημα και Τεταρτη
Δευ Απρ 06, 11:34:00 πμ EEST

Ο chitis είπε...
Wednesday would be fine.
Δευ Απρ 06, 03:20:00 μμ EEST

Ο has-tas είπε...
Πάμε στο... "Μόλυβος",Ίωνος Δραγούμη 31 & Καποδιστρίου 1, Τ: 2310 555952την Τετάρτη στις 21.30 ?Θέλετε Guest star τον "Πρόεδρο" ?
Δευ Απρ 06, 06:20:00 μμ EEST

Ο sskape είπε...
παμε παπαρουνα???
Δευ Απρ 06, 06:22:00 μμ EEST

Ο has-tas είπε...
ΜΈΣΑ για παπαρούνα! !
Δευ Απρ 06, 06:59:00 μμ EES

Ο has-tas είπε...
kai ο Χαρίτων ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ ειναι εδώ !(μέσα)
Δευ Απρ 06, 11:29:00 μμ EEST

Ο sskape είπε...
θεμα για μια κινηματογραφικη ταινια ξεκινησε εδω και το καναμε της Παπαρουνας.
Τρι Απρ 07, 08:43:00 πμ EEST

Ο @MgPolitis είπε...
btw, αποφασίστε που θα πάμε, και δώστε ακριβή διεύθυνση. Εάν σας άρεσε ο "Γιάννης" που ήμασταν την τελευταία φορά πείτε να κλείσω τραπέζι αλλιώς κάποιος ας πάρει μια απόφαση σήμερα!
Τρι Απρ 07, 08:55:00 πμ EEST

Ο/Η chitis είπε...
Αναλαμβάνουν να κλείσουν τραπέζι αυτοί που θα κεράσουν:
(sskape, has&tas κάνετε κουμάντο).

Christos,
Πρόεδρος(;),
Χαρίτωνας (με τον Σακαρίδη),
Μιλτιάδης.
Εαν έρθει ο Greg να ειδοποιήσει και τον Φίλιππο.
Ο Αntonis να φέρει και τον Μπαράκ (ξέχασα αυτός ήταν στην Τουρκία, να τον προλάβουμε πριν απομακρυνθεί με το Air Force One).
Τρι Απρ 07, 09:06:00 πμ EEST

THE READER

Συνεχιζουμε με τις ταινιες μας............
Πριν 2 βδομαδες στη γνωστη καταπληκτικη και συγχρονη αιθουσα του σαλονιου μου ειδα την εν λογω ταινια.
Ειτε δεν ειχα μαθει πολλα γι'αυτην, ειτε δεν το ειχα ψυλλιαστει, η αληθεια ειναι οτι δεν περιμενα να δω μια τοσο ομορφη, γεματων συναισθηματων, επιμελως κρυμμενων πισω απο τα εκφραστικα προσωπα των πρωταγωνιστων, ταινια.

Η ταινια μου αρεσε πολυ. Ετσι απλα.
Η δυναμη του μυαλου, ειναι τοσο σημαντικη, που ωρες-ωρες μπορει να περιορισει αγαπη, ερωτα,ελευθερια και ακομη ακομη και την ιδια την ζωη.
Η λιτες ερμηνειες των υπεροχων αυτων ηθοποιων εδεσαν καταπληκτικα με το σεναριο, αλλα κυριως με μια ταινια πλυμμηρισμενη απο συναισθημα.

Ηδη την εχω συζητησει την ταινια με γνωστο ερπετο φιλο μου που συμμετεχει στο Blog μας

Τι εγινε στις 25 Μαρτίου 1821?

Διαβαζοντας το τελευταιο τευχος της ATHENS VOICE, επεσα σε ενα αρθρο του Δημήτρη Φύσσα που αναφέρει καποια πραγματα για την προπαγανδα της Εκκλησίας , που πολλες φορες εχουμε ακουσει. Ευκαιρια για διαξιφισμους.
http://www.athensvoice.gr/politics/av,17297.html.

Συνέβη σαν...χθες. (Γιατί τα 40 είναι τα νέα 30;)

44 π.X. ... Ρωμαίοι Δημοκρατικοί, έχοντας επικεφαλής τον Βρούτο και τον Κάσιο, δολοφονούν στα σκαλοπάτια της Γερουσίας τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα.

63... πεθαίνει ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ρωμανός Β΄.

1493... ο Χριστόφορος Κολόμβος επιστρέφει στην Ισπανία μετά το πρώτο του ταξίδι στην Αμερική.

1884... γεννιέται στη Λευκάδα ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός.

1892... Ιδρύεται ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Liverpool.

1905... οι επαναστάτες στην Κρήτη κηρύσσουν την ένωση με την Ελλάδα.

1906... ιδρύεται η εταιρεία Rolls-Royce Ltd.

1909... ανοίγει στο Λονδίνο το διάσημο πολυκατάστημα Selfridges.

1917... παραιτείται ο Τσάρος Νικόλαος της Ρωσίας, κατά τη διάρκεια της Φεβρουαριανής Επανάστασης.

1933... η κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη, που σχηματίστηκε στις 10 Μαρτίου και η οποία διαδέχεται τη βραχύβια κυβέρνηση Οθωναίου, συμπληρώνεται με την ορκωμοσία του Γεωργίου Κονδύλη ως υπουργού Στρατιωτικών.

1937... δημιουργείται η πρώτη τράπεζα αίματος στον κόσμο για μεταγγίσεις στο νοσοκομείο Κουκ Κάουντι, στο Σικάγο των ΗΠΑ.

1939... τα χιτλερικά στρατεύματα εισβάλουν στην Τσεχοσλοβακία την οποία καταλαμβάνουν αναίμακτα.

1941... γεννιέται ο μουσικός των "Beach Boys", Μάικλ Λαβ.

1943... γεννιέται ο Καναδός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ.

1945... απελευθερώνονται τα Δωδεκάνησα και ζητούν να ενωθούν με την Ελλάδα.

1956... ανεβαίνει στο Μπρόντγουεϊ το μιούζικαλ "My fair lady".

1964... παντρεύονται στο Μόντρεαλ του Καναδά η Ελίζαμπεθ Τέιλορ και ο Ρίτσαρντ Μπάρτον.

1968... Oι Beatles κυκλοφορούν το single "Lady Madonna / The inner light".

http://www.youtube.com/watch?v=9vf26cRtG_w

1969... Κάτι πραγματικά πολύ καλό συμβαίνει.

1972... κάνει πρεμιέρα η βραβευμένη με Όσκαρ ταινία "O Νονός", του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

1975... πεθαίνει σε ηλικία 69 ετών στο Παρίσι ο μεγιστάνας Αριστοτέλης Ωνάσης.

1989... παραιτείται από την Κυβέρνηση για λόγους "ευθιξίας", εξαιτίας της ανάμιξής του ονόματός του στο σκάνδαλο Κοσκωτά, ο Μένιος Κουτσόγιωργας.

1990... ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ εκλέγεται Πρόεδρος της ΕΣΣΔ με 1.329 ψήφους.

1991... ο Ουκρανός Σεργκέι Μπούμκα γίνεται ο πρώτος άλτης, που πηδάει 6.10 στο επί κοντώ σε διεθνές μήτινγκ κλειστού στίβου στο Σαν Σεμπάστιαν της Ισπανίας.

1994... πεθαίνει η Σουηδή ηθοποιός και σκηνοθέτης Μάι Ζέτερλινγκ.

1995... τρομοκρατική επίθεση με δύο ρουκέτες σημειώνεται κατά των εγκαταστάσεων του "Mega Channel" στην Παιανία, την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη το κεντρικό δελτίο ειδήσεων των 20.30, χωρίς να υπάρξουν τραυματισμοί, παρά μόνο υλικές ζημιές.

1996... αθωώνεται παμψηφεί από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης ο καρδιοχειρούργος Παναγιώτης Σπύρου για την υπόθεση με τα φακελάκια.

1998... πεθαίνει σε ηλικία 94 ετών ο δρ. (Μπένζαμιν) Σποκ, που δίδαξε ότι η ανατροφή των παιδιών πρέπει να είναι διασκέδαση. Το βιβλίο του "Φροντίδα για το μωρό και το παιδί", που πρωτοκυκλοφόρησε το 1946, πούλησε 50 εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφράστηκε σε 30 γλώσσες.

1999... μεσάνυχτα και κάτω από το βάρος του πορίσματος, που καταλογίζει ατασθαλίες, παραιτούνται και τα 20 μέλη της Κομισιόν με επικεφαλής τον πρόεδρο Ζακ Σαντέρ.

2002... αποχωρούν οι ισραηλινές δυνάμεις από τέσσερις παλαιστινιακές πόλεις. Αναπτερώνονται οι ελπίδες για επίτευξη εκεχειρίας.

2003... κηδεύεται μέσα σε βαρύ πένθος και κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας κηδεύεται ο Σέρβος πρωθυπουργός, Ζόραν Τζίντζιτς, που είχε δολοφονηθεί τρεις μέρες νωρίτερα από δύο ελεύθερους σκοπευτές, έξω από το κυβερνητικό μέγαρο στο Βελιγράδι.

2003... ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακοινώνει ότι η άτυπη πνευμονία SARS συνιστά "παγκόσμια απειλή για την υγεία" και εκδίδει προειδοποίηση για τους ταξιδιώτες και τις αεροπορικές εταιρείες σχετικά με τα συμπτώματα.

2003... Πόλεμος στο Ιράκ: τα πρώτα πολεμικά πλοία περνούν τη διώρυγα του Σουέζ, ενώ έντονη κινητικότητα υπάρχει και στη Μεσόγειο.

Το τέλος του "σινεμά" όπως το ξέραμε

Image by craig1black via Flickr

Με αφορμή το άρθρο του Καρπετόπουλου και τα άλλα σχετικά σχόλια στο post του Slumdog Millionaire μου φάνηκε χρήσιμο να ανοίξω ένα ξεχωριστό thread για το θέμα του που πηγαίνει ο κινηματογράφος. Διαφωνώ ουσιαστικά με τον Καρπετόπουλο. Μπερδεύει τον κινηματογράφο με έννοιες τελείως περιφερειακές του μέσου όπως "το σινεμά δεν είναι μοναχική υπόθεση, είναι συλλογική απόλαυση. Κοινωνία". Ναι, είναι και αυτό, αλλά η τεχνολογία της εποχής το ανάγκασε να γίνει "κοινωνικό". Η τέχνη του κινηματογράφου δεν είναι μόνο "σινεμά", αυτό είναι ένα όλο και λιγότερο δημοφιλές κανάλι που μοιράζεται στον κόσμο. Τώρα που οι μηχανές προβολής δεν είναι πανάκριβες και ο κάθε ένας μπορεί να έχει αξιοπρεπέστατη κινηματογραφική εμπειρία στο σπίτι του (απο καθαρά τεχνολογική άποψη) το "σινεμά" πρέπει να γίνει redefined. Η γνώμη μου είναι ότι σε λίγα χρόνια θα μπούμε στην εποχή του home-cinema on demand με αποτέλεσμα να μειωθούν οι αίθουσες μαζικής προβολής, formerly known as cinemas.
Το διαδίκτυο ενώνει ανθρώπους, ιδέες, κάνει την δυνατή δημιουργία κοινοτήτων και γενικά είναι ένα empowering medium που έχει δώσει άλλη μορφή στον τρόπο που βιώνουμε όλα τα performing arts. Σαν κανάλι που μεταφέρει pixels έχει φυσικά αλλάξει το τοπίο και στον κινηματογράφο. Έτσι η έννοια της "ταινίας" πλέον μπορεί να είναι μια δημιουργία που περνάει μόνο από το internet για να φτάσει στον κόσμο και υπάρχουν πολλοί δημιουργοί που μοιράζουν έτσι τα έργα τους, σαν νόμιμα, open source downloads. Τίποτα δεν είναι πια μόνο αυτό που ήταν, ο κόσμος αλλάζει απλά ζούμε μια εποχή που μετά από χρόνια στασιμότητας επανακαθορίζει τα όρια του εφικτού και έτσι βάζει αναγκαστικά σε μια νέα πραγματικότητα όλες τις παραδοσιακές βιομηχανίες του εφήμερου (μουσική, κινηματογράφος, εφημερίδες και συναφή)

Gran Torino.

Θέλει πολύ μεγάλα κάκαλα για να κινηματογραφήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό μέσα στο νεκροκρέβατό του.

Και ο Κλιντ Ιστγουντ όπως φαίνεται τα διαθέτει.

Πολύ περισσότερο, που πορεύεται προς τα ογδόντα του, και μοιάζει να ειρωνεύεται το ίδιο του το βιολογικό Τέλος.

Οι φήμες λένε ότι, ο Ιστγουντ τερματίζει με το Gran Torino την καριέρα του μπροστά από τις κάμερες, είναι η τελευταία ερμηνεία του ως ηθοποιός και φαίνεται πως, μέσα απο αυτήν, αποφασίζει να λύσει και να ξανασυναρμολογήσει όλους μαζί σε έναν, τους βασικούς ρόλους της σημαντικής καριέρας του.

Αποδομεί στην κυριολεξία, διαλύει τον macho (και πολύ dirty) επιθεωρητή Harry Callahan, ξαναθυμάται την ανωνυμία και την αφοπλιστική ταπεινότητα τού "κανένα" από τα σπαγγέτι-γουέστερν, επιστρέφει στην ευαισθησία τού Ρόμπερτ από τις "Γέφυρες τού Μάντισον" καταλήγοντας στον ουμανισμό του coach-Frankie τού "Million Dollar Baby".

Eίναι συγκλονιστικός.

Είναι η φωνή τού μέσου σκεπτόμενου Αμερικάνου.

Η φωνή τού βετεράνου, τού ξεχασμένου, τού απόμαχου Ανθρώπου.

Με άξονα μια αντιρατσιστική ιστορία καθημερινού έως και δια βίου συντηρητισμού και ξενοφοβίας (καλλιτεχνικός μετανάστης στην Cinecitta και ο ίδιος, στα '60s) και με πολύ απλά λόγια υφαίνει (sic) μια αυτοπαρωδική ταινιάρα που τα λέει όλα για όλους.

Στις μέρες μας, που oι αυτοκινητοβιομηχανίες τού Detroit καταρρέουν, συμπαρασύροντας όλο το αμερικάνικο και παγκόσμιο όνειρο, μία κουκλίστικη Gran Torino τού '72 (φτιαγμένη και καλοσυντηρημένη από τα κάποτε φονικά χέρια τού σημερινού δύστροπου ιδιοκτήτη της) γίνεται αντικείμενο πόθου, με διαφορετικό τρόπο, από έναν σωρό διαφορετικούς χαρακτήρες.

Ο Ιστγουντ κυριολεκτικά φτύνει αίμα, θυσιάζεται, σταυρώνεται και λυτρώνεται για όλους εμάς τούς κινηματογραφικούς... κιτρινιάρηδες.

.

Ενας πολύ μεγάλος και μεστός δημιουργός.

Να τον έχει ο Θεός καλά.

Τα χουμε ανάγκη αυτά τα σοφά γερόντια.

Slumdog Millionaire

ή αλλιώς το Hollywood συναντάει την Πόλη του Θεού της Ινδίας (Mumbai). Συνοπτικά όπως έγραψα στο tweeter:

slumdog millionaire got me all excited in the first half->3/4 only to burst into Hollywood mellodrama for the ending.  City of God meets India and the world's worst toilet vs Mumbai's open source cesspit; nice homage to transpotting by having his heroes go for a fecal dive 

  Γενικά πάτε να τη δείτε με παρέα, δεν έχει την Διονυσιακή παράνοια του trainspotting και έχει τα σκοτεινά σημεία της αλλά τελικά είναι μια κλασσική feel-good movie με εξαιτερική ηχοληψία και ρυθμό. 

"Το Γάλα"

Είδαμε χθες (με την Α.) την παράσταση της Άννας Βαγενά πάνω στο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη "Το γάλα". Καλή αλλά βαριά και φλύαρη, με πλατειασμούς και ψυχαναλυτικές αμπελοφιλοσοφίες προπτυχιακού επιπέδου. Πρόκειται για ένα οικογενειακό δράμα, περιληπτικά από τον παραπάνω σύνδεσμο:

«Το γάλα» είναι η ιστορία μιας μητέρας μετανάστριας από την πρώην Σοβιετική Ένωση, με δύο γιούς, ο ένας εκ των οποίων πάσχει από σχιζοφρένεια, οι οποίοι προσπαθούν να προσαρμοσθούν και να επιβιώσουν στην Ελλάδα.
Η απόγνωση της μάνας και ο ψυχικός σπαραγμός της για την ασθένεια του μικρού της γιου, παράλληλα με το φόβο, που προέρχεται από τον κοινωνικό ρατσισμό του περιβάλλοντός της, παρουσιάζονται με σπαρακτικό τρόπο.
Η βία διαδέχεται και εναλλάσσεται με την τρυφερότητα, η ένταση με τη γαλήνη, η απελπισία με την ελπίδα, το όνειρο με τον εφιάλτη, η πραγματικότητα με την ψευδαίσθηση, και αντιστρόφως.

Ουσιαστικά όλα τα ωραία είναι οι ερμηνείες και η δραματουργία, η παρουσίαση δηλαδή του θεατρικού δρώμενου στην σκηνή, ο ρυθμός και γενικά η αίσθηση της παράστασης (μοναδική παραφωνία η Λαρισινή προφορά της Βαγενά). Το σενάριο πάει από το αρκετά καλό στο παιδαριώδες, με καλά σημεία να είναι όσα αναφέρονται στην ενσωμάτωση των μεταναστών στην Ελλάδα, στην εικόνα της πατρίδας που σχηματίζουν και στην ανάγκη επιβεβαίωσης και ένταξης, στοιχεία που δίνονται με χιούμορ και ευαισθησία. Η παρουσίαση και ανάλυσης της ψυχασθένειας του μικρού αδερφού όμως είναι μια παραφωνία και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί διαφορετικά στο έργο. Κρατήστε πάντως το όνομα του συγγραφέα στην μνήμη γιατί μου φαίνεται πως θα δούμε ωραία πράγματα από αυτόν.

The New York Times: "Καταρρέει το όνειρο στο Ντουμπάι".

(Το παρακάτω post καταχωρήθηκε από τον ασυγχώρητο κ. has-tas
Ta πρώτα 2 σχόλια δεν καταχωρήθηκαν από τον chitis).

Πώς αλλάζουν οι καιροί και καταρρέουν κολοσσοί και πολλοι άλλοι μαζί....
Kαταρρέει το όνειρο στο Ντουμπάι
The New York Times

ΝΤΟΥΜΠΑΪ. Η 34χρονη Σοφία, που μετακόμισε πέρυσι στο Ντουμπάι για να εργαστεί στον κλάδο της διαφήμισης είχε τόση εμπιστοσύνη στην ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομία του αραβικού αυτού εμιράτου, που αγόρασε διαμέρισμα αξίας 300.000 δολαρίων με δάνειο διάρκειας 15 ετών.
Τώρα, εκείνη, όπως και πολλοί από τους ξένους εργαζομένους που αποτελούν το 90% του εργατικού δυναμικού του Ντουμπάι, απολύθηκε και ψάχνει για δουλειά. Αν δεν βρει, αντιμετωπίζει το φάσμα της απέλασης - ή και κάτι ακόμη χειρότερο.
«Αν δεν μπορέσω να αποπληρώσω το δάνειό μου, μου είπαν ότι μπορεί να καταλήξω στη φυλακή για χρέη», λέει.

Ξένοι βουτηγμένοι στα χρέη
Η οικονομία του Ντουμπάι βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και οι εφημερίδες γράφουν ότι πάνω από 3.000 αυτοκίνητα έχουν μείνει παρατημένα στο πάρκιγκ του αεροδρομίου του Ντουμπάι, καθώς οι ιδιοκτήτες τους, ξένοι βουτηγμένοι στα χρέη, τα παράτησαν και έφυγαν.
Λέγεται ότι κάποιοι έχουν αφήσει μέσα υπερχρεωμένες πιστωτικές κάρτες και σημειώματα με τα οποία ζητούν συγγνώμη.
Η κυβέρνηση λέει ότι ο πραγματικός αριθμός των αυτοκινήτων αυτών είναι πολύ μικρότερος.
Ομως οι ιστορίες περιέχουν τουλάχιστον μια δόση αλήθειας.
Τον περασμένο μήνα, ο τοπικός Τύπος έγραψε ότι 1.500 άδειες εργασίας ακυρώνονται κάθε ημέρα, αριθμός που δεν επιβεβαιώθηκε ούτε διαψεύσθηκε από την κυβέρνηση.
Αντί να προωθεί τη διαφάνεια, η κυβέρνηση φτιάχνει νόμο για τα ΜΜΕ που θα τιμωρεί με βαρύτατο πρόστιμο όποιον προξενεί ζημιά στη φήμη ή στην οικονομία της χώρας.
Καθώς λοιπόν η κυβέρνηση δεν θέλει να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία, οι φήμες οργιάζουν, πλήττοντας το ηθικό και υποσκάπτοντας ακόμη περισσότερο τις βάσεις της οικονομίας.
«Αυτή τη στιγμή είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε τα χειρότερα», λέει ο επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου της τράπεζας HSBC στο Ντουμπάι.
Κάποια πράγματα είναι σαφή.
Οι τιμές των ακινήτων, που εκτινάχθηκαν τα τελευταία έξι χρόνια, έχουν πέσει 30% ή και περισσότερο σε κάποια σημεία της πόλης μέσα στους τελευταίους δύο μήνες.
Τα μεταχειρισμένα πολυτελή αυτοκίνητα πωλούνται 40% φθηνότερα από ό,τι πριν δύο μήνες.
Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι η επίδραση της κρίσης στην ομοσπονδία των επτά ηνωμένων εμιράτων θα είναι μεγάλη.
Το κοσμοπολίτικο Ντουμπάι εδώ και καιρό παίζει τον ρόλο του μικρού εξεγερμένου αδελφού μπροστά στο συντηρητικότερο εμιράτου του Αμπου Ντάμπι.
Η κυβέρνηση του Ντουμπάι τώρα άφησε κατά μέρος την υπερηφάνειά της και έκανε σαφές ότι θα δεχόταν πακέτο διάσωσης του τραπεζικού τομέα της.
Ομως μέχρι στιγμής, το Αμπου Ντάμπι έχει προσφερθεί να διασώσει μόνο τις δικές του τράπεζες.
«Γιατί το Αμπου Ντάμπι αφήνει τη φήμη του γείτονά του να καταβαραθρωθεί, ενώ θα μπορούσε να διασώσει τις τράπεζες του Ντουμπάι;» λέει ο συγγραφέας Κρίστοφερ Ντάβιντσον.
«Ισως το σχέδιο είναι να επιτευχθεί μια πιο συγκεντρωτική δομή στα Ηνωμένα Αραβικά Εμπιρτα κάτω από τον έλεγχο του Αμπου Ντάμπι», μια εξέλιξη θα περιόριζε την ανεξαρτησία του Ντουμπάι και ίσως θα άλλαζε και τον ελεύθερο τρόπο ζωής του.

Blame it on Rigos.

"Η παράσταση που κατέκτησε την Αθήνα".

"Η Θεσσαλονίκη χορεύει bossa nova".

"Ενα ξέφρενο πάρτι σε ρυθμό bossa nova".

Με δυο κουβέντες, η επιβεβαίωση τού ρηθέντος για τα πολλά κεράσια και το (πολύ) μικρό καλάθι.

Η χιλιοδιαφημισμένη και πολυσπονσοραρισμένη παραγωγή κόπιασε και επιτέλους παίζει στο Μέγαρο Μουσικής τής φτωχομάνας, θα "διαπρέψει", θα ξεκουμπιστεί και δυστυχώς ούτε που θα ακουμπήσει!

.

.

"Θέλω να καταπιώ καρφίτσες για σένα".

"Θέλω να σιδερώνω γυμνός, τα τσαλακωμένα σου σεντόνια".

"Θέλω να με δεις γυμνό".

(Και εγώ, re pousti mou, θέλω να φύγω αλλά δεν θέλω να ενοχλήσω το χοντρό ζευγάρι που αποκοιμήθηκε δίπλα μου.

Και στο φινάλε, ο Μαρόγλου στον ErotikosFM πιο εμνευσμένες ατάκες αμολάει).

Ο Κωνσταντίνος-θα-είμαι-πάντα-στη-σκιά-τού-Δημ.Παπαϊωάννου-Ρήγος κατόρθωσε τα ακατόρθωτα, να στήσει μια μουσική παράσταση, μελέτη αφιερωμένη στον έρωτα (κατά τον ίδιο) και να μας κάνει, πολλές στιγμές, να κοιτάμε από υπερβολική ανία τα ρολόγια μας.

Με παντελώς ακατάλληλο το cast των ηθοποιών (αντιερωτική η Μπαζάκα, ξενερωτική η πρωην ολυμπιακή πρωθιέρεια Ναυπλιώτου, απλά γκρίζος ο Φραγκάκης, ισχνή σαν τη φιγούρα της η Παππά) και ξεκαρδιστικά αποτελέσματα στην προσπάθεια τους είτε να χορέψουν υποτυπωδώς είτε να τραγουδήσουν τα χιλιοτραγουδισμένα και κλισέ τού αγαπημένου του μουσικού είδους.

.

Λιτή σαν φθηνού κοστολογίου σχολική προσπάθεια και με πολλά στοιχεία από αθηναϊκές επιθεωρήσεις (τύπου Δελφινάριο) η παράσταση κράτησε τα προσχήματά της σε μεμονωμένα πεντάλεπτα όπου ανέλαβαν όσοι πραγματικά μπορούσαν να εκτελέσουν κάποιες χορογραφίες της προκοπής.

Το glossy δεν συνεπάγεται το luxury.

Και η lounge ανεμελιά την καλοπέραση.

All that glitters isn't gold.

H σπαρίλα, η βαρεμάρα είναι και αυτή ενα πάρα πολύ σοβαρό ενδεχόμενο.

Έσβησε το Εσώτερον Φως. (R.I.P. Lux Interior 1948 - 2009)

http://www.rollingstone.com/rockdaily/index.php/2009/02/04/the-cramps-lux-interior-dead-at-60/


Έφυγε από τη ζωή, ένα κομμάτι της νιότης μου, ο Lux Interior, τραγουδιστής και frontman των Cramps.
Κάπου στην Καλιφόρνια, από καρδιολογικό πρόβλημα, σε ηλικία 60 ετών.

Νιώθω την ανάγκη, να γράψω δυο αράδες για αυτόν.
Κάποτε ισχυριζόμουν ότι εάν δεις live των Cramps, κανένα κονσέρτο δεν θα σου ξαναφανεί ίδιο.

Προσωπικά περίμενα την ώρα και την στιγμή που θα τον ξαναέβλεπα on stage, κάποιο καινούριο άλμπουμ, μία περιοδεία ίσως, αλλά την έκανε για αλλού.

O Erick Lee Purkhiser γεννήθηκε το 1948 και από το 1972 δημιούργησε τους Cramps μαζί με την κιθαρίστρια (και μετέπειτα σύζυγό του) Poison Ivy (πραγματικό όνομα Kristy Wallace).
O rock θρύλος αναφέρει ότι η γνωριμία τους έγινε μέσα από ένα ωτοστόπ.
Οι εμφανίσεις τους στο διάσημο, και ιδιαίτερο στην εποχή του, νεοϋρκέζικο CBGB, δίπλα σε ονόματα όπως οι ανερχόμενοι Ramones, οι Television και η Patti Smith δημιουργούν την πρώτη αίσθηση.

Με αρχικό σχήμα, με δυο κιθάρες και χωρίς μπάσο, κυκλοφορούν στην IRS τα πρώτα τους άλμπουμ και πλέον χτίζουν το μύθο τους.

Διασκευάζουν και αυτοπαρωδούν ό, τι βλαχο-rockabilly έχει τραγουδηθεί στην σύντομη αμερικανική ιστορία και παράδοση και διασκεδάζουν τις ανησυχίες μας παίζοντας με απροκάλυπτα σεξιστικούς στίχους, διανθισμένους με εξωγήινους, θεματολογία από teenage, b-movies και horror, αμερικάνικη επαρχία, ‘50s και τα συναφή.

Όλα παρεούλα μαζί με το Τέρας της Λίμνης.

Μια rock n roll βαρβατίλα, ένα μουσικό, ψυχαναλυτικό, ψυχαγωγικό και διαστροφικό Twilight Zone.
Ο ίδιος ο Lux Interior απλά το αποκαλούσε: psychobilly.

Εκεί όμως που οι Cramps δίνουν ρέστα είναι τα live τους.
Mε τον Lux, επί 30 χρόνια, σε μεγάλα κέφια ξαναλέω ότι δεν είχαν ταίρι στη μουσική σκηνή.
Μια λιπόσαρκη φιγούρα που κομματιαζόταν κάθε φορά, αεικίνητος, μέσα σε κάθε λογής φετιχιστικό κοστούμι, με τρομερή ενέργεια και χιούμορ, με τα μικρόφωνα να υποφέρουν μπροστά και… μέσα στο στόμα του, να ίπτανται και να εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση και φυσικά την απαραίτητη λίμπα που γινόταν στο φινάλε υπό την υπόκρουση ενός μπιζαρίσματος σαν το Tear it Up ή το Surfin’ Bird.

O Mad Daddy δεν είναι πια εδώ.
O Garbageman, επίσης.

Ηρθε η ώρα, για τον μεγάλο ρόκερ, να ανταποδώσει το καλό και να παίξει μια live performance στον ίδιο τον Ύψιστο με αποκλειστικό track list όλα τα τραγούδια τού "Songs the Lord taught us".

Δεν θα αφιέρωνα ούτε μια λέξη για οποιονδήποτε εάν δεν σήμαινε κάτι για μένα.
Δεν μπορώ να φανταστώ για ποιον άλλο θα χαράμιζα επικήδειες λέξεις.

Τους παρακολούθησα ολες τις φορές που επισκέφθηκαν την πόλη μας και επαναλαμβάνω οτι πίστευα πως κάποια στιγμή θα τους ξανάβλεπα.
Ο θάνατος του με στέλνει 25 χρόνια πίσω, την εποχή που πλήρωνα μια περιουσία για κάποιο από τα LP τους και με θλίβει ειλικρινά.

Eδώ (ξανά)ρίξτε μια ματιά (στο Νο.3 της λίστας) σε όσα έγραφα για όλα αυτά. πριν λίγο καιρό, σε αυτό το ίδιο blog:

http://proinipilala.blogspot.com/2008/02/blog-post_02.html

Ζήτω! (acapela.tv)

Εκδοση Βιβλιου Θαναση Σκαπερδα

Δυστυχως καποια τρεχαματα με τον μικρο σε γιατρους τις 2 προηγουμενες βδομαδες, αλλα και η μικροτερη προβολη εκ μερους του συγγραφεως της παρουσιασης του 2ου του βιβλιου, δεν μου επετρεψαν να σας ειδοποιησω εγκαιρως.
Η παρουσιαση του βιβλιου του εγινε την προηγουμενη Παρασκευη, παλι στον Μαλλιαρη.
Για οσους ενδιαφερεστε το βιβλιο λεγεται "Το Αντανακλαστικό Δάχτυλο" και το μονο που μπορω να αποκαλυψω ειναι η σημαντικη συμμετοχη της μουσικης στις σκεψεις του αδελφου μου.
Οι αναμενομενες αντιρρησεις σου, φιλε @mgpolitis για τον τροπο εκδοσης του βιβλιου, ειναι γνωστες και ηδη του της εχω επισημανει. Εφοσον θελεις μπορω να σε βοηθησω να επικοινωνησεις με τον αδελφο μου για περισοοτερες λεπτομερειες εναλλακτικων τροπων εκδοσης.

Συνταγή για μηλόπιτα.

Συστατικά
Ζύμη:
2 1/2 φλ. αλεύρι
1/2 κ.γ. αλάτι
3/4 φλ. βούτυρο
6-7 κ.σ. κρύο νερό

Γέμιση:
3/4-1 φλ. ζάχαρη
1/2 κ.γ. αλάτι
1 κ.γ. κανέλα
1/2 κ.γ. μοσχοκάρυδο
1 1/2 κ.σ. αλεύρι
6-8 μήλα
2 κ.σ. βούτυρο

Οδηγίες

Για τη ζύμη:
Σε μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με το αλάτι.
Κόβουμε μέσα το βούτυρο και το ανακατεύουμε τρίβοντάς το, μέχρι να γίνει σαν να έχει το αλεύρι μικρά μικρά μπαλάκια.
Μετά προσθέτουμε το νερό κουταλιά κουταλιά μέχρι να κρατιέται η ζύμη και να μπορούμε να την ανοίξουμε.

Γέμιση και συναρμολόγηση:
Σε άλλο μπολ ανακατεύουμε τη ζάχαρη, το αλάτι, την κανέλα, το μοσχοκάρυδο και το αλεύρι.
Καθαρίζουμε και κόβουμε κομματάκια τα μήλα.
Τα ρίχνουμε στο μπολ να καλυφθούν με το μείγμα καλά.
Χωρίζουμε τη ζύμη σε δύο μέρη (το ένα μεγαλύτερο από το άλλο). Ανοίγουμε το ένα κομμάτι, να γίνει λίγο μεγαλύτερο από το ταψί μας και το στρώνουμε καλά στο ταψί.
Ρίχνουμε από πάνω τα μήλα και βάζουμε το βούτυρο σε μικρά κομματάκια από πάνω.
Ανοίγουμε και το άλλο κομμάτι της ζύμης και σκεπάζουμε την πίτα.
Κλείνουμε καλά τις άκρες και κάνουμε τρύπες με το πιρούνι μας στο πάνω μέρος της πίτας.
Ψήνουμε για 10' στους 220° και μετά για 30-40' στους 180°.

Χρόνια πολλά Αντώνη.....

Πολλές ευχές για την ονομαστική σου εορτή.....ότι επιθυμείς να γίνει πραγματικότητα....

και να μας γράφεις κάπου κάπου....

Finita la musica, passata la fiesta.

Ελληνιστί, "έκλασε η νύφη, σχόλασε ο γάμος".
Ή "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του".



Και εν προκειμένω, νύφης απούσης, έχουμε να κάνουμε με πλαστικό, φουσκωτό ταϊβανέζικο Αγιοβασίλη που ξεφούσκωσε ο έρμος μετά από ένα κοπιαστικό δεκαπενθήμερο, μας διασκέδασε όσο μας διασκεδασε, στόλισε τις μέρες μας και έλαβε θέση στο παρτέρι της Ικτίνου, εκεί που τον πέτυχα πριν κανά μισάωρο, λίγα μέτρα έξω από την πόρτα τού σχολείου, αναμένοντας μέσα στα χόρτα και την βροχή το μαγικό χέρι που θα τον βοηθήσει να καταλήξει κατά Ταγαράδες μεριά.

Τζάμπα θα τον περιμένουν στην Καισάρεια και φέτος.

Αργίες-ημιαργίες τέλος, σήμερα άνοιξαν και τα σχολεία, τέτοια μέρα κλαίγαμε με μαύρο δάκρυ για την υποδοχή του τύπου "βγάλτε μια κόλλα χαρτί" που μας επιφύλασσαν σαδιστικά οι σοφοί διδάσκοντες μας.

Τώρα είτε το καταλαβαίνουμε από τα παιδιά μας, τις δουλειές μας, είτε ακόμα απλά και μόνο από την δυσάρεστη εμπειρία να βρεθούμε εγκλωβισμένοι οδηγώντας το ΙΧ μας κάπου στην πόλη.

Και πάλι "Καλή χρονιά"!
Και συνεχίζουμε.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Καλη χρονια σε ολους σας και στις οικογενειες σας!!!
Καθε πρωτοχρονια θυμαμαι τα χαρτια που εχουμε παιξει τα βραδια της Πρωτοχρονιας.
Η προθυμια των γονιων μου για συγκεντρωση φιλων στο σπιτι μου, μου εδωσε το δικαιωμα απο πολυ νωρις (Γ' Γυμνασιου ή Α' Λυκειου δε θυμαμαι ακριβως) να σας φωναξω για χαρτια στο σπιτι, και στη συνεχεια η συναξη αυτη να γινει θεσμος.
Αν εξαιρεσουμε μια φορα στο σπιτι του chitis και αλλη μια του Mgp καμια 10αρια φορες ηρθατε σπιτι μου και οντως το γελιο ηταν τρομερο. Νομιζω οτι σαν χαρτοπαικτη πλακα, η καλυτερη ηταν στο σπιτι του chitis μεταξυ του Προεδρου (του Jordan τρομαρα του.....) και του Mgp. Επισης ειχε τρομερο χαβαλε μια φορα στο σπιτι μου με το Φιλιππο οπου ηταν σε τρομερη λεκτικη ρεντα.
Κλασικες στιγμες ολων αυτων των βραδιων τα μικρα πονταρισματα του Antonis και του christos για διαφορετικους ομως λογους ο καθενας. Ο christos για την καλη του την ψυχη και ο Antonis για την καλη του καβουριστικη τσεπη.
Ολα αυτα αποτελουν πολυ ομορφες αναμηνσεις και δειγμα του ποσα χρονια εχουν περασει απο τοτε αλλα και ποσο εχουμε μεγαλωσει....
Γεροι να ειμαστε και πιθανον να το επαναλαβουμε καποια φορα.

"Καλώς ήρθατε στού... Chitis ! "

Αποχαιρετούμε τη χρονιά με μια αφίσα από μια φετινή Βελγογαλλική κωμωδία που υποθέτω οτι δεν πρόκειται να δούμε, κι εδώ που τα λέμε και καλά θα κάνουμε.
Είναι όμως αυτή η πρώτη εντύπωση που σου μένει βλέποντας την, που παραπεμπει στο nickname μου και ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας.

Καλή χρονιά σε όλους μας.

Παραμονή Χριστουγέννων.

Συλλεκτικό στιγμιότυπο από σκηνή ανθολογίας, έργου που σάρωσε ταμεία και θεατρικά βραβεία στην εποχή του, ενθουσιάζοντας κοινό και κριτικούς.

Όπως μαρτυρά και το ημερολόγιο στον τοίχο, είναι παραμονή Χριστουγέννων και οι τρεις εικονιζόμενοι δεν προβλέπεται οτι θα περάσουν και τόσο ξέφρενα.

Η minimal σκηνογραφία (κάτι γραμμές στον τοίχο) αποδίδει πειστικά την εντύπωση ότι βρισκόμαστε σε κελί φυλακής και οι έγκλειστοι ήρωες μας, δευτεραγωνιστές της ζωής, ασφυκτιούν βυθισμένοι στις ζοφερές σκέψεις τους, αναπολούν χρόνους παρελθόντες αναζητώντας κάποιο είδος λύτρωσης εν είδει Χριστουγεννιάτικου Θαύματος τη συνθήκη που θα τους λύτρωνε από τη δεινή θέση στην οποία έχουν περιπέσει.

Θαυμάστε, μέσα από το φωτογραφικό "κλικ" την δουλεμένη ερμηνεία των τριών νέων που εν συνεχεία και αηδιασμένοι από όσα φαιδρά συνάντησαν κατά την καλλιτεχνική τους εξέλιξη εγκατέλειψαν το θεατρικό σανίδι, προς έκπληξη και απογοήτευση του φιλοθεάμονος κοινού.
____________________________________________________________
(Καλές Γιορτές, αγαπητοί συνblogίτες, σας εύχομαι ότι καλό, για εσας και τις οικογένειές σας!
Και ιδιαιτέρως, στους γίγαντες christos και MgP για τις ονομαστικές τους γιορτές).

Δεκεμβρίου 21 (Μα, τι είναι σήμερα;)

ΓΥΜΝΑΣΙΑΡΧΗΣ (ηθοποιός Χρήστος Τσαγανέας):
"(…)Mα, πού ακούστηκε!
Πού ακούστηκε βεβαίως βεβαίως..., ο πρώτος τυχόν Φλωράς να σηκώνει το χέρι του και να χτυπά μίαν Παπασταύρου, την κόρη του Θεμιστοκλέους Παπασταύρου, ...του Θεμιστοκλέους, βεβαίως βεβαίως".

(από την ταινία τού Αλέκου Σακελλάριου "Το ξύλο βγήκε απ΄τον παράδεισο", 1959)

Περί του προσωπικού μου blog και άλλων κοινωνικών δικτύων

Image via WikipediaΈχω ενεργοποιήσει εδώ και κάποιο το προσωπικό μου αγγλόφωνο ιστολόγιο mgpolitis στο οποίο έχω μεταφέρει τα εβδομαδιαία "Friday Summa" και αποτυπώνω και το micro-blogging του twitter (http://twitter.com/mgpolitis). Σε αυτό θα δημοσιεύω την προσωπική μου αποδελτίωση και η θεματολογία θα έχει μια ποιό επιστημονική / επαγγελματική θεώρηση. Επίσης έχω στήσει και ένα Ελληνόφωνο, πολιτικό περισσότερο, το alaxatol.wordpress.com, σωστό καθαρτικό ;-) Όταν θα έχω παραπάνω χρόνο θα στέλνω εκεί τα πολιτικά κατεβατά μου.
Αυτό δηλαδή που έχω στο μυαλό μου είναι να μείνει η Πιλάλα για θέματα στα οποία συγκλίνουμε και μπορούν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των περισσότερων. Για παράδειγμα τέτοια συγκλίνοντα θέματα θα μπορούσαν να είναι μουσική, σινεμά, τέχνες γενικότερα, ταξίδια, παρουσιάσεις τεχνολογιών και προϊόντων

Καλές γιορτές σε όλους!

www.last.fm

Ενα youtube αλλα πιο ραδιοφωνικο.
Δινεις το ονομα ενος καλλιτεχνη που γουσταρεις και ακους εκτος απο αυτον και αναλογη μουσικη.
Καλυτερο απο το youtube γαιτι ακους συνεχεια μουσικη και οχι ενα ενα τραγουδι.
Απλα εχει το μειονεκτημα οτι εχει συνδεσει καθε καλλιτεχνη με περιορισμενο αριθμο "συγγενων" καλλιτεχνων και ψιλοακους τα ιδια καθε φορα.
Φυσικα μπορεις να ψαξεις και συγκεκριμενο τραγουδι

Τα υπολοιπα ανακαλυψτε τα μονοι σας


Υ.Γ. Βεβαιως υπαρχει και το http://musicovery.com/, που προσωπικα μου φαινεται λιγο πιο δυσλειτουργικο

Ισοκράτης (436 π.Χ. - 338 π.Χ.)

Μαλωμένος με την σύγχρονη τεχνολογία, ο σύντροφος has-tas μού ζήτησε να παραθέσω στο blog μας, το εικονιζόμενο χθεσινό πρωτοσέλιδο τού "Ε.Τ.".

Δε βρήκα λόγο να μην το κάνω.

Μήνυμα συμπαράστασης

Πριν από λίγο μας ειδοποίησαν ότι κλείνει τον Παν. στην Κοζάνη και πρέπει να φύγουμε γιατί 60 μονοκύτταροι οργανισμοί αποφάσισαν να κάνουν επιδρομή. Χθες στην Θεσ/νίκη (και Αθήνα) γινόταν χαμός με περιουσίες να καταστρέφονται, την αστυνομία να λιάζεται και την κυβέρνηση να το σκέφτεται συσκεπτόμενη.
Είναι μια κατάσταση που αυτή η χώρα δεν έχει ξαναζήσει. Ο chitis χθες έζησε δραματικές στιγμές βλέποντας τον μόχθο μιας ζωής να είναι αφημένος στην τύχη της διάθεσης του κάθε αλητήριου μπάχαλου που βγήκε στο δρόμο. Ό κουμπάρος μου στην Αθήνα κοιμήθηκε στο μαγαζί μαζί με μια στοίβα πυροσβεστήρες Θέλω να εκφράσω τη συμπαράσταση μου σε όλους τους συνανθρώπους μας που θα περάσουν μαύρα Χριστούγεννα όχι μόνο γιατί καταστράφηκε η περιουσία τους αλλά γιατί θα μείνουν χωρίς δουλειά γιατί καταστήματα και επιχειρήσεις θα κλείσουν μια και οι πωλήσεις θα μηδενιστούν στην χριστουγεννιάτικη περίοδο που όλοι περιμένουν για να ξεχρεώσουν τα στοκ τους. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν συγκρίνεται με το δράμα που ζει η οικογένεια του παιδιού που δολοφονήθηκε από "ειδικό" κάθαρμα της αστυνομίας. Αλλά ούτε μπορεί να γίνει η μία τραγωδία άλλοθι για την κατάσταση πολιορκίας που επικρατεί. Το τριτοκοσμικό χάλι της χώρας είναι πέρα από αναλύσεις. Ξανά καλό κουράγιο σε όλους, όλοι οι υγειώς σκεπτόμενοι πολίτες είμαστε δίπλα σας. Διάβασα στο nylon.gr το παρακάτω απόσπασμα από άρθρο του Guardian:

The riots in Greece are symptomatic of a society deeply disillusioned with the failures and dishonesty of its political class

Νίκο χρόνια πολλά!

Η γιορτή του Αγ. Νικολάου σηματοδοτεί για μένα την καρδιά του χειμώνα και την αρχή της Χριστουγενιάτικης φιέστας! Αγαπητέ Νίκο τις ευχές μου με ένα κινέζικο ρητό:

Ακούω αλλά ξεχνάω, βλέπω και θυμάμαι, όταν κάνω, καταλαβαίνω

Περί Μακεδονίας

Οι απόψεις μου για το θέμα είναι γνωστές αλλά νομίζω ότι αξίζει μια ανάγνωση ο Νίκος Δήμου που τα λέει όλα και σύντομα.  Η συμβουλή μου σε όλους τους υπέρμαχους και λάτρεις του όρου είναι η προσοχή στο ποσοστό Ελλήνων που ζούσαν στην Μακεδονία πριν το 1922: μειοψηφικό.

[Ν. Δήμου, Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2008, http://www.ndimou.gr/newsarticle_gr.asp?news_id=307]

Εάν η FYROM ζητούσε να ονομαστεί Ελλάδα θα αγανακτούσα κι εγώ γιατί η Ελλάδα και το όνομα Έλληνας είναι εθνοτικός προσδιορισμός. Το Μακεδονία δεν ήταν, μέχρι που το δήλωσαν αυτοί πριν από 60 χρόνια (και χωρίς τότε να φέρουμε αντίρρηση). Έκτοτε έζησαν τρεις γενιές με αυτό το όνομα.

Εσείς λέτε ότι είστε Μακεδόνας εννοώντας ότι είστε κάτοικος  της γεωγραφικής περιοχής Μακεδονίας (όπως εγώ είμαι Αθηναίος) αλλά ο εθνοτικός σας χαρακτηρισμός είναι Έλληνας. (Ελπίζω...).

Μερικοί κάνουν ένα βασικό λάθος. Μπερδεύουν ένα τοπωνύμιο (Μακεδόνας, Κρητικός, Υδραίος) με ένα εθνικό όνομα. Το δικό μας εθνικό όνομα είναι Έλληνες - είτε ζούμε στη Μακεδονία είτε στην Λευκάδα. Οι γείτονες πήραν το τοπωνύμιό τους και το ανέδειξαν σε εθνικό. Εμείς είχαμε (και έχουμε) δικό μας. Δεν μας στερούν τίποτα.

 Άλλωστε το 85% των σημερινών κατοίκων της Μακεδονίας δεν κατάγεται από εκεί, όπως θα ξέρετε. Είναι πρόσφυγες από την Μικρασία και από τον Πόντο, που  ήρθαν  με την καταστροφή του 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών. Όταν πήραμε την Θεσσαλονίκη το 1912 μόνο το 11% των κατοίκων της ήταν Έλληνες – και το ίδιο περίπου ίσχυε για όλη την Μακεδονία.

Και συμπληρώνω εδώ: όλη η σύγχυση για το μακεδονικό οφείλεται σε δύο παρεξηγήσεις: α) την έννοια της ιστορικής συνέχειας (θα επανέλθω σε αυτήν σε προσεχές σημείωμα – ας πω μόνον εδώ ότι μετά από 2000 χρόνια και άπειρες επιμιξίες και μετακινήσεις πληθυσμών, δεν στοιχειοθετείται για κανένα) και β) την έννοια του έθνους η οποία είναι πολύ πρόσφατη και ιδιαίτερα στην Μακεδονία άρχισε να παίζει ρόλο μετά το τέλος του 19ου αιώνα. Ως τότε οι διακρίσεις ήταν θρησκευτικές (πατριαρχικοί – εξαρχικοί ορθόδοξοι, μουσουλμάνοι, εβραίοι) και γλωσσικές. Οι διασταυρώσεις ήταν πολλές.  Έτσι υπήρξαν και σλαβόφωνοι έλληνες Μακεδονομάχοι…

Αντίθετα με τα όσα ακούγονται, "Μακεδονικό έθνος" δεν υπήρξε ποτέ. Την εποχή που υπήρχαν οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν υπήρχαν έθνη. Την εποχή που εφευρέθηκαν τα έθνη (μετά το 1800) δεν υπήρχαν πια Μακεδόνες

_________________________________

Και ένα υστερόγραφο περί «ανθελληνισμού». Πιστεύω ότι αγαπάω τον τόπο μου και τον υπηρετώ με τον καλύτερο τρόπο λέγοντας την αλήθεια. Είναι πολύ πιο εύκολο να ζητωκραυγάζεις και να χειροκροτείς – αλλά η προκοπή και η πρόοδος μιας χώρας μόνο στην αλήθεια μπορεί να στηριχτεί. Αν οικοδομήσει πάνω σε μύθους, θα έχει σαθρά θεμέλια.

Star Wars - μια αρχιτεκτονική και αισθητική ανάλυση

Πρόκειται για μια εξαιρετική σε οπτική παρουσίαση και ανάλυση δουλειά
που τοποθετεί το Star Wars μέσα στην αρχιτεκτονική και την κουλτούρα
των 60s/70s. Από τις καλύτερες δουλειές σε rich media που έχω δει. Μόνο
που πραγματικά θέλει χρόνο, τουλάχιστον μισάωρο για να απολαύσει κανείς
όλη τη λεπτομέρεια του δημιουργού.

http://canopycanopycanopy.com/4/star_wars__a_new_heap

Η (νέα) Πρωινή Πιλάλα είναι 2 ετών: The celebration.

Ηταν από την αρχή "μισή" η τούρτα;



Άλλα κρίσιμα ερωτήματα:
Με γλυκάνισο ή χωρίς;
Ευθύνη πολιτική ή Ευθύνη ποινική;
Μύδι με κέλυφος ή τηγανητό;
Παναθηναϊκός ή Ανόρθωση;


Κρίση τεχνητή ή πραγματική;
Δικαιολογημένος ή αδικαιολόγητος για τη θεία Στέλλα που γιορτάζει;
Από δεξιά ή από αριστερά να ανοίγει η εξώπορτα;
Είναι Νόμος ή δεν είναι, το δίκιο του (λιμεν-)εργάτη;
Πόσο σκληρή ήταν η "μοσχαρίσια" (τότε στη Διαγώνιο) και πόση από αυτή είχε φάει;
Μήπως τις είχαν συμπεριλάβει (τις "μοσχαρίσιες") στο λογαριασμό;



Πόσο ανίκανος είναι ο ΚΚ;
Για πόσο ψηλά ετοιμάζεται το Μητσοτακοκόριτσο;
Ποιοί ψηφίζουν ακόμα το δίπολο;
Mα πότε θα το πάρει, το κορίτσι, ο christos;



Αυτά και άλλα πολλά, μέσα σε λίγες μόνον ώρες, βράδυ Τετάρτης με Τσαμπιονς Λιγκ και ψοφόκρυο, κάπου στην Καμάρα με διάθεση επετειακή.
'Οου γιεεεέ!

Πρόταση για σχέδιο επερώτησης στη βουλή για το φεστιβάλ κινηματογράφου

Σήμερα στο wikipolitics άνοιξε θέμα για μια ερώτηση σχετικά με το φεστιβάλ κινηματογράφου. Είναι, πιστεύω, μια καλή πρωτοβουλία και θα πρέπει να μας απασχολήσει. Άλλωστε του χρόνου θα γιορτάσουμε μισό αιώνα φεστιβάλ! Παρακάτω μεταφέρω τα σχόλια που έκανα στο προσχέδιο που δημοσιεύτηκε:

Ditto με την Δέσποινα για τα περί Μακεδονικού χαρακτήρα και άνοιγμα στην εργατική τάξη. Βγάλτε τα, είναι παρωχημένες έννοιες που διαχέουν την ατζέντα χωρίς νόημα. Ερώτηση για το φεστιβάλ είναι όχι για την κοινωνική πολιτική στη βόρεια ελλάδα.

1) "Το Πανεπιστήμιο αναλαμβάνει την τεχνική στήριξη με μελέτες και υποδομές. (Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ως τεχνικός σύμβουλος του Φεστιβάλ για τις όχι πάντα δικαιολογημένα προμήθειες)"

Αόριστο και ανερμάτιστο. Γιατί "μελέτες" και "υποδομές" μιλάμε? Επίσης πως θα βοηθήσει το ΑΠΘ στις διαδικασίες προμηθειών? Το όλο θέμα είναι περίπλοκο και πρέπει ή να γραφτεί σωστά, με λεπτομέρειες και εμπεριστατωμένα ή (καλύτερα) να αφαιρεθεί.

2) Αποκρατικοποίηση του φεστιβάλ. Πρέπει να γίνει ένας οργανισμός κινηματογράφου (όπως οι μη-κυβερνητικές οργανώσεις) με συνεχή, ετήσια δραστηριότητα στην πόλη με το φεστιβάλ να αποτελεί την κορωνίδα των εκδηλώσεων του. Τα μέλη του μπορούν να είναι και η βάση εθελοντών του φεστιβάλ. Μόνο έτσι μπορεί να γίνει δουλειά βάσης, με λίγες μέρες το χρόνο δεν βγαίνει.

3)Χρηματοδότηση από το budget του φεστιβάλ ταινιών χαμηλού κόστους με συγκεκριμένη ατζέντα. Δηλαδή θα υποβάλλονται προτάσεις με short stories, θα αξιολογούνται τη μία χρονιά και κάποιες θα επιλέγονται για χρηματοδότηση ώστε να παρουσιαστούν στο επόμενο φεστιβάλ. Το παραπάνω μπορεί και να διαφέρει στη υλοποίηση το σημαντικό είναι να χρηματοδοτούνται ταινίες ΜΕΣΑ από το φεστιβάλ.

Karamanlis the Cleaner

Αφιερωμένο στον "σεμνότατο και ταπεινότατο" και πλέον τραγικά αποτυχημένο.  Ούτε οι κακόβουλοι δεν νομίζω πως περίμεναν τέτοια ανικανότητα από τον Κωστάκη. Είναι χαρακτηριστικό τι έγραφε το Time τον Οκτώβριο του 2006: (σε παρένθεση τα σχόλια μου)

Why Greece's Karamanlis Faces The Toughest Clean Up

Is corruption intractable in Greece? Two-and-a-half years ago, Greece's center-right New Democracy party rose to power, ousting long-serving socialists on a single policy pledge: to clean up the country's crooked public sector and root out rousfeti, a system of patronage that permeates every facet of Greek society. But half way into Prime Minister Kostas Karamanlis' term, not only has that cleanup not happened, but the reformers are now fielding accusations of corruption of their own. 

(αυτά είναι πριν το Βατοπέδι...)

Last month, Panayiotis Adamopoulos, director of Greece's competition watchdog, was arrested and jailed pending trial on charges of blackmail and extortion. He is accused of soliciting a €2.5 million bribe from a leading dairy manufacturer to settle a €25 million fine imposed on the company for price-fixing. Two other state officials, allegedly acting as middle-men, were also implicated in the scandal. In response, Karamanlis toughened anti-graft laws and reiterated his government's zero tolerance stand on corruption. 

(Δύο χρόνια "μηδενικής αντοχής" του ΚΚ μας έδωσαν το Βατοπέδι και την κυβέρνηση με τις περισσότερες συζύγους μελών της που ασχολούνται με Real estate)

That may not be enough. Transparency International, the global anti-corruption watchdog, ranks Greece in 47th place in its 2005 world corruption perceptions index, the worst score within the 12-nation eurozone. "Corruption," says George Kirtsos, an Athens-based publisher and political analyst, "is so imbued in Greek society that it's impossible to cure unless the political leadership drastically reduces the size of the state and limits state intervention in scores of agencies." Until then, says Kirtsos, "any talk of fighting corruption is mere political hot talk." 

(Αυτά να τα ακούν και οι ΓΑΠ & Co που ονειρεύονται...  Χωρίς μεταρυθμίσεις, με τον ίδιο κομματικό "στρατό", θα γίνουν πάλι τα ίδια)

Most Greeks agree. Opinion polls conducted in the wake of the September dairy scandal showed as much as 65.6% of Greeks unsatisfied by the government's bid to root-out corruption. Karamanlis' popularity also took a dip, of six-points, to 56.8%. But with nationwide municipal elections set for Oct. 15, opposition socialists have failed to make substantial political gains. Despite the recent scandal, a poll published in the Sunday edition of To Vima newspaper showed that 33.7% of Greeks said they still rely on Karamanlis' centre-right government to clean up the public sector's endemic corruption after nearly two decades of socialist rule. 

(Σε δύο χρόνια οι δημοσκοπίσεις δείχνουν ότι η υπομονή του Ελληνικού λαού έχει στερέψει.  Προηγείτε ο ΚΚ για καταλληλότερος αρά μόνο γιατί απέναντι του είναι ο ΓΑΠ)

Corruption, though, is just the start of Karamanlis' problems. The economy, under close supervision by the European Commission for Greece's breach of eurozone stability pact rules, has the 42-year-old prime minister in a bind, leaving him little room for maneuver on fiscal policy. Politicians and pundits will use the Oct. 15 election's results as measure of whether Karamanlis and his party has the staying power. 

(τώρα να δεις γλέντια με την παγκόσμια κρίση...)

A mid-term confidence boost by the electorate, say his aides, will help him face up to other challenges, such as boosting tax revenues, creating more jobs and opening up markets. If not, then Karamanlis' leadership, let alone his fight against corruption, may quickly come into question.

Πες αλεύρι, η Ντόρα σε γυρεύει...  (ίσως όμως και ο Αβραμό)

Κουταβάκια στο δάσος

Σήμερα ενώ περπατούσα στο σειχ-σου πίσω από το "Γένεσις" να'σου δύο ωραιότατα κουταβάκια να με ακολουθούν!



Πάνω που σκέφτηκα να τα πάρω σπίτι ακούστηκε το αγριεμένο γάβγισμα της μαμάς τους οπότε άνοιξα βήμα για να μην δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Μου έμεινε όμως η ιδέα να έχουμε ένα κουταβάκι στο σπίτι για παρέα. Οι μικρές σίγουρα θα ξετρελαθούν, η Αντιγόνη πάλι σίγουρα όχι!

Chitis @Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2008

(έκανα μεταφορά όλων των κριτικών του chitis εδώ για να είναι εύκολα προσβάσιμες και να μπορούμε να κάνουμε σχόλια. Chris συνιστώ να κάνεις και εσύ repost όλα όσα έχεις για το φεστιβάλ, βάλε και tags)

Να την κάνω εγώ (την αρχή) αν και σε ένα φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, δεν υπάρχει ούτε αρχή, ούτε τέλος.

Ήδη βρισκόμαστε στα μισά, έχω παρακολουθήσει κάποια φιλμ, όμως είναι τέτοια η δομή της διοργάνωσης (πάνω από 250 ταινίες, οι περισσότερες προβάλλονται για μία φορά) που και να σας συστήσω κάποιες δεν υπάρχει η δυνατότητα να σπεύσετε για να τις παρακολουθήσετε.

Οι μικρές αίθουσες τιγκάρουν με κόσμο, είτε με κανονικά (€ 7, τα θεωρώ πολύ αλμυρά) είτε με τα αμέτρητα μηδενικά εισιτήρια που κυκλοφορούν και ο πανζουρλισμός κρατά από νωρίς το πρωί ως πολύ αργά με τη λήξη των τελευταίων ταινιών.

Οργανωτικά, μην την ψάχνετε, Παρασκευή άρχισε το πανηγύρι και μέχρι την Πέμπτη δεν υπήρχαν ούτε έντυπα προγραμμάτων ούτε τα εισιτήρια στη διάθεση του κοινού.

Από όσα είδα, κρατάω το "The Wrestler" www.imdb.com/name/nm0004716
τού Darren Aronofsky (γνωστός μας από το Requiem of a dream) μια ταινία που θα βγει και στο κύκλωμα των αιθουσών, με θεματολογία από τον κόσμο του... Wrestling (ναι, αυτή την παλαιστική μαλακία που παρακολουθούν και εκστασιάζονται οι Αμερικάνοι) και πέρα από κάθε κινηματογραφική αρτιότητα, με έναν σπαρακτικό Mickey Rourke, αγνώριστο από τις πλαστικές και τα botox, να δίνει ρέστα στο ρόλο της Ζωής του, υποδυόμενος ίσως και τον ίδιο του τον εαυτό.

Είναι καλή ευκαιρία το φεστιβάλ, για αποτοξίνωση από τις τέλειες παραγωγές του εμπορικού κυκλώματος, να παρακολουθήσουμε έργα φτιαγμένα με λίγα μέσα από ικανούς δημιουργούς, με άσημους ερμηνευτές και ενοχλητική θεματολογία.

Πολύ ενδιαφέρον βρήκα το δανέζικο Frygtelig lykkelig (Terribly Happy) με θεματολογία και χαρακτήρες αδελφών Κοέν, σαν να παρακολουθείς το Fargo στη χερσόνησο της Γιουτλάνδης.

Αργό, δύσκολο και ενοχλητικό (όπως και προείπα) το ανεξάρτητο αμερικανικό Ballast ("Το έρμα")

Καλή αφορμή για να γνωρίσουμε τι συμβαίνει και έξω από τον (δυτικό μας) κόσμο το ιρανικό «Τόσο απλά» και εξόχως ψυχαγωγικό το Parking απο την Taiwan, το μόνο από όσα αναφέρω και επαναπροβάλλεται την Παρασκευή στις 22:00.

Το βράδυ του Σαββάτου, έχει και νέο Angelopoulos (sskape, γνωρίζω οτι, εξ απαλών ονύχων, εισαι Theo-enthusiast), θα έρθει και ο Willem Dafoe, για εισιτήρια όμως, ούτε λόγος.

Τόσο για αυτό, όσο και για το "W." τού Oliver Stone που θα προβληθεί αύριο, παρουσία του μεγάλου αμερικανού σκηνοθέτη.
[Τρι Νοε 18]

Τι θα συνέβαινε εάν μέσα στο κτίριο τού "Σινεέπ" κατοικούσε μία δεκαμελής οικογένεια, από την εβδομηντάρα γιαγιά (ιδιοκτήτρια του κινηματογράφου) ώς το εξάχρονο εγγόνι της;

Αυτό και άλλα πολλά, μα παααάρα πολλά, συνέβησαν στο φιλιππινέζικο "Serbis", αλλά και εδώ όπου "Serbis" αποκαλείται η... εξυπηρέτηση, συνήθως στοματική, που μπορείς να τύχεις με 200-300 πέσος από κάποιο αγοράκι, κοριτσάκι ή κοριτσάκι με πουλάκι, κάποιον από τους πολλούς που συχνάζει κάπου εκεί κοντά, γι αυτή την ερωτική υπηρεσία.

Με αρκετές υπερ τού δέοντος ρεαλιστικές σκηνές, που ακόμα και σε φεστιβαλικό περιβάλλον έφεραν τους θεατές σε αμηχανία.

Ειδικά, οι δύο φιλιππινέζες μετανάστριες, μάλλον σαραντάρες στην ηλικία, είναι και δύσκολο να εκτιμήσεις τα χρόνια τους, που κάθονταν παραδίπλα μου ήταν οι πρώτες που έσυραν τον χορό των αποχωρήσεων από την αίθουσα.
Ακολούθησαν λίγοι ακόμα.
Αυτοί έχασαν και ένα πανέξυπνο σκηνοθετικό εύρημα στα τελευταία δευτερόλεπτα του φιλμ. ("Ρουλέτα το φεστιβάλ", όπως θα λεγε και ο christos".
---------------------------
"Ο μαμάκιας" (Momma's man) ήταν ένα εύστοχο σχόλιο πάνω στην αργοπορημένη ενηλικίωση και την ευθυνοφοβία.
Ιδιαιτερότητα της ταινίας οτι ο σκηνοθέτης έδωσε τους ρόλους των γονέων τού ήρωα της ταινίας, στους ίδιους τους (ερασιτέχνες ηθοποιούς) γονείς του ενώ το στόρυ διαδραματίζεται μέσα σε ένα απερίγραπτο διαμέρισμα, το ίδιο του το πατρικό σπίτι, στη Νέα Υόρκη.

Και είναι αυτές οι κουβέντες με τους συντελεστές των ταινιών, μετά την προβολή τους, που γουστάρω πολύ στο φεστιβαλ.
[Παρ Νοε 21]

Ποιος Μάνος και ποιος 'δυσσέας, να'ούμε;

Αγνοούν τον Χατζιδάκι και τον Ελύτη αλλά αναγνωρίζουν... Καρβέλα και Μακρυπούλια

Βέβαια, τα αποτελέσματα μιας τέτοιας έρευνας (που δεν ξέρω δυστυχώς, πόσο έγκυρη μπορεί να είναι) δε μου προκαλούν κάποια ιδιαίτερη εντύπωση, λίγο-πολύ αναμενόμενα τα θεωρώ, ενίσταμαι όμως στο γεγονός ότι επικεντρώνονται και κατακεραυνώνουν το οικογενειακό περιβάλλον αφήνοντας τους ίδιους τους ιθύνοντες (της έρευνας), τον κόσμο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, εντελώς "στην απ'έξω".

Την ίδια ώρα, ο Αλέξης Παπαχελάς ετοιμάζει για τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ το αφιέρωμά του στους "ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ"

Μέσα από μια λίστα και τα πορτραίτα 100 Ελλήνων που το κοινό προεπέλεξε με ψηφοφορία, θα εκλεγεί (εκ νέου από το κοινό) ο μεγαλύτερος Ελληνας όλων των εποχών.

Βασίζεται στην αντίστοιχη και προ πενταετίας παραγωγή τού ΒΒC, "The Great Britons".

Η ελληνική εκατοντάδα είναι διαθέσιμη και εδώ en.wikipedia.org/wiki/Great_Greeks
με άμεσες παραπομπές και όση εγκυρότητα μπορεί να παρέχει η wikipedia.

Η Πιλάλα είναι δύο ετών!

Τέτοιες μέρες πριν δύο χρόνια ξεκινήσαμε την Πιλάλα μετά την συνάντηση με τον Αμερικανό φίλο στην "Διαγώνιο". Χαίρομαι που έγινε η αφορμή να αναπτύξουμε μια άλλη διάσταση στην σχέση μεταξύ μας. Ανεξάρτητα με το πόσο συμμετέχει ο καθένας πιστεύω ότι όλοι τελικά είμαστε μια ομαδική σκέψη και η επιθυμία μου για το μέλλον είναι να είμαστε ακόμα πιο ενεργοί και συμμετοχικοί. Για να παραφράσω τον Giorgio Gaber "η ελευθερία δεν είναι ο χώρος που μένει ελεύθερος, η ελευθερία είναι η συμμετοχή".
Εμπρός λοιπόν να γεμίσουμε λοιπόν το blog ακόμα περισσότερο!

Η σούμα της Παρασκευής

Παίρνω ιδέες από το "Friday Random" του Good-Math-Bad-Math και εγκαινιάζω ένα νέο εβδομαδιαίο post που θα έχει σε μορφή καταλόγου όσα άκουσα, είδα και διάβασα που μου έκαναν εντύπωση. Δεν είμαι σίγουρος εάν η Πιλάλα είναι το καλύτερο μέρος για να δημοσιεύω κάτι τέτοιο και ίσως αυτό να αλλάξει και να πάει στο προσωπικό και αγγλόφωνο blog μου mgpolitis.blogspot.com το οποίο έχω αφήσει προς το παρόν να αποτελεί απλά μια αποδελτίωση τών twitter posts που γράφω καθημερινά.

1. Levellers "What a beautiful day", το άκουσα μετά από καιρό και κατάλαβα ότι μου έλειψε. Το αστείο είναι ότι έψαχνα για το "Beautiful day" των U2!
2. Tool "Forty Six & 2" ένα από τα καλύτερα progressive metal συγκροτήματα To ακούω συχνά αλλά μόλις πριν λίγες μέρες η Αντιγόνη μου είπε - ξαφνικά - ότι της ακούγεται σαν ξεπατίκομα του Wish you were here και έπαθα ένα σοκ. Μετά όμως από προσεκτική ακρόαση πρέπει να πω ότι αν και δεν είναι αντιγραφή οι επιρροές είναι ολοφάνερες.
3. Ακόμα και ο Economist κάνει τον επικήδειο του Bush. Είναι απόλαυση να διαβάζεις τους νεο-φιλελεύθερους αγγλους (πρώην) ακόλουθους του Αυτοκράτορα να τον γκρεμίζουν και ιδεολογικά. Κάποιο τους τα έλεγαν καιρό...
4. Η βραβευμένη με όσκαρ ταινία Crash έδωσε τη ιδέα σε μια νέα σειρά της Αμερικανικής τηλεόρασης με τον ίδιο τίτλο. Τα πρώτα επεισόδια που είδα μου άρεσαν και θα την παρακολουθώ πλέον μαζί φυσικά με το Heroes. Επιδή δεν έχω χρόνο για παραπάνω από 2-3 σειρές την εβδομάδα σταματάω να παρακολουθώ το House που δείχνει να έχει φάει τα ψωμιά του και κουράζει με την επανάληψη
5. Overparenting είναι ίσως κάτι που πρέπει να μας απασχολεί. Μήπως δηλαδή γινόμαστε υπερβολικοί με την ακαδημαϊκή προετοιμασία των παιδιών μας? Πολύ ενδιαφέρουσα κριτική της βιβλιογραφίας και μια εμπεριστατωμένη σύνοψη στον New Yorker.
6. Tory Amos "Smells like teen spirit" άλλα και διάφορες άλλες διασκευές της. Μια μοναδική ερμηνεύτρια σε ιδιοσυγκρασιακές ερμηνείες.
7. Quantum of Solace, καλός ο νέος 007, αξίζει.

Δώσε και σε μας οικοπεδάκι...

Καταπληκτικό post για το Βατοπέδι και μάλιστα από επαγγελματία δημοσιογράφο! (σπάνιο) http://dimolog.blogspot.com/2008/11/golden-boys.html

Η προσωπική ξεφτίλα του Καραμανλή μέσα από τη συμμορία που άνθισε γύρο του σε όλο της το μεγαλείο. Μην πει κάποιος ότι ο ΚΚ δεν ήξερε, ότι θα τους στείλει όλους στον εισαγγελέα και άλλα γιατί αυτό δεν αναιρεί την απόλυτη πολιτική και διαχειριστική ευθύνη ενός πρωθυπουργού όταν επιλέγει συνεργάτες.

Άντε τώρα σεμνά και ταπεινά πάμε για μια οικονομική ύφεση.

Remember the '80s

Εκείνες τις γαμ**ένες Παρασκευές, πώς γινόταν και είχα πάντα Αγγλικά στη Βαφοπούλου (Προξ.Κορομηλά έναντι TV games by Kostas Karakatsanis);
Εμπαινα πάντα στο σπίτι, την ώρα της αποφώνησης απο τον κύριο Γκούτη και οριακά προλάβαινα το τελευταίο κλιπάκι, και κείνο ήταν συνήθως πετσοκομένο, το μισό έδειχναν για να μη ρίξουν τις διαφημίσεις.



Πες τώρα εσύ, στον σημερινό έφηβο του MTV και του Γιου-Τιουμπ, το δράμα που αντιμετώπιζες στην ηλικία του, να περιμένεις μισή ωρίτσα κάθε βδομάδα, για να δεις Κάλτσιουρ κλαμπ, Χιούμαν Λιγκ και Σίντι Λοπερ.
Απελπισία.
Μόνο εκεί, κατά τα Χριστούγεννα, σωζόταν η φάση, με το εορταστικό Μουσικόραμα διάρκειας μίας-μιάμισης ώρας.
_________________________
*Με την ευκαιρία, και μετά την τηλεφωνική καθοδήγηση του master-MgP, σάς προτείνω να ρίξετε μια δεύτερη ματιά, στο ανανεωμένο (σε εμφάνιση, και όχι περιεχόμενο) post μου "Τραγούδια διάλεξα για φίλους" που πρωτοδημοσίευσα πριν λίγο καιρό:

http://proinipilala.blogspot.com/2008/02/blog-post_02.html

Φεστιβαλ Κινηματογράφου....

Καθώς άρχισε το φεστιβάλ κινηματογράφου....ας γράψει ο καθένας για αυτές που είδε, ή θα ήθελε να δεί, ή πιστεύει ότι αξίζουν.....